به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، آیدین آغداشلو از پنج سالگی به نقاشی روی آورد و در ۱۴ سالگی نقاشی‌هایش در کتاب‌های درسی چاپ می‌شد. وی در رشته نقاشی از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و از آن زمان تاکنون به خلق آثار هنری و تدریس نقاشی و تاریخ هنر در دانشگاه اشتغال دارد. آغداشلو علاوه بر خلق آثار نقاشی و گرافیکی ارزشمند، در زمینه تئاتر و سینما نیز صاحب نظر است.

در خصوص نقش اقلیم و جغرافیا در شکل‌گیری ذهنیت هنرمند، گفتگویی با این هنرمند برجسته انجام شده که در ادامه می‌خوانید.

ویژگی‌های اقلیمی و جغرافیایی چه تأثیراتی بر آثار هنرمند می‌تواند داشته باشد؟

این ویژگی در کار هنرمند تأثیرگذار است. در جاهایی به طور مستقیم این تأثیر را می‌توان دنبال کرد، در جاهایی هم ردیابی تأثیر مستقیم دشوار است. در طول تاریخ نمونه‌ها و شواهد در هر دو مورد بسیارند. من یکی از نمونه‌ها را از زادگاه خودم گیلان مثال می‌آورم و از تأثیری که استان گیلان و این اقلیم زیبای سرسبز بر هنرمندانش باقی گذاشته است. به عنوان نمونه می‌شود به کارهای "حسین محجوبی" اشاره کرد که تقریباً عمده کارهای منظره سازی او مستقیماً از این اقلیم تأثیر می‌گیرند و درختان بلند بالا و پشت بام‌های سفالینه پوش دقیقاً این مسئله را اثبات می‌کند. یا برای مثالی دیگر در کارهای سهراب سپهری هم همین تأثیر را می‌شود دنبال کرد. آن کویرها و خانه‌های گلی که مختص شهرهای حاشیه کویر است و نمایانگر شهر کاشان یعنی موطن این هنرمند است، باز چنین نکته ای را به عین می‌بینیم.

در مورد خود شما این تأثیر به چه شکل بوده است؟

من در رشت به دنیا آمدم و تا 11 سالگی در آنجا زندگی کردم.بعدها که به تهران آمدیم سال‌ها نقاشی‌های آبرنگ متعددی کشیدم که حس و حال و هوای زادگاهم را داشت که حس می‌کردم آرام آرام دارد از یاد و خاطره‌ام می‌رود و کمرنگ می‌شود. این نقاشی‌ها اغلب خیابان‌های رشت بود با زمین خیس باران خورده ای که انعکاس عمارت ها و چراغ‌های راهنمایی سر چهار راه‌ها در کف کوچه و خیابان‌ها انعکاس پیدا می‌کرد. این‌ها بیشتر ثبت یک خاطره بود و سعی در اینکه خاطره حفظ شود و این محو شدن تدریجی شاید تنها راهش بازسازی ذهنی آن منظره‌ها بود. این تا سال‌ها و تا شانزده هفده سالگی من ادامه داشت و تعداد بسیار زیادی از این نقاشی‌ها را به وجود آوردم. ولی بعدها آرام آرام مثل هر خاطره ای فاصله گرفت و جای خودش را به کارهای دیگری داد.

وضعیت فرهنگی هنری زادگاه خود را در حال حاضر چگونه ارزیابی می‌کنید؟

گیلان به طور کلی سرزمین نمونه‌ای است که در طول تاریخ و مخصوصاً در طول چندصد سال گذشته از حرکت پر تب و تاب جریان‌های هنری و فرهنگی برخوردار بوده است. شاید به این دلیل است که می‌بینیم برخی از مهم‌ترین هنرمندن این سرزمین از گیلان برخاسته‌اند. ولی در مجموع در بازدیدهایم از گیلان این احساس را داشتم که جریان‌های فرهنگی و هنری در گیلان در حدی که واقعاً ظرفیتش را دارد، حمایت نمی‌شود و هنرمندان این خطه آرام آرام از بستر پویای فرهنگ زاینده‌اش دور می‌شوند. من گمان می‌کنم با در نظر گرفتن سابقه فرهنگی عمیق و طولانی هنری و فرهنگی گیلان، به اندازه کافی این مراقبت به عمل نمی‌آید و بر این اساس بعضی وقت‌ها نگران می‌شوم که این شور فروکش کرده باشد و گیلان به فرستادن هنرمندان طراز اولش به تهران و جاهای دیگر اکتفا کرده باشد. جای افسوس فراوان است که حتی موزه ای در شان این شهر وجود نداشته باشد و من این را حتی در مورد آثار هنری دیگر گیلان هم عنوان می‌کنم. فرهنگ عمیق و هویت خاص فرهنگی گیلان واقعاً جایگاه این را دارد که موزه عظیمی در آنجا تاسیس شود. حالا ممکن است که به علت هوای مرطوب شمال و رشت نمونه های روی کاغذ و مکتوب در طول سالیان از بین رفته باشد که همین‌طور هم شده، ولی هزاران نمونه از آثار سفالی، آثار زرگری، آثار بافته و مخصوصاً کارهای چوبی کم نظیر در شمال وجود دارد که می‌شود از آن‌ها یک موزه بی نظیر را فراهم آورد.

انتهای پیام/