گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین؛ شعر، افتخار ملی ما ایرانیان است و ایران را سرزمین شعر و شاعری می‌دانند اما در پایتخت این کشور، فضایی را به شاعران اختصاص نداده‌اند تا به موزه شعر تبدیل کنند. خانه پدری پروین اعتصامی در محله عودلاجان را از فهرست آثار ملی خارج می کنند تا بکوبند و احتمالا پاساژ بسازند؛ حال آن که پروین اعتصامی یکی از شاعران نامدار ایران است و هر یادگاری از او چه در تهران و چه در تبریز ارزش ثبت و ضبط دارد. کسی از خانه نیما در تهران خبر ندارد خانه ای که می تواند به موزه تبدیل شود چرا که یک روز "خانه خدایش" پدر شعرنوی این سرزمین بوده است.

کسان بسیاری دلشان می خواهد به یوش روند تا با خانه و فضایی که نیما، پدر شعر نو در آن به دنیا آمده و بزرگ شده آشنا شوند، گردشگرانی که دلشان می خواهد به توس بروند تا بر مزار مهدی اخوان ثالث، فاتحه ای بخوانند یا به ظهیرالدوله بروند؛ همان جا که ملک الشعرا بهار و رهی معیری آرمیده اند. اما کمتر کسی می داند ظهیرالدوله کجاست یا در ابن بابویه و امامزاده طاهر چه کسانی آرمیده اند؟ همچنین انگشت شمارند کسانی که خانه نیما و پروین اعتصامی را می شناسند.

شعر، افتخار ملی ما ایرانیان است و ایران را سرزمین شعر و شاعری می‌دانند اما در پایتخت این کشور، فضایی را به شاعران اختصاص نداده‌اند تا به موزه شعر تبدیل کنند. خانه پدری پروین اعتصامی در محله عودلاجان را از فهرست آثار ملی خارج می کنند تا بکوبند و احتمالا پاساژ بسازند؛ حال آن که پروین اعتصامی یکی از شاعران نامدار ایران است و هر یادگاری از او چه در تهران و چه در تبریز ارزش ثبت و ضبط دارد. کسی از خانه نیما در تهران خبر ندارد خانه ای که می تواند به موزه تبدیل شود چرا که یک روز خانه پدر شعرنوی این سرزمین بوده است.

شاعران و هنرمندان، سرمایه‌های فرهنگی یک کشورند و ایران، مهد شعر و ادب است. شعر در این سرزمین مهم تر از نفت است؛ پس بهتر نیست شهرداری و سازمان میراث فرهنگی و وزارت ارشاد، عزم خود را جزم کنند و هر خانه و فضایی که یک روز متعلق به بزرگان فرهنگ و هنر ایران بوده را ثبت و ضبط کنند؟ مگر نه این که در کشورهای مختلف جهان، پیکره شاعران و هنرمندان خود را می‌سازند و در هر خیابان و محله‌ای نصب می کنند یا خانه هاشان را به موزه تبدیل می کنند چرا ما نباید اهل ادب و هنر را پاس داریم و با این کار، فرهنگ خود را به علاقه مندان معرفی کنیم؟

فاطمه راکعی، مدیر عامل انجمن شاعران ایران در گفت و گو با هنرآنلاین به تلاش برای راه‌اندازی موزه‌ای با عنوان موزه شعر اشاره و بیان می‌کند: یکی از مسایلی که سال‌ها پیش از جانب انجمن شاعران ایران مطرح و تا به‌حال اجرایی نشده، تاسیس موزه شعر در تهران است. موزه‌ای که در آن دست‌نوشته‌ها و هرآنچه که متعلق به شاعران است و برای مردم جذابیت دارد به نمایش بگذاریم؛ به هرحال شاعرانی، انجمن را خانه خود می‌دانند و به آن رفت و آمد می‌کنند و دلشان می خواهد بعضی لوازم شخصی‌ چون عینک و قلم یا دست‌نوشته‌هاشان را در اختیار ما بگذارند تا در مکانی با عنوان "موزه شعر" به نمایش بگذاریم. ما حتی صدای قیصر امین‌پور، آتشی و م.آزاد را ضبط کرده‌ایم تا یک روز از فضایی با عنوان موزه شعر شنیده شود.

نماینده ششمین دوره مجلس شورای اسلامی، شکل گیری موزه موسیقی را نیازمند یک عزم ملی می داند و می گوید: تاسیس موزه شعر، یک پروژه ملی است و انجمن شاعران به همه نهادهای ذی ربط پیشنهاد داده که می تواند بخشی از فضای خود را به چنین موزه ای اختصاص دهد اما هیچ کدام از سازمان های مرتبط به درخواست انجمن، پاسخ مثبت نداده اند.

ایران، مهد شعر و ادب است و بزرگانی چون خیام و حافظ و سعدی و مولانا و نیما یوشیج و مهدی اخوان ثالث را در خود جای داده اما خاستگاه شعر و ادب، موزه شعر ندارد و هیچ کس نمی داند بزرگان شعر و ادب معاصر این مرزو بوم در کجا می زیسته و در چه فضایی نفس کشیده اند.