به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، پنجاه و یکمین سالگرد شیخ رجبعلی خیاط (نکو گویان) با عنوان "از هبوط تا ملکوت" عصر روز دوشنبه 20 شهریور ماه سال جاری با حضور آیت الله محمدی ری شهری نویسنده کتاب «کیمیای محبت»، معاون فرهنگی هنری شهرداری تهران و جمعی از شاگردان و مریدانش در فرهنگسرای اندیشه منطقه 7 تهران برگزار شد.
این هدهد عاقل که روزگاری مرغان بسیاری را به هوای سیمرغ و درگاه قاف الهی از وادیهای مختلف طلب و اشتیاق تا اوج وحدت و عشق کشانده، امروز و پس از گذشت نیم دهه هنوز مریدان و خالصان را به سوی خدا میخواند.
در ابتدای مراسم، محمود نکوگویان فرزند شیخ رجبعلی خیاط پشت تریبون و در میان حاضران عرق ریزان از لطف شهرداری منطقه 7 و مریدان و شاگردان شیخ گفت: پدرم با ریاضت مخالف بود و همواره به آن اعتقاد داشت. در این باره یکی از دوستانمان نقل کرد که پس از 70 روز ریاضت به همراه شیخ صمد تقوی برای دریافت تایید به نزد شیخ رفتند. شیخ وی را نپذیرفت و گفت: تو مشرک شدهای چرا که خودت را تنها برای قدرت پیش بردهای نه برای خدا. برو و زنت را که رنجاندهای شاد کن و همچون دیگران به زندگی و عبادت بپرداز.
حجت الاسلام معلی نیز در ادامه جلسه با اشاره به زمینه علمی و فرهنگی شیخ رجبعلی خیاط گفت: امام صادق میفرمایند: «علم با تعلیم حاصل نمیشود چرا که از جنس نور است.» در واقع عدهای همواره به دنبال علم میروند اما تنها مظاهر مادی آن را در مییابند و موفق به درک علم واقعی نمیشوند تا جایی که گاهی همین علم برای آنان حجاب میآفریند.
وی در ادامه افزود: شیخ در دوران زندگی خود جلسات خصوصی با 5 نفر از برگزیدگان علم دوران خود داشتند. در همین راستا عدهای به این جلسات ایراد وارد کردند که چرا افراد تحصیلکرده جامعه به سمت افراد عادیتر یعنی شیخ رفتهاند اما واقعیت این است که اگر کسی به دنبال نور علم است باید در حقیقت عبودیت آن را بیابد و شیخ از این دسته افراد بود که حقیقت نور علم را دریافته بود کما اینکه توانست این علم را در ابعاد مختلف و در وجود شاگردانش به ترسیم بکشد.
در ادامه این مراسم آیت الله محمدی ری شهری نویسنده کتاب "کیمیای محبت" درباره فضائل اخلاقی شیخ رجبعلی خیاط گفت: امام راحل در بخشی از وصیت نامه خود میفرماید: پسرم آنچه در درجه اول به تو نصیحت میکنم این است که انکار مقامات اهل معرفت نکنی که این شیوه جاهلان است و از منکرین اهل اولیا بپرهیزی که اینان راهزنان راه حق هستند.
وی ادامه داد: از این سخن به راحتی میتوان فهمید که مهمترین ویژگی اهل عرفان واقعی معرفت شهودی است به این معنا که این شناخت و معرفت از راه درس و بحث حاصل نمیشود. در حقیقت این اتفاق به نحوی رخ میدهد که قلب و روح فرد به یگانگی خداوند شهادت میدهد و به جرات میتوان گفت که شیخ از این دسته اولیاء بود.
نویسنده کتاب "کیمیای معرفت" اظهار کرد: همانطور که ذات و کنه خداوند قابل شناخت نیست پیامبر و امامان نیز اینچنین هستند لذا اگر مومنی انسان کامل شد حقیقتش چون پیامبر و امامان ناشناخته خواهد بود.
آیت الله ری شهری تاکید کرد: مدعیان دروغین بسیاری در این زمینه وجود داشتهاند و ادعای شهود قلبی و معرفتی کردهاند اما اینان راهزنانی هستند که به نام خدا و عرفان بر سر راه جوانان قرار میگیرند چرا که این نکات شامل عشاق منزوی و راحت طلب که در عرفانهای دروغین فراوان است نمیشود.
زندگینامه شیخ رجبعلی خیاط
شیخ رجبعلی نکوگویان که سالها به دلیل اشتغال به دوزندگی به خیاط شهرت یافته بود، در سال 1262 هجری شمسی در تهران دیده به جهان گشود. پدرش مشهدی باقر پیشه ور بود و سایه پرمهرش دوازده سال همراه رجبعلی بود. با مرگ پدر، رجبعلی دوازده ساله که از برادر و خواهر تنی بی بهره بود در غربتی سنگین و جانکاه گرفتار شد.
سالهای کودکی و نوجوانی را به فراگیری خواندن و نوشتن پرداخت و پس از آن برای گذراندن زندگی به کار خیاطی روی آورد. نوجوانی بیش نبود که به شوق شنیدن مواعظ و پندهای انسان ساز اخلاقی، در حرم حضرت عبدالعظیم (ع) و مساجد شهر، پای منبرخطیبان مینشست و خمیره درون خویش را با نوشیدن آیات قرآن و روایات معصومان (ع) شکل میبخشید.
تنهایی، تفکر و خودسازی از او شخصیتی ساخت که توانست در پرتلاطم ترین سالهای آغاز جوانی، فهرمانانهترین حرکت زندگی خود را که در تمام سالیان عمر پربرکتش نقش داشت آشکار سازد. او که از تأثیر سخن واعظان و بیش از همه سخنان میرزا محمد تقی بافقی و مرحوم آیت الله میرزا مهدی اصفهانی (ره) بود نفس آدمی را کینه توزترین دشمن انسان میدانست و پیوسته میکوشید که با لگام زدن بر نفس خویش، دشمن توانای وجود خود را از سرکشی و طغیانگری باز دارد. چنین بود که وقتی گوشهای از دنیا در چهره زیبارویی پرفریب و افسون و سرشار از نیرنگ به او روی آورد، چشم از آن فروبست و رخ برتافت. همین پایداری جوان خیاط در برابر خودنماییهای افسون گرانه دنیا بود که روزنههای پردرخشش جهان معنی را بر روی او گشود و از همین زمان بود که لطف و محبت جاودان الهی بر وجود او پرتو افکند.
سرانجام، پس از هفتاد و نه سال بندگی و عبادت خداوند در این دنیای گذرا، در شهریور 1340 هجری شمسی، مرغ وجود شیخ از قفس پر می کشد و شیخ به جوار حق میپیوندد. انتهای پیام/61