سرویس تجسمیهنرآنلاین؛ شاید اولین مسئلهای که پس از فوت هنرمندان مطرح میشود تصمیم درباره قیمتگذاری و فروش آثار هنری این هنرمندان است. در این میان با توجه به اینکه دیگر اثری از هنرمند خلق نخواهد شد گاه شاهد قیمتگذاری های بسیار بالایی بر آثار این هنرمندان هستیم. این در حالیست که برخی از این هنرمندان در زمان حیاتشان با مشکلات اقتصادی هم روبرو بودهاند. گویی ارزش واقعی این آثار با فوت هنرمند برای همگان مشخص میشود.
یدالله کابلی هنرمند خوشنویس دراینباره به خبرنگار تجسمیهنرآنلاین گفت: این مایه تاسف است که آثار هنرمندان تا زمانی که در قید حیات هستند با قیمت واقعی به فروش نمیرسد و هنرمند به جای بهره بردن از ثمره تلاش، کوشش، رنج و ریاضت یک عمر تلاش هنری خود در تنگدستی زندگی کند و پس از مرگ تنها هنرمندانی که صاحب خلاقیت هنری هستند آثارشان با قیمتهای گزاف خرید و فروش میشود.
البته او معتقد است، تفاوت قیمت آثار هنرمندان در زمان حیات و پس از فوت به این دلیل است که وقتی هنرمندی از دنیا میرود، ادامه حیات و ادامه فعالیت و ارائه خلق اثر جدید نیز به نوعی متوقف میشود و همین در عرصه اقتصادی پارامتر مهمی برای افزایش قیمت آثار هنرمندان است.
اما اینکه چقدر افزایش قیمت آثار به شهرت هنرمند بستگی دارد کابلی پاسخ داد: معمولا قیمت آثار یک هنرمند با شخصیت و شهرت هنرمند بستگی تام دارد و به عنوان مثال یک هنرمند متوسط الحال هرگز قیمت آثارش بالا نمیرود.
در ادامه این هنرمند خوشنویس با اشاره به اینکه این روزها رسم شده است خیلی از آدمهایی که نظر تایید شدهای برای ارائه آثار هنری ندارند کار قیمتگذاری آثار را انجام میدهند و گاه اتفاقات عجیبی رخ میدهد.
حبیب الله صادقی، هنرمند نقاش هم با نظر کابلی همسو است که جامعه پس از مرگ هنرمند در حسرت خلق اثر جدیدی از هنرمند باقی میماند و به همین دلیل قیمتگذاری روی آثار هنرمندان متفاوت است و گاهی این قیمتگذاریها با ارقام نجومیهمراه میشود.
وی در خصوص مواجه با این موضوع و درک ارزش مالی و مادی آثار هنرمندان در زمان حیاتشان نیز اظهار کرد: اگر سالوادو دالی و پیکاسو با خلاقیت کار کردهاند به دلیل این است که در زمان حیات از نظر مالی در شرایط خوب و ایده آلی به سر بردهاند. اگر گاهی هنرمند دچار ایست کیفی در کارش میشود به دلیل عدم مراجعه به موقع مخاطب به آثارش است و یا همسو نبودن جامعه با او باعث میشود تا هنرمند دچار نوعی تعلیق شده و از هنر خود دور شود. در واقع جامعه نقش بسیار مهمی در رشد، توسعه، اندیشه و ذهنیت هنرمند دارد. به نظر میرسد باید یک بازنگری شود و مسئولان در واقع شرایطی را فراهم کنند تا هنرمندان در زمان حیاتشان از امکانات دولتی بهره برده و به خلق آثار جدید اقدام کنند.
وی در خصوص قیمتگذاری آثار هنرمندان پس از حیاتشان نیز عنوان کرد: بخشی از این قیمتگذاری و شرایط آثار به دست نگارخانه دارها تعیین میشود. چرا که هنرمند در زمان حیات فرصت نقد، تحلیل و بازسازی آثارش را دارد اما قیمت نهایی زمانی تعیین میشود که هنرمند یا دست از کار میکشد و یا امکان تجلی پیدا کردن دوباره برایش فراهم نمیشود. به نوعی میتوان گفت جامعه هدف در زمان حیات هنرمند به شکل نهایی نمیتوانند سرمایه گذاری کنند.
مژگان والی، مدیر گالری ماه مهر هم در این باره گفت: به طور کلی با فوت هر هنرمند با توجه به اینکه دیگر هیچ تابلویی از طرف هنرمند امضا نمیشود و این آخرین اثری است که از هنرمند باقی میماند شاهد افزایش قیمت هستیم. مانند آثار سهراب سپهری که با قیمتهای بسیار بالایی امروز به فروش میرسد .اما درباره همه این امر صادق نیست.
به طور خاص درباره سهراب سپهری که پس از فوتش آثارش با افزایش قیمت رو به رو شد صادق تبریزی معتقد است:آثار سهراب سپهری به دلیل اشعارش مورد توجه قرار گرفته و سپهری شاعر، عنوان جهانی دارد نه سپهری نقاش؛ در واقع سپهری نقاش فروش آثارش وام گرفته از اشعار و ادبیات اوست.
این هنرمند بر خلاف باقی هنرمندان دیگر اما معتقد است سابق از این هنرمند همیشه جلوتر از زمان زندگی میکرد و آدمهای هم عصر خودش نمیتوانستند دنیای درون این هنرمند را درک کنند مصداق روشن این عدم درک نیز ونگوک است که در زمان حیاتش درک نشد و به پیام قلبی خودش توجه می کرد و کارهایش مورد توجه آدمهای زمان خودش نبود ولی الان بعد از 150 سال مورد توجه مردم زمان است و می بینیم که آثارش همیشه جزو نفرات اول دنیا قرار گرفته است.
او حضور موفق هنرمندان امروز در حراجیها را ضامن بالا رفتن قیمت آثارشان دانست و گفت: در ایران 50 سال پیش، کسی به نقاشیهای مدرن توجه نمیکرد حتی اگر اثر خلق شده توسط هنرمندان نامی بوده باشد و اقبال عمومی و جهانی هم نداشت ضمن این که در زمان گذشته ما خیلی نمایشگاههای هنری نداشتیم و اثار هنرمندان به نمایش در نمیآمد. آنچه که امروز به عنوان اقبال دیده میشود به دلیل حراجیهاییست که در خارج از کشور برگزار میشوند و ربطی به زنده و یا مرده بودن هنرمندان ندارند درحال حاضر هم بیشتر نقاشیهای مورد توجه قرار گرفته است که در حراجیها با فروش خوبی مواجه شده اند.
آن طور که به نظر میرسد بحث قیمتگذاری آثار هنرمندان و افزایش این قیمت ها پس از مرگ هنرمند که در همه جای جهان هنرهای تجسمی دیده می شود از منظرهای مختلف قابل بررسی است اما آنچه غیر قابل انکار است سندهایی است که نشان میدهد ده هنرمند گران جهان که در قید حیات نیستند و همین طور هنرمندان ایرانی ،آثارشان در زمان حیات تا این حد شیفته و خریدار میلیارد نداشت.
انتهای پیام/31/34