حسین ترابی فیلمنامهنویس باسابقه سینمای ایران در گفتوگو با هنر آنلاین درباره این پرسش که اهالی سینما مشکل عمده سینمای ایران را ضعف فیلمنامهنویسی میدانند گفت: این صحبت به این معنی است که کارگردان، بازیگر، طراح، صدابردار و گریمور همه کارشان خوب است و فقط در این میانه کار فیلمنامهنویس ضعف دارد. در صورتی که اینگونه نیست و باید این مسئله آسیب شناسی شود.
وی افزود: اما ضعف فیلمنامهنویسی چند علت مهم دارد. نکته اول این است که احتمالا میشود سایر حرفههای سینما را به شیوه استاد شاگردی آموخت. ولی در حوزه فیلمنامهنویسی نمیشود، این کار را انجام داد. در حوزه فیلمنامهنویسی باید فرهنگ آن را داشته باشید یا درس و یا آن را تجربه کرده باشید. بنابراین نتیجهگیری میکنیم که فیلمنامهنویسی از بقیه این کارها سختتر است وگرنه مثل یک دستیار فیملبردار که تجربه دانشگاهی ندارد بعد از چند سال تجربه میتوان فیلمبردار درجه یک و قابلی شد. علیرضا زرین دست، حسین ملکی و اصغر رفیعیجم هم اینگونه کارشان را آغاز کردهاند. اما این موضوع در زمینه فیلمنامهنویسی وجود ندارد.
ترابی در ادامه گفت: زمانی می توان یک فیلمنامهنویس موفق و معتبر شد که عمری مطالعه و تحقیق داشته باشد و در کنار آن نبوغ ذاتی نیز وجود داشته باشد، زیرا با شاگردی کردن نمیتوان فیلمنامهنویس شد. دلیل این موضوع هم این است که در طول سال کلی دانشجوی رشته فیلمنامهنویسی و نمایشنامهنویسی فارغ التحصیل میشوند اما چند تای آنها میتوانند در سطح حرفه ای کار کنند؟.
این فیلمنامهنویس در پایان با اشاره به افزایش حمایت برای رفع ضعف فیلمنامه نویسی عنوان کرد: باید فیلمنامهنویسی مورد توجه بیشتری قرار بگیرد. زیرا اغلب تهیهکنندگان کمترین میزان دستمزد را برای فیلمنامه اختصاص میدهند که با این بودجه محدود نویسنده نمیتواند برود و تحقیق و پژوهش کند، بنابراین طبیعی است که وضعیت فیلمنامهنویسی اینگونه باشد.