به گزارش هنرآنلاین، مرتضی شعبانی گفت: ما سال‌های اخیر را بدون فیلم‌های شاخص دفاع مقدس سر کردیم. دهه 70، دهه درخشان، خوب و امیدوار‌کننده‌ای بود، اما امروز ‌اگر فیلمی هم هست، کیفیت مورد توجهی ندارد. سینمای امروز ما ممکن است به جنگ مرتبط باشد اما با سینمای دفاع مقدس کاملا بیگانه است.

وی ادامه داد: متاسفانه در سال‌های اخیر کسانی پای‌شان را در سینما گذاشته‌اند که با مقوله مقدس بودن این دفاع نسبت کم‌تری دارند. البته در عرصه مستند هم هر سال که می‌گذرد آثار به لحاظ کیفیت و کمیت نزول دارند. البته خیلی دوستان هستند که تلاش می‌کنند کار خوب ارائه دهند، اما تلاش عده‌ای محدود کافی نیست.

شعبانی افزود: سینمای دفاع مقدس به نظرم بهترین مخاطب‌ها را دارد. ما اصلا نمی‌توانیم بگوییم این سینما مخاطب ندارد. شاید بشود گفت پرفروش‌ترین فیلم‌های دهه‌های گذشته فیلم‌های دفاع مقدس است. از "لیلی با من است" گرفته تا "آژانس شیشه‌ای" حتی "اخراجی‌ها" که علی‌رغم پسند بسیاری، جزو پرفروش‌ترین‌ها بوده است.

وی ادامه داد: همه کارشناسان اذعان دارند که شاید یکی از مشکلات اساسی در بدنه سینمای ایران و به خصوص سینمای دفاع مقدس مشکل فیلمنامه است‌. فیلمنامه کم‌تر مورد توجه واقع می‌شود و به میزانی که وقت برای تولید آثار گذاشته می‌شود، زمان برای فیلمنامه صرف نمی‌شود. ما همیشه از فیلمنامه به راحتی عبور می‌کنیم. این مشکل در سینمای دفاع مقدس حادتر است زیرا مسئله خیلی خاص است و نیاز به اطلاعات دقیق، تحقیق و پژوهش دارد.

این کارشناس سینما اضافه کرد: سینمای دفاع مقدس ما باید بیاید و دست به دامن‌ مستند بشود و از موضوعات و سوژه‌ها و حتی شکل ظاهری سینمای مستند بهره بگیرد. جای تاسف دارد که بسیاری از کسانی که سال‌ها در سینمای دفاع مقدس کار کرده بودند، آثار فاخر سال‌های پایداری و روایت فتح‌های شهید آوینی را هرگز ندیده‌اند. فیلمسازان سینمایی ما باید حتما آثار برجسته سینمای مستند در این ژانر را ببینند.

وی ادامه داد: سینمای مستند در سال‌های گذشته دچار بحران برنامه‌سازی شده است. ما بیشتر به سراغ برنامه‌های تلویزیونی مستند رفته‌ایم، اما فیلم مستند به معنای واقعی خودش دراین زمینه کم‌تر ساخته‌ایم.

شعبانی با تاکید بر لزوم ارتباط سینماگران با جشنواره پس از اتمام آن گفت: متاسفانه با تمام شدن جشنواره ارتباط بدنه جشنواره فیلم دفاع مقدس با فیلمسازان قطع می‌شود و این اصلا خوب نیست. الان که این جشنواره دو سالانه شده باعث می‌شود گاهی فیلمسازان این عرصه فراموش شوند. ارتباط دبیرخانه با فیلمسازان حرکتی مدام و مستمر ندارد. اینکه این جشنواره چه تاثیری روی فیلمسازان دارد بحث مهمی است که البته کارکردهای مفیدی برای فیلمسازان جوان ما داشته و آن‌ها را هیجان زده می‌کند که در این زمینه فیلم بسازند و پناهگاهی است که به او توجه کنند. این جشنواره بهانه خوبی است که یک عده افراد دور هم جمع شوند و گفت‌و‌گو کنند و ایده‌پردازی نمایند.

انتهای پیام/