سرویس اقتصاد و هنر هنرآنلاین//

تئاتر نقش عمده ای در فرهنگ هر جامعه ای دارد. رونق تئاتر فرهنگ را در جامعه پویا و فعال می کند. در طول تاریخ بشر تجربه نشان داده هر جامعه ای که در درون خود تئاتر را رونق بخشد در آن جامعه فرهنگ مردم همواره در سطح بالایی قرار می گیرد. تئاتر می تواند بهترین و مفیدترین سرگرمی برای جوانان هر جامعه ای باشد. مفاهیمی که در قالب تئاتر به مخاطبان منتل می شود تاثیرگذاری بیشتری نسبت به هنرهای دیگر مانند سینما دارند و شاید عمده ترین علت این امر ارتباط مستقیم و بی واسطه تئاتر با مخاطبان است.

در تعاریفی که برای فرهنگ ارائه شده، بسیاری فرهنگ را امری اکتسابی میدانند و معتقدند در طول گذر زمان و در ارتباط فرد با جامعه فرهنگ شکل می گیرد. حال با استفاده از این نکته می توان به این نتیجه رسید که تئاتر اگر دارای پیام و مفهومی درست و قدرتمند باشد می تواند با افراد جامعه ارتباط درستی را برقرار کند و حاصل این ارتباط ارتقای فرهنگ جامعه است. حال نکته مهم این است که چنین هنری که با فرهنگ هر جامعه ای ارتباط مستقیمی دارد باید بتواند اهالی خود را از نظر مالی تامین و حمایت کند. زیرا هنرمندان این عرصه باید بتوانند بدون دغدغه های مالی به فعالیت خود ادامه دهند.

تئاتر برای کسب درآمدهای مالی بیشتر در مقایسه با هنر - صنعت سینما شاید از نظر نمایش با محدودیت هایی رو به رو باشد. یعنی یک تئاتر نمی تواند به طور همزمان در چندین سالن و در نقاط مختلف دنیا اکران شود و تنها در یک سالن و در یک زمان مشخص می تواند به روی صحنه برود. بنابراین همین امر درآمدهای تئاتر را کاهش می دهد و شاید در ظاهر نتواند از نظر درآمدهای مالی با سینما رقابت کند. به طور کلی تئاتر با محدودیت زمان و مکان روبه روست.

تئاتر با تکیه بر ارتباط زنده ای که با مخاطبانش دارد می تواند تا حدودی محدودیت زمانی و مکانی خود را با جذب مداوم مخاطبان جبران کند. البته با این وجود شاید باز هم نتواند از نظر درآمدهای مالی با سینما رقابت کند اما در بدترین شرایط می تواند هزینه های خود را جبران کرده و درآمد مناسبی برای عواملش تولید کند. در حال حاضر تئاتر در کشور ما با حمایت های مالی دولت اداره می شود و این هنر هنوز نتوانسته خود را از حمایت های مالی دولت بی نیاز کند.

شاید بتوان گفت در کشور ما مهمترین مشکل تئاتر برای کسب درآمدهای بیشتر کمبود سالن های نمایش است. نمایش های بسیاری در طول سال در نوبت به روی صحنه رفتن قرار دارند و زمان اجرا برای هر تئاتر محدود است. کمبود سالن موجب می شود نمایش هایی که مخاطبان بسیاری دارند و همچنان می توانند به اجراهای پر بیننده خود ادامه دهند، به ناچار از صحنه نمایش کنار گذاشته شوند.

برای مثال نمایشی مانند "گروتسکی بر تبار شناسی دروغ و تنهایی" که اخیرا در یکی از سالن های تئاتر شهر به روی صحنه رفت، تا آخرین روز نمایشش با حداکثر تماشاگر اجرای خود را پشت سر گذاشت و در حالی که می توانست به اجراهای خود ادامه دهد به دلیل محدودیت های سالن نمایش در تهران مجبور به اتمام اجراهایش بود.

آنچه مسلم است تئاتر در کشور ما به راحتی می تواند از نظر مالی خود را اداره کند و به وابستگی خود به حمایت های مالی دولت از این هنر پایان دهد. اگر تئاتر بتواند چنین مهمی را عملی کند آنگاه دولت نیز می تواند حمایت های مالی خود در تئاتر را به سمت ساختن زیرساخت های تئاتر سرازیر کرده و موجب نهادینه شدن این هنر در جامعه شود.

یاسر شیخی یگانه

انتهای پیام / 42