معصومه فهیم نیا، طراح و مدرس دانشگاه با تاکید بر استفاده از محصولات داخلی درباره مزیت منسوجات ایرانی به خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین گفت: معمولا سعی میکنم که مجموعه کارهایم را از اجناس داخلی تهیه کنم چرا که بر اساس معیارهای بینالمللی طراحی لباس باید بر اساس نیازهای مردم و ملاک های جغرافیایی و فرهنگی آنان باشد.
وی در ادامه افزود: ملاک هایی نظیر نوع رنگ بندی، جنس پارچه در فصل های مختلف و حتی خاصیت غبار گیری پارچه در کشوری مانند ایران که دارای جغرافیای متنوعی است متفاوت است به همین خاطر قطعا پارچه ها و منسوجات داخلی کاربرد و گستردگی بیشتری برای طراحی لباس خواهند داشت.
فهیم نیا در پاسخ به این سوال که از کیفیت پارچه های ایرانی تا چه حد راضی است گفت: نوع رضایت از پارچه به نقطه نظر مصرف کننده باز میگردد در واقع ممکن است یک طراح بر اساس نوع کار و مشتریانش متقاضی انواع مختلفی از پارچه ها باشد اما اینکه در کدام قسمت نیاز او در زمینه پارچه برآورده نمی شود بسیار مهم است مثلا ما در ایران بهترین رنگنبدی و پارچه را در پوشش مقنعه داریم در واقع اینکه منظور از عدم کیفیت مربوط به کدام بخش است از اهمیت بالایی برخوردار است.
وی تصریح کرد: به طور حتم صنعت نساجی ما نیز در برخی از بخش ها دچار مشکلاتی است و همین مسائل عدم کیفیت و تنوع را به دنبال دارد ولی این مساله بدین معنا نیست که ما کلا در صنعت نساجی دچار مشکل هستیم و عملا هیچگونه پارچه مرغوب داخلی نداریم مثلا ما سابق در کشور تنها از پارچه کرپ برای مانتو بهره می بردیم اما این نوع پارچه سبب تعرق بیش از حد بدن در گرما می شود به همین خاطر می توانیم از پارچه های نخی داخلی با قیمت های مناسبتر برای طراحی در این نوع لباس ها استفاده کنیم.
مدرس دانشکده تهران بیان کرد: نکته اصلی در مورد پوشش امروزی این است که اغلب لباس ها تلفیقی از سبک محلی و مدرن است اما به نظر می رسد که این نوع طراحی در اغلب موارد از حالت خطی خود خارج شده و به نوعی غیرکاربردی و مشکل ساز شده است.
فهیم نیا ادامه داد: کارگاه های بافت پارچه سنتی در کشور بیشتر در دست بخش خصوصی و مردم است به همین خاطر تک روی در آن مشهود است در واقع این امر به مساله معیشتی تولیدکنندگان باز می گردد چرا که هیچ ارگان خاص برای حمایت از این امر وجود ندارد به همین خاطر اغلب بافندگان که مربوط به شهرهای خاصی نظیر کاشان، سمنان، یزد و... هستند این نوع پارچه ها را برای خودشان و مراسم داخلی تولید می کنند لذا این هنر در کشور کمرنگ شده و رو به فراموشی رفته است.
وی افزود: پارچه های سنتی نیز روزگاری با هدف برآورده شدن نیازهای روزمره مردم تولید می شدند اما امروزه با حضور نساجی های مدرن این امر کمرنگ شده است. البته در دهه اخیر توجه هایی به این بخش شده است اما محدود شدن این نوع پارچه ها به صنایع دستی چندان جذاب نیست چرا که می توانیم بخشی از این طرح ها و نقش ها را به نساجی مدرن کشور بسپاریم ضمن اینکه صنعت پارچه بافی سنتی نیز ترفند خوبی برای جذب توریست و معرفی فرهنگ ملی ما است.
مدرس آموزشکده فنی شاهرود اظهار کرد: به طور حتم ما در طراحی لباس های امروزی می توانیم از طرح های فاخر گذشته استفاده کنیم گر چه پارچه های سنتی در قیمت های بالا و میزان کمی عرضه می شوند اما استفاده از این نوع پارچه های زیبا در قسمت هایی از طرح لباس ها نظیر یقه، آستین و ... می تواند علاوه بر بازگرداندن هویت ملی سبب رونق گرفتن این بخش از نساجی شود.
فهیم نیا بررسی کارشناسانه پوشاک کشور و نیاز مردم را ضروری خواند و گفت: وقتی چندین نشریه تخصصی در این زمینه به کار مشغول هستند باید مسئولین از این حرکت بهره مند شوند در غیر اینصورت تنها اقدامات جسته و گریخته و بدون پژوهش در این حوزه تاثیر گذار نخواهد بود.
انتهای پیام/61