به گزارش خبرنگار سینمایی هنرآنلاین، دهخدا می‌نویسد؛ "مقدس یعنی کسی‌ که‌ رفتار، گفتار و اندیشه‌اش‌ کاملا بی‌عیب‌ و نقص‌ و برابر با اخلاق‌ و دین‌ است. کسی‌ که‌ هیچ‌ گناه‌، خطا یا اشتباهی‌ نکند. کسی‌ که‌ همه‌‌ ویژگی‌های‌ خوب‌ را دارد. هر جا، ابزار یا کسی که در خدمت دین است."

سینما، به ویژه سینمای ژانر جنگ در سینمای ما با هشت سال جنگ تحمیلی و دفاع مقدس آنقدر عجین است که استفاده از عبارت "سینمای دفاع مقدس" به جای "سینمای ژانر جنگ" علاوه بر اینکه کسی را متعجب نمی‌کند، که به مرور زمان شاهدیم که کمتر کسی از عبارت "سینمای دفاع مقدس" استفاده نکند. اما در فیلم‌های تولید شده در این گونه سینمایی به همان نسبت که استفاده از این واژه در زبان بیشتر و همه‌گیر شد، در بطن تقدس خود را از دست داد و نهایتا حاصل آن شد که امروز نمی‌توان نشانی از تقدس را در آن احساس کرد و ظاهرا عواملی چون فروش در گیشه، امکانات سینمایی، کلیشه‌های تکراری، ممیزی‌ها، جذب مخاطب‌ و.... از واژه مقدس، فقط یک کلمه خشک و خالی بجا گذاشته و چه حیف.

بطور کلی سینما با موضع جنگ به سه زیرشاخه با تِمِ داستان‌‌های آغاز جنگ، زمان جنگ و عواقب و مشکلات پس از جنگ ساخته می‌شوند و سینمای ما نیز در این سال‌ها در این سه فرم تولیدات متعددی داشته که بعضا در جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی نیز خوش درخشیده‌اند، اما با توجه به پرباری و غنای موضوعی هشت سال جنگ تحمیلی و مقتضیات اجتماعی و فرهنگی آن، متاسفانه نه تنها نگاه ویژه‌ای به این مقوله نمی‌شود حتی همان نیم نگاه پیشین نیز تقریبا از بین رفته و سینمای دفاع مقدس را به سینمایی بی‌تحرک تبدیل کرده و این امر باعث درجا زدن‌های مکرر این سینما شده که این مهم نیاز به بازشناسی، آسیب‌شناسی و واکاوی بسیار دارد.

در رابطه با چرایی این مسئله ناخوشایند فرهنگی و هنری در وهله اول می‌توان به مشخص نبودن هدف معین، مشخص و تعریف شده‌ای از ایده‌آل‌های قابل دسترس و شدنی در برنامه‌ریزی‌ها و سیاستگذاری‌های دست‌اندرکاران سینمایی اشاره کرد. در این میانه وظیفه سیاستگذاران و دست‌اندرکاران سینما است که به فیلم‌های متحجرانه کمتر بها بدهند و از حمایت همه جانبه فیلمسازان حرفه‌ای و کاربلد دست برندارند. بعضا نگاه مسئولین سینما به این مسئله عمق ندارد و به همین جهت است که اغلب فیلمسازان نیز مبادرت به ساخت آثار سطحی و پیش پا افتاده می‌کنند. در صورتی‌که مسئولان با بها دادن و حمایت همه جانبه از فیلمسازان حرفه‌ای و تاکید به نواندیشی و نوگرایی برای حمایت از فیلم‌ها و تعامل مستمر و آزاد با فیلمسازان از گونه‌های مختلف فکری و نهایتا فراهم کردن امکانات فنی و تکنیکی مدرن که یکی از مسائل مهم در این گونه سینمایی می‌توانند تاثیری مثبتی در جهت ارتقاء سطح کیفی این سینمای پرجاذبه داشته باشد.

همچنین از نکاتی که متوجه فیلمسازان و فیلمنامه‌نویسان سینمای دفاع مقدس است و در طول این سال‌ها به این ژانر لطمه‌های زیادی زده می‌توان به: نقص‌های ساختاری و ضعف در فیلمنامه‌نویسی، شخصیت‌پردازی، قهرمان پروری و کپی‌های ناشیانه از فیلم‌های هالیوودی، اغراق‌های بی‌دلیل و شعارزدگی، عدم توجه کافی به زنان حاضر در جنگ و به طور کلی نپرداختن به نقش زن در این گونه سینمایی و سیاست‌زدگی اشاره کرد. دیگر اینکه فیلم‌های دفاع مقدس می‌بایستی با نگاهی نو و تازه به مقوله هشت سال جنگ تحمیلی بپردازند و فیلمسازان دفاع مقدس باید از تخیلات، اغراق‌های بی‌حد و حصر و شعارزدگی و آرمانگرایی در فیلم‌هایشان دوری کنند و به سمت واقع‌گرایی در فیلم‌هایشان بروند. چراکه پرداختن فیلمسازان دفاع مقدس به داستان‌های واقعی از جنگ می‌تواند در اعتلای این سینما بسیار موثر باشد.

و همه اینها در حالی در سینما ما اتفاق افتاده که سینمای ما بارها ثابت کرده که می‌توان با سیاستگذاری‌های مناسب و نمایش آثار به صورت درست و حرفه‌ای در رویدادی مانند جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت و با ارائه بودجه کافی، پشتیبانی و سفارش و تولید فیلمنامه‌های مناسب، در انتقال فرهنگ دفاع مقدس و جذابیت هر چه بیشتر این ژانر گام‌های موثری برداشت و با بهره‌گیری از همه نویسندگان متعهد و کاربلد فرصتی کم نظیر را فراهم کرد و هوای این ژانر از سینمای پرجاذبه را تازه و تازه‌تر کرد.