سرویس بین الملل // حسین سینجلی

در طی سال‌های مختلف چهره‌های گوناگونی بر پرده عریض سینما ظهور کرده و به اوج رسیدند اما در میان این نام‌های بزرگ و افسانه‌ای سینما بی‌تردید "اینگرید برگمن" جایگاه خاصی دارد. بازیگر سوئدی‌تبار که با استعداد خارق‌العاده‌اش و اشتیاقی که برای بازیگری داشت توانست به جایگاهی دست پیدا کند که از او بعنوان یکی از سه بازیگر زن برتر در تاریخ سینما یاد شود. گرانترین و محبوب‌ترین بازیگر سینمای آمریکا در دهه چهل میلادی، که هفت بار نامزد اسکار شد و سه بار آن ‌را به خود اختصاص داد.

"برگمن" که به پنج زبان انگلیسی، سوئدی، ایتالیائی، فرانسوی و آلمانی مسلط بود در اواخر دهه چهل میلادی گرانترین و محبوب‌ترین بازیگر سینمای آمریکا بود. تعداد مسابقات محبوبیتی که مجلات مختلف برگزار می‌کردند و او در آنها اول می‌شد آنقدر زیاد بود که حسابش از دست خودش هم در رفته بود. همگان او را بعنوان یک الگوی بی‌نظیر تصور می‌کردند. وقتی بدون آرایش چهره بر پرده سینما ظاهر شد فروش وسایل آرایشی در ایالات متحده به نحوه چشمگیری کاهش یافت و وقتی در نقش راهبه ظاهر می‌شد ثبت‌نام در صومعه‌ها افزایش می‌یافت. این بازیگر سرشناس سینما پس از "کاترین هپبورن" با چهار جایزه اسکار، در کنار "مریل استریپ"، "جک نیکلسون" و "والتر برنان"، هر کدام با سه جایزه اسکار، از رکوردداران دریافت اسکار بازیگری است.

"اینگرید برگمن" در دوران کورکی

"اینگرید برگمن" در ۲۹ اوت ۱۹۱۵میلادی از پدری سوئدی و مادری آلمانی به دنیا آمد. در کودکی مادرش را از دست داد. پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک استکهلم بازی در فیلم‌های سوئدی را آغاز کرد و در عرض یکسال به ستاره اول سینمای سوئد تبدیل شد.

آخرین فیلم او "اینتر متسو" مورد توجه "دیوید سلزنیک" فیلمساز معروف هالیوود و سازنده فیلم "بر باد رفته" قرار گرفت و از او برای بازسازی دوباره این فیلم در آمریکا دعوت کرد. موفقیت دوباره این فیلم در آمریکا زمینه آغاز حضور "برگمن" در آمریکا بود.

پس از ورود به هالیوود تیپ منحصربفرد او که با تمام بازیگران زن آن زمان متفاوت بود به خصوص ویژگی طبیعی بودن (به دلیل عدم نیاز به چهره‌پردازی) و بازی‌های هنرمندانه او مورد توجه و استقبال بسیار قرار گرفت. دوران بازیگری

استعدادی که او در فیلم‌هایش به نمایش گذاشت باعث شد که در عرض سه سال به ستاره زن اول سینمای آمریکا مبدل شود. پس از بازی درخشان در فیلم "دکتر جکیل و آقای هاید" برای ایفای نقش مقابل "همفری بوگارت" در فیلم "کازابلانکا" انتخاب شد که امروزه از آن بعنوان محبوب‌ترین فیلم تاریخ سینمای آمریکا نام می‌برند.

سپس در فیلم معروف "زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آید" در مقابل "گری کوپر" بازی کرد تا اینکه بازی عالی او در فیلم "چراغ گاز" به کارگردانی "کیوکر" اولین جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. یکسال بعد فیلم "طلسم شده" را با کارگردانی "آلفرد هیچکاک" و بازی "گریگوری پک" بازی کرد که موفقیت زیاد فیلم باعث شد که "سلزنیک" بلافاصله فیلم معروف "بدنام" را پیشنهاد بدهد. این‌بار هم بازی او در برابر "کری گرانت" و کارگردانی "آلفرد هیچکاک" فیلم قابل توجهی آفرید.

محبوبیت روزافزون او با بازی در فیلم "ناقوس‌های سنت ماری" به نقش یک راهبه پر جنب و جوش و فروش عالی فیلم افزایش یافت و عموم مردم آمریکا نه تنها او را بازیگر محبوب خود بلکه الگویی از یک زن نجیب و نیمه مقدس می‌دانستند. این الگوی مقدس با بازی او در فیلم "ژاندارک" به کارگردانی "ویکتور فلمینگ" به اوج رسید. طی سه سال پیاپی او قهرمان مسابقات محبوبیت در آمریکا شده بود چیزی که قبل از آن سابقه نداشت.

پس از بازی در فیلم‌های "طاق نصرت" و"در برج جدی" از ساخته‌های "آلفرد هیچکاک" او تصمیم گرفت تا شروع به بازی در فیلم‌های هنری از نوعی متفاوت کند. چیزی که از آن بعنوان طغیان او علیه سیستم استودیویی آن زمان هالیوود و سیستم ستاره‌سازی مرسوم آن تعبیر می‌شد.

بدین ترتیب "برگمن" پس از مشاهده فیلم "رم شهر بی‌دفاع" اثر "روبرتو روسلینی" طی نامه‌ای پیشنهاد همکاری با "روسلینی" را داد و برای بازی در فیلم "استرومبولی" به ایتالیا رفت. در جریان فیلمبرداری با اینکه شوهر و دخترش در آمریکا بودند، عشق کارگردان و بازیگر به یکدیگر رسوایی عجیبی در آمریکا به پا کرد و مطبوعات آمریکا بر سر این جریان جنجال عجیبی به راه انداختند چرا که او را فقط بعنوان یک بازیگر مقدس و الگویی نمونه برای مردم آمریکا می‌خواستند. حتی در مجلس سنای ایالات متحده او را تهدید کردند که حق ندارد دیگر به آمریکا بازگردد. علاوه بر این فیلم "استرومبولی" روسلینی هم بایکوت شد و از نظر تجاری شکست خورد. نتیجه این رابطه عاشقانه و رسوای این دو هم دختری بود که بعدها بازیگر شد: "ایزابلا روسلینی".

بدین ترتیب "اینگرید برگمن" هفت سال به دور از هالیوود به همراه "روبرتو روسلینی" (بنیانگذار سبک نئورئالیسم در سینما) شروع به ساخت یکسری فیلم‌های هنری کرد فیلم‌هایی همچون "اروپا۵۱"، "سفری به ایتالیا" که امروزه در نوع خود فیلم‌هایی با ارزش و هنری به شمار می‌آیند.

در سال ۱۹۵۶ بالاخره ابرها کنار رفت و بازی درخشان "برگمن" در فیلم "آناستازیا" در برابر "یول برینر" باعث شد که هالیوود اسکار بهترین بازیگر زن را به او بدهد و دوباره فرزند خاطی را بپذیرد. پس از ورود مجدد به آمریکا او بیشتر در فیلم‌های خاصی که خود انتخاب می‌کرد و اکثرا هنری بودند بازی می‌کرد.

بازی‌های درخشان او در فیلم‌هایی مانند "مهمانخانه ششمین خوشبختی" و "سونات پاییزی" به کارگردانی هموطن و هم‌نامش "اینگمار برگمان" بارها نامزدی اسکار را برایش رقم زد تا اینکه برای بازی در فیلم "قتل در قطار سریع‌السیر شرق" سومین اسکارش را بدست آورد.

در نهایت "اینگرید برگمن" بالاخره در سن ۶۷ سالگی بر اثر بیماری سرطان که هشت سال با آن در ستیز بود در لندن در گذشت.

یکه‌تازی در تاریخ سینما

در تاریخ سینما شاید کمتر بازیگر زنی را بتوان یافت که در طی حیات خود با چنین طیف وسیعی از معروفترین شخصیت‌های تاریخ سینما همکاری کرده باشد، کارگردانانی همچون؛ "ویکتور فلمینگ"، "آلفرد هیچکاک"، "جرج کیوکر"، "مایکل کورتیز"، "ژان رنوار"، "آناتول لیتواک"، "سیدنی لومت"، "اینگمار برگمان"، "روبرتو روسلینی"، "دیوید سلزنیک"و...

بازیگرانی همچون؛ "لسلی هاوارد"، "همفری بوگارت"، "کری گرانت"، "گری کوپر"، "جوزف کاتن"، "گریگوری پک"، "یول برینر"، "آنتونی پرکینر"، "آنتونی کویین"، "لیو اولمان"، "عمر شریف"، "لورن باکال"، "ایو مونتان"، "شارل بوایه"، همکاران "اینگرید برگمن" در طول دوره فعالیت هنری اش بودند.

چهره‌ای که اغلب "برگمن" در فیلم‌هایش بازی می‌کرد نشان دهنده زنی بود که انگار برای زجر کشیدن آفریده شده بود. زنی که تحمل بالایی داشت و به جای اینکه گلایه‌ای داشته باشد فقط با نگاه‌هایش حرف می‌زد. اغلب در جدال عشق در برابر مرد مورد علاقه‌ای شکست می‌خورد و قربانی می‌شد. او اوج این بازی‌ها را در فیلم‌های "کازابلانکا" و "بدنام" به نمایش گذاشت که هر دو فیلم جزء با ارزش‌ترین دارایی‌های عاشقانه تاریخ سینما به حساب می‌آیند.

خواندنی‌هایی از زندگی "اینگیرید برگمن"

- تهیه‌کننده‌های هالیوودی تلاش کردند که او در سال ۱۹۳۹ نامش را عوض کند و نام‌های مختلفی مثل "اینگرید بری‌مان" و "اینگرید لیندستورم" را پیشنهاد کردند. "برگمن" قبول نکرد، چون معتقد بود که او تلاش‌های زیادی برای تثبیت نام واقعی خودش در اروپا انجام داده است.

- یک نوع گل سرخ بعد از مردنش به نام او نامگذاری شده، گل سرخی که به آن "اینگرید برگمن" می‌گویند.

- "اینگرید برگمن" و "شون کانری" در فهرست بزرگترین بازیگران تمام دوران به انتخاب ۵۰ هزار خواننده یک مجله آلمانی در صدر جدول قرار گرفتند.

- "هیچکاک" در آخرین دیدار از ترس مرگ زودهنگام او گریه‌اش گرفت. "برگمن" که به خاطر سرطان در شرف مرگ بود به هیچکاک گفت: اما مطمئنا تو هم زمانی خواهی مرد، هیچ، همه ما می‌میریم.

- از کار کردن با "گری کوپر" لذت می‌برد، چون که در برابر او لازم نبود کفش‌هایش را دربیاورد. (قد اینگرید نسبت به قد اغلب ستاره‌های مرد آن دوران زیادی بلند بود).

- دوست صمیمی نویسنده شهیر، "ارنست همینگوی"، بود که به او پاپا می‌گفت. همینگوی هم او را در عوض دختر خطاب می‌کرد.

- ادیت هد، طراح بزرگ و معروف لباس و جواهرات که بسیاری از بازیگرها را سرتاپا می‌ساخت، پی برد که در مورد "اینگرید برگمن" باید همه لباس‌هایش را به ساده‌ترین شکل طراحی کند و از کمترین جواهرات استفاده نماید.

- برگمن اجازه نمی‌داد دست به سر و صورتش بزنند و حتی برای فیلمی چون "زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آید"، بی هیچ ادا و اطوار و چک و چانه‌ای حاضر شد موهایش را کوتاه کند.

برگمن از بان دیگران

- گلدی هاون: او زن زنان است. منظورم این است که او دقیقا همان چیزی است که یک زن باید باشد. از آن دسته زنانی است که مردان از او وحشتی ندارند، چون خیلی گرم و مهربان است. یک کیفیت واقعی دارد. این خیلی بد است که ملکه کشوری نیست.

- همفری بوگارت: اگر بازیگری مثل اینگرید برگمن آنطور به شما نگاه کند که انگار شایستگی‌اش را دارید، دیگر لازم نیست خیلی بازی کنید.

- دیوید اُ.سلزنیک: همان دقیقه اولی که بهش نگاه کردم فهمیدم چیز خاصی دارد. او یک کیفیت فوق‌العاده از خلوص و نبوغ و شخصیت یک ستاره واقعی را داشت که خیلی نایاب بود.

- سر جان گیلگاد: اینگرید بیچاره به پنج تا زبان حرف می‌زند، ولی نمی‌تواند با هیچ کدامشان بازی کند.

انتهای پیام/