سرویس موسیقی هنرآنلاین
می گویند آنجا که سخن در می ماند موسیقی آغاز میشود. اما حالا که زبان قاصر است و درمانده شده است، کاری از دست موسیقی بر نمیآید. چگونه است حالا که زبان درمانده است، موسیقی آغاز نمیشود؟ مگر نه اینکه هنرمتبلور شدن غریزه زیبادوستی در انسان است؟ مگر نه اینکه هنر باید چیزی فراتر از نتیجه اولین برخورد انسان با طبیعت باشد؟ حالا که دست بیرحم طبیعت با انسان به خشونت برخورد کرده، چه باید گفت؟
آذربایجان با وجود تمامی هنرمندان خلاق خود این روزها در غم از دست دادن عزیزانی که برایش بارها دلاوریها کردهاند، برای پدران و مادران از دست رفته، خواهران و برادران داغدیده و برای تمام فرزندانش که زیر خروارها خاک مدفون شدند، در سوگ نشسته است. کجایند هنرمندان خلاق که سارا را از رودخانه نجات دهند و سارهای بسیاری را از زیر آوار؟!
کجایند عاشیقها که از عشق بگویند و از حماسههایی که سربازانش به حرمت سرزمینش جامهها دریدهاند؟ مگر نه اینکه موسیقی این دیار فقط از خوشیها، لذتها و عشقها میگوید ،حالا چه نتی میتوان نواخت که گویای غم عمیق شیرین زبانان کشورمان شود؟
دلها همه گرفتهاند. زبانها قاصر مانده اند اما موسیقی آغاز نمیشود. دلاوران به خوابی ابدی رفتهاند و گوشها شاید کر شدهاند که آواز غمگین هیچ پرندهای شنیده نمیشود.
گاهی در مواقع خشم، غم، شادی، عشق و لحظات عاطفی دیگر میتوان کاری کرد و خشم را و غم را و تمام غصههای عمیق را بر سرساز خالی کرد، اما سازی که شکسته باشد، سازی که نباشد، دستی که برای نواختن نباشد، چه؟
وقتی دلی به دلدار نمیرسد، وقتی دستی به سازی نمیرسد، وقتی زبان از گفتن کوچکترین کلام، شرمنده میشود، اندوه تیره را باید چگونه به آغوش سپیدی ها سپرد؟
یک هنرمند با هیچ زبانی نمی تواند بگوید که در چه حالی یک قطعه موسیقی پر شور را می سازد و این بیانگر همان جمله معروف بتهوون است که گفته است آنجا که زبان از سخن باز می ماند موسیقی آغاز می شود.
مگر نه اینکه موسیقی آذربایجانی مملو از حس قهرمانی و جسارت است. مگر نه اینکه حتی مقامهای حزین و غمگین و عارفانه آن، امید و تحرک میهد؟ پس کجایند عاشیقها با گاوالهایشان بنوازند؟ باغلاماها شکستهاند و آرشهها بر روی قیچکها گریه میکنند.
ارتعاش سیمها بر روی سازها به گوش نمی رسد. شهریار بیدار شو! حیدربابا سنگین خفته است.
حیدربابا ، همیشه سر تو بلند باد
حیدربابا ، سنوْن اوْزوْن آغ اوْلسون !
از باغ و چشمه دامن تو فرّه مند باد
دؤرت بیر یانون بولاغ او ْلسون باغ اوْلسون !
از بعدِ ما وجود تو دور از گزند باد
بیزدن سوْرا سنوْن باشون ساغ اوْلسون !
دنیا همه قضا و قدر ، مرگ ومیر شد
دوْنیا قضوْ-قدر ، اؤلوْم-ایتیمدى
این زال کى ز کُشتنِ فرزند سیر شد ؟
دوْنیا بوْیى اوْغولسوزدى ، یئتیمدى
*** دنیا همه دروغ و فسون و فسانه شد
حیدربابا ، دوْنیا یالان دوْنیادى
کشتیّ عمر نوح و سلیمان روانه شد
سلیماننان ، نوحدان قالان دوْنیادى
ناکام ماند هر که در این آشیانه شد
اوغول دوْغان ، درده سالان دوْنیادى
بر هر که هر چه داده از او ستانده است
هر کیمسَیه هر نه وئریب ، آلیبدى
نامى تهى براى فلاطون بمانده است
افلاطوننان بیر قورى آد قالیبدى
*** حیدربابا ، گروه رفیقان و دوستان
حیدربابا ، یار و یولداش دؤندوْلر
برگشته یک یک از من و رفتند بى نشان
بیر-بیر منى چؤلده قوْیوب ، چؤندوْلر
مُرد آن چراغ و چشمه بخشکید همچنان
چشمه لریم ، چیراخلاریم ، سؤندوْلر
خورشید رفت روى جهان را گرفت غم
یامان یئرده گؤن دؤندى ، آخشام اوْلدى
دنیا مرا خرابة شام است دم به دم
دوْنیا منه خرابهٔ شام اوْلدى
*** حیدربابا ، تمام جهان غم گرفته است
حیدربابا گؤیلر بوْتوْن دوماندى
وین روزگارِ ما همه ماتم گرفته است
گونلریمیز بیر-بیریندن یاماندى
اى بد کسى که که دست کسان کم گرفته است
بیر-بیروْزدن آیریلمایون ، آماندى
خوشی برفت و در وطنِ غیر لانه کرد
یاخشیلیغى الیمیزدن آلیبلار
بد در رسید و در دل ما آشیانه کرد
یاخشى بیزى یامان گوْنه سالیبلار
پایان پیام/43