سرویس فرهنگ و ادب هنرآنلاین، تصویرگری کتاب های درسی، یکی از موارد مهمی است که کمتر به آن پرداخته شده تصویر کردن کتاب های درسی چه تفاوتی با دیگر کتب دارد و نویسنده تا چه اندازه باید به متن کتاب وفادار باشد، پرسش‌هایی است که پرویز کلانتری، نقاش و از نخستین تصویرگران کتاب‌های درسی به آن پاسخ داده است.

پرویز کلانتری، ناز نخستین کسانی است که به تصویرکردن کتاب‌های درسی پرداخت؛ او، غلامعلی مکتبی، علی اکبر صادقی و فرشید مثقالی درشمار نخستین هنرمندانی بودند که کودکان این مرزوبوم را با تصویرهای کودکانه آشنا کردند. کلانتری معتقد است که کار تصویگر باید در خدمت متن کتاب باشد و برای این که تصویرگر بتواند فضایی متناسب با متن پدید آورد باید نانوشته های لابه لای سطور را هم بخواند. برای مثال عباس یمینی شریف داستانی درباره خانه علی بابا نوشته اما توضیح نداده که دیوارهای خانه چه رنگی است و چه چیز بر آن نهاده شده و این برعهده تصویگر است که از میان سطور و نانوشته های کتاب، به فضای لازم رسیده و خانه یک کشاورز روستایی را به تصویر بکشد.

نویسنده و تصویرگر" خانه حاج رحیم آقا کجاست؟ " وفاداری به عناصر بومی را لازمه تصویرگری می داند و می گوید: من از قدیمی ترین تصویرگران کتب درسی برای کودکان هستم و فکر می کنم که نقاشان ایرانی باید به عناصر بومی وفادار باشند و ایران و عناصر زندگی ایرانی را بشناسند،هر چند واقعیت زندگی بعضی کودکان ایرانی با آنچه می خواهیم به آنها بیاموزیم متفاوت است. برای مثال بچه‌های روستایی در آن روزگار، مسواک و حوله را نمی‌شناختند و شاید امروز، اینترنت را؛ اما تصویرگر کتاب‌های کودک، به ویژه کتاب‌های آموزشی باید آنها را با این وسایل آشنا کند، هر چند از واقعیت زندگی‌شان به دور باشد.

پرویز کلانتری، با اشاره ه این‌که متولیان فرهنگی باید از هنرمندان پشتیبانی کنند، بیان می‌کند: حمایت از هنرمندان نباید به معنی تعیین خط و مشی برای آنان باشد . زمانی کار هنرمندان ارزشمند است که بدون مرز و محدوده و چارچوب حرکت کنند و نیاز مالی‌شان برطرف شده باشد.

او که از نخستین تصویرگران کتاب‌های درسی بوده و تصاویر داستان خاطره برانگیز"حسنک کجایی" از اوست، وضعیت تصویرگری را اسف‌بار توصیف می‌کند و می‌گوید: تصویرگران جوان به نقاشی و گرافیک روی می‌آورند. چاره‌ای هم ندارند وقتی کتابی منتشر نشود تصویرگری به چه کار می‌آید؟ اینجاست که متولیان فرهنگی بی آن‌که بخواهند به هنرمندان خط دهند و برایشان تعیین تکلیف کنند باید به کمکشان بیایند و از آنها پشتیبانی کنند و شرایط بهتری را برایشان فراهم بیاورند. کلانتری که در آثارش کویر و خشکی را به تصویر کشیده و به آنها تازگی و طراوتی دوباره بخشیده معتقد است که توجه به خاک و علاقه به آن، به این نکته اشاره دارد که فرصت زندگی را پیش از آن که خاک شوی، غنیمت شمار او تخیل را مهم‌ترین عامل پیشرفت در هنر می‌داند و بر این باور است که بشر، ابتدا در مورد همه آنچه که در طول تاریخ به آن رسیده خیال پردازی می کرده و بدون تخیل، هیچ آرمان و هدفی نداشته و ندارد؛ به همین خاطر تصویرگر نیز باید در عین وفاداری به متن، تخیل خود را آزاد بگذارد و به آن اهمیت بدهد .