هنرآنلاین//

چند روز پیش مرد نویسنده‌ای به خاک سپرده شد. مردی که در تنهایی زندگی کرد، در تنهایی بیماری را پشت سر گذاشت و در تنهایی جان سپرد.این را هرکسی که سیدمحمودگلابدره‌ای را می‌شناخت، می‌دانست. هرچند که امروز در مقابل خانه هنرمندان، فیروز زنوزی جلالی آنقدر با صدای بلند و حزن‌آلود این را گفت، که اگر هم کسی نمی‌دانست، دیگر آن را شنیده است.‌

نویسنده در تنهایی می‌نویسد و در تنهایی می‌زید. شاید با همگان باشد و در یک جمع خانوادگی زندگی کند، اما در واقع از درون تنهاست. این تنهایی شاید برای نویسنده لذت آور هم باشد، اما وقتی آزار دهنده و دلخراش است که این تنهایی را دیشگران بتوانند ببینند.

وقتی دیگران بتوانند این تنهایی را در هنرمندی ببینند آنوقت نمی‌شود گفت که او از این تنهایی لذت می‌برد، آنوقت حتما دردی در دل آن نویسنده وجود دارد که دیگران می‌بینندش، لمسش می‌کنند و آن نویسنده را با آن درد می‌شناسند.

محمودگلاب‌دره‌ای بعد از بیماری و درد ، پس از رنج تنهایی و درد تن از میان ما رفت. امروز گلابدره‌ای نیست تا نامه‌ای را که در سال 86 به وزیر مسکن نوشت، برای گرفتن کمک و امدادی برای ادامه زندگی ببیند. نامه‌اش را ببیند که درمراسم تشییع پیکرش دست به دست در بین خبرنگاران و نویسندگان می‌چرخد تا ببینند که نویسنده ادبیات انقلاب چگونه در فقر و تنهایی می‌زیست.

نویسنده‌ای در آستانه 75 سالگی، در حالی که به گفته علی خلیلی مسئول حفظ و نشر آثارش، سال‌هاست دور از همسر پیشین و دو پسر خود پیمان و پویا که درخارج از کشور به سر می‌برند، زندگی می‌کند.

حالا اگر خلیلی که خود نویسنده نیز هست تمام آثار گلابدره‌ای را به چاپ برساند و تمامی حقوق از دست رفته‌اش را نیز باز پس گیرد، گلابدره‌ای را چه سود؟

نوشدارو تا کی پس از مرگ سهراب به کام نویسندگان خواهد رسید؟ گلابدره‌ای امروز خفت، برای همیشه. در حالی که نتوانست پاسخ نامه‌اش را در عمل ببیند. کسی از اینکه وزیر وقت پاسخ او را داده یا نه، چیزی نمی‌داند، اما از نوع زندگی او تا اواخر عمر پیداست که در عمل پاسخ چندان مناسبی به او داده نشده است.

گلابدره‌ای حالا خیالش از بابت همه چیز راحت است. از این به بعد همه چیز نسبت به گذشته روبراه خواهد بود. هروقت که بخواهد می‌تواند فرزندانش را در آن سوی آب‌ها ببیند. دیگر نگران مسکن و دغدغه نان هم نیست. دیگر نگران تنهایی‌هایش هم نیست. گلابدره‌ای دیگر نگران حق‌التالیف‌هایی هم نیست که در دست دیگران از بابت انتشار برخی کتاب‌هایش دارد.

او دیگر نگران چاپ شدن یا نشدن آن دسته از کتاب‌هایش هم نیست که در دست برخی ناشران مانده است . کتاب‌هایی که بخشی از وجود گلابدره‌ای را در خود جای داده‌اند و حالا روی میز برخی در حال خاک خوردنند.

او در مقابل چشم‌های ما که از خیره ماندن به نامه‌های او برای درخواست کمک از مسئولین مرطوب شده، حتما حالا فقط خنده است و خنده. خنده‌ای غلیظ‌تر از لبخندی که همیشه در ته‌چهره‌اش دیده می‌شد.

حالا اگر "عشق پدر به پسر " که هنوز منتشر نشده و گلابدره‌ای قبل از مرگ آن را به سهراب هادی، ناشر انتشارات تندیس سپرده بود، بارها هم تجدید چاپ شود، دیگراز دردهای دنیایی گلابدره‌ای چیزی کم می‌کند؟ او با تمام درد ها خداحافظی کرد. درهایی که به گفته فیروز زنوزی جلالی، دوست نویسنده او، با آقاسی و بسیاری دیگر از نویسندگان دیگر هم همراه بود.

هر چند بنیاد ادبیات داستانی هزینه بیماری این نویسنده را به عهده گرفت اما گلابدره‌ای بیش از این‌ها به حمایت و همراهی سایرین در طول زندگی‌اش نیاز داشت.

اگر محمد رضا بایرامی در مراسم تشییع پیکر او می‌گوید فرق بین تخیل و واقعیت در زندگی او دچار سردرگمی بود، پس بهتر است خوشحال باشیم که او درواقع حالا به تخیلاتش پیوسته است. آشفتگی و سردرگمی در بین دنیای واقعیت و تخیل برای او شاید عذاب‌آور بود، اما به گفته بایرامی هرگز از آن گلایه نداشت و غر نمی‌زد. پس حتما از پیوستن به عمق دنیای فرای مادیات حتما الان در لذت است. روحش شاد.

پایان پیام/25