سهیلا پورگرامی، سرپرست و خواننده گروه آوای مهربانی در گفتگو با خبرنگار موسیقی هنر آنلاین درباره وضعیت موسیقی سنتی گفت: هم اکنون موسیقی سنتی ما دچار فراز و نشیب های فراوانی است و بهتر است بگوییم که در وضعیت مطلوبی قرار ندارد زیرا تعداد زیادی از مخاطبان ما به سمت موسیقی پاپ گرایش دارند ،مثلا زمانی که کنسرت های پاپ برگزار می شود مخاطبان حضور مستمر و پر رنگی در سالن ها ی کنسرت دارند اما زمانیکه کنسرت های سنتی برگزار می شود فقط تعداد خاصی در این کنسرت ها شرکت می کنند و بیشتر سالن ها از حضور مخاطبان خالی است.

وی در ادامه با اشاره به اینکه موسیقی های بدون محتوا جایگزین موسیقی سنتی شده است، افزود : از چند سال گذشته موسیقی اصیل و با مفهوم ما کنار رفت و مخاطبان به سمت موسیقی هایی گرایش پیدا کردند که این نوع موسیقی سبب شد تا از مسیر اصلی موسیقی ایرانی دور شویم. همچنین قشر جوان ما به سمت موسیقی پاپ گرایش پیدا کردند؛البته به نظر من موسیقی پاپ خوب است ولی در کنار آن باید به موسیقی اصیل کشورمان هم توجه کنیم.

این خواننده در جواب به این سوال که آیا مسئولان به موسیقی سنتی توجه می کنند، گفت : مسئولین در همه عرصه ها به موسیقی لطف داشتند و همیشه تلاش کردند تا سطح موسیقی اصیل ما را ارتقا دهند اما به دلیل اینکه در موسیقی سنتی دچار تکرار شده ایم مخاطبان به این موسیقی کم تر توجه می کنند و بهتر است بگویم اگر این روند ادامه یابد موسیقی سنتی ما سقوط می کند ؛زیرا این نوع موسیقی هم اکنون لب پرتگاه قرار دارد و ما باید با کمک یکدیگر از سقوط آن جلوگیری کنیم.

سهیلا پور گرامی در ادامه درباره وضعیت نشر و اقتصاد موسیقی گفت: این موضوع باید به طور دقیق کارشناسی و ریشه یابی شود زیرا اوضاع نامناسب بازار موسیقی موسیقیدانها و هنرمندان را بسیار نگران کرده است و سبب شده است که هنرمندان از انتشار آثار موسیقایی یا برگزاری کنسرت ها صرف نظر کنند . همچنین این موضوع باید در چندین جلسه و با حضور کارشناسان بررسی شود زیرا اگر این موضوع ادامه یابد در چند سال آینده اقتصاد موسیقی نخواهیم داشت.

سرپرست گروه آوای مهربانی افزود: البته موسیقیدانها به حوزه موسیقی به چشم یک کار و یا شغل نگاه نمی کنند اما زمانیکه چندین ماه برای انتشار یک اثر موسیقایی زحمت می کشند و در نهایت با انتشار آن اثر مردم یک کار فرهنگی را دانلود می کنند ناخودآگاه موسیقیدان دچار ضرر و زیان می شود و زمانیکه می بیند مخاطبان برای کار او ارزشی قائل نمی شوند دچار افسردگی می شوند و دیگر هیچ اثری را منتشر نمی کنند.

پایان پیام/46