گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین، جمال میرصادقی، داستان نویس و منتقد ادبی است؛ از او تاکنون بیش از 40 عنوان داستان کوتاه، رمان ، نقد ادبی و مجموعه مقالات منتشر شده است. با او درباره وضعیت ادبیات داستانی به گفت وگو نشسته و این پرسش را با نویسنده "نه آدمی نه صدایی" در میان گذاشته ایم که رمان تا چه اندازه در حوصله مخاطب امروز می گنجد؛ میرصادقی براین باور است که در همه‌جای دنیا، رمان در درجه نخست اهمیت قرار دارد و داستان کوتاه در اقلیت است. پس تصور اشتباهی است اگر فکر کنیم مردم دنیا به‌خاطر کمی وقت و بی حوصلگی به داستان کوتاه روی آورده‌اند.

نویسنده مجموعه "داستان شب‌های تماشا و گل زرد" در پاسخ به‌این‌که گرایش به داستان کوتاه بیش از رمان است می‌گوید:زندگی امروز، بسیار یکنواخت است و رمان شبیه مجموعه های تلویزیونی است به این ترتیب که هر روز یا هرشب می توان به خواندن بخشی از آن پرداخت. برای مثال، سال های نخست پس انقلاب مردم، با اشتیاق رمان چند جلدی "کلیدر" می‌خواندند و از خواندن آن لذت می بردند اما امروز با وجود ماهواره و اینترنت، مجالی برای رمان در بین مردم ما که عادت چندانی به کتاب‌خوانی ندارند، باقی نمانده است.

میرصادقی، آشنایی با اصول داستان‌نویسی را لازمه نوشتن می‌داند و می‌گوید: برای نوشتن داستان باید با عناصر داستانی آشنا بود.هرج و مرجی که در یک آدم ناآشنا با اصول داستان‌نویسی وجود دارد در کسانی که با این قواعد آشنا هستند به‌چشم نمی‌خورد.گرچه بعضی براین باورند که دانستن این اصول، موجب می‌شود نویسندگان از احساس خود فاصله بگیرند و خشک و رسمی بنویسند. نویسنده رمان "درازنای شب" معتقد است: هر داستانی، ویژگی‌های خاص خود را دارد و اگر نویسندگان، عناصر داستانی را بشناسند می‌دانند چه قالبی را انتخاب کنند اصلا نویسندگی به دانش و آموزش بستگی دارد و نه خلاقیت. کسانی می‌توانند داستان نویسان خوبی باشند که پشتکار داشته و به داستان، علاقه داشته باشند و آن را بشناسند.اصلا مگر آدم‌ها با هم تفاوت دارند؟ چرا نویسندگان آمریکایی، خالق شاهکارها هستند و نه ایرانیان؛ چون آنها به این باور رسیده‌اند که می‌توان، نوشتن را آموخت. کلاس‌های دانشگاهی برگزار می‌کنند و نویسندگی را آموزش می‌دهند. سلینجر، خالق "ناتور دشت" از جمله همین افراد است. میرصادقی به دوباره خوانی مجموعه داستان‌های "چشم‌های من خسته" ، "مسافرهای شب" ، "شب‌های تماشا و گل زرد" پرداخته و تنها 20 اثر را برای انتشار دوباره انتخاب کرده است. به باور او هرچه اثر، پیراسته‌تر و شسته رفته‌تر باشد، تاثیر بیشتری بر مخاطب می‌گذارد. ریموند کارور، بیش از 10 بار داستان‌هایش را بازنویسی می‌کند. ارنست همینگوی، به گفته خود، 200بار مقدمه "پیر مرد و دریا" را تغییر داده است. گرچه بعضی، معتقد به بازنویسی نیستند و فکر می کنند هر داستان، متعلق به دوره‌ای از زندگی انسان و بیانگر احساسات و طرز فکر او در همان زمان است.

جمال میرصادقی از جمله نویسندگانی است که به مسایل اجتماعی توجه می کند و در داستان های خود به آن می پردازد. او عینیت را جایگزین ذهنیت می کند و به هنر و ادبیات متعهد پایبند است اما نه آن تعهدی که سارتر از آن سخن می گوید. تعهدی که در آثار او به چشم می خورد از متن اثر برمی خیزد و نتیجه تجربیات نویسنده در زندگی است.