سرویس فرهنگ و ادب هنرآنلاین؛ تیرماه 1389 بود بهمن دری، جانشین محسن پرویز در معاونت فرهنگی وزارت ارشاد شد تا آنچه پرویز نتوانسته بود به سرانجام رساند را جامه عمل بپوشاند. از ناشران حمایت کند؛ روند صدور مجوز را سرعت بخشد؛ قیمت کاغذ را پایین آورد؛ از کتاب هایی که بی جهت توقیف شده اند رفع توقیف و نمایشگاه کتاب استانی به پا کند اما نزدیک به سه سال معاونت بهمن دری نشان داد که او بر هیچ کدام از این وعده و وعیدها جامه عمل نپوشاند و تنها دل ناشران و علاقه مندان به کتاب و فرهنگ را به پاره ای اصلاحات خوش کرد بی خبر از این که "با حلوا حلوا گفتن، دهان شیرین نمی شود."
بهمن دری از تکریم ارباب رجوع سخن گفته بود و تسریع در روند صدور مجوز؛ حتی وعده داده بود مجوز کتاب هایی که در زمینه دفاع مقدس و اهل بیت(ع) و انقلاب نوشته شده، در کمتر از 10 روز صادر می شود؛ او خواستار بازنگری در آیین نامه هفته کتاب با درنظر گرفتن دغدغه های مقام معظم رهبری شد.
معاون پیشین فرهنگی از مصوب شدن غیرتجاری بودن کتاب فروشی ها و راه اندازی دفتر حمایت از کتاب های ارزشمند در معاونت خود خبر داده بود؛ به گفته دری یک پنجم کتاب های ارزشمند به دوران معاونت او برمی گشت و 70 درصد نمایشگاه های کتاب در دولت نهم و دهم برگزار شده بود. او از افزایش قابل توجه بیمه اهل قلم و بیمه تکمیلی آنان، شکل گیری دبیرخانه دائمی برای هفته کتاب خبر داده و شمارگان کتاب را در حد جایگاه و منزلت جمهوری اسلامی ندانسته بود.
بهمن دری، دلش نمی خواست کس دیگری بر جای او تکیه زند اما 15 شهریور با حکم سیدمحمد حسینی، وزیر ارشاد برکنار و علی اسماعیلی جانشین او شد. بسیاری دری را نقد کردند و مخالف عملکرد او بودند و بعضی هم در پشتیبانی از او سخن گفتند و قلمفرسایی کردند اما نقد دری بدون درنظرگرفتن سیاست های کلی وزارت ارشاد امکان پذیر نیست.
محسن هجری، نویسنده و دبیر و سخنگوی انجمن نویسگان کودک ونوجوان براین است که ما به جای حل مساله و رسیدن به پاسخ درست، صورت مساله را پاک می کنیم و این روش درستی برای روبه رو شدن با مسایل نیست؛ گرانی قیمت کاغذ، خرید کتاب از یک سری ناشران خاص، کندی صدور مجوز و نابسامانی اوضاع نشر با حذف محسن پرویز و بهمن دری، حتی با برکنار کردن خود وزیر، همان گونه که در ارتباط با صفارهرندی این اتفاق افتاد، به سامان نمی شود.
او نقد دری را چوب زدن به مرده می داند و می گوید: با نقد عملکرد بهمن دری اتفاقی نمی افتد و اصولا نمی توان بی در نظرگرفتن سیاست های کلی ارشاد به نقد دری پرداخت؛ برای این نقد هیچ محک و معیاری وجود ندارد. برزو سریزدی، نویسنده و مدیر انتشارات اشک هم، چنین نظری دارد. او نقد دری در این شرایط را بی نتیجه می داند و می گوید: بهتر است مدیران فرهنگی به جای بزک کردن ویترین به انجام کارهای ریشه ای و بنیادین روی آورند و به معنی واقعی کلمه، اهل فرهنگ باشند و اصحاب ادب و هنر را بشناسند.
مهم نیست بهمن دری، معاون فرهنگی وزارت ارشاد باشد یا علی اسماعیلی سرپرست آن، مهم این است که اهل قلم بیمه شوند و حقوق ماهانه ای به آنان تعلق گیرد؛ آنچه اهمیت دارد این که شاعران، نویسندگان و ناشران بنویسند و کتاب منتشر کنند و امنیت روانی داشته باشند و نگران برگشت یا عدم بازگشت سرمایه خود نباشند؛ مهم این که نمی توان نمایشگاه کتاب را، بی حضور ناشران مطرح و فعالی چون چشمه و کویر برگزار کرد؛ آنچه اهمیت دارد این که وزارت ارشاد از ناشران حمایت کند و طرح خرید کتاب از آنان را به برخی ناشران خاص محدود نکند؛ مهم وجود سازوکار و ساختاری منسجم و هدفمند برای حمایت از شعر و ادب و فرهنگ این سرزمین است تا شاعران و نویسندگان و ناشران نگویند: " طرح ها توانم زد، غم نان اگر بگذارد."