سرویس تجسمی هنرآنلاین// بحث ارزش افزوده آثار هنری دارای اصالت و توجیه افکار عمومی در این‌باره، نکته تعیین کننده‌ای در اقتصاد هنر محسوب می‌شود که شاید بیشترین تاثیر را در انگیزش عمومی برای خرید آثار هنری در پی داشته باشد. این پرسش را که، چرا تاکنون عرضه و تقاضای آثار تجسمی جایگاه درخور و مناسب خود را نیافته، با چند صاحبنظر و هنرمند در میان گذاشتیم.این همان موضوعی است که برگزار کنندگان اکسپو نیست ماه‌ها در صدد آن بودند که بحث پیرامون آن را به جریان بیاندازند.

ناصر پلنگی که از نقاشان مطرح پس از انقلاب است و هم اکنون نیز مسئولیت اداره گالری "خاورمیانه"را به عهده دارد، نقش آموزش و پرورش را در توجه و علاقه‌مندی عامه مردم به هنرهای تجسمی تعیین کننده می‌داند و تاکید می‌کند: توجه و اهمیت دادن به هنر در دوران کودکی رقم می‌خورد و زمینه‌های آشنایی با مسائل مربوط به هنرهای تجسمی و به طور کلی سواد بصری با آموزش و پرورش نسل ها شروع می‌شود، پس از آن است که رسانه‌های ارتباط جمعی عهده دار ترویج سواد بصری و آشنا کردن عموم مردم با زبان تصویر هستند.

پلنگی در خصوص نقش رسانه‌ها در تبیین ضرورت ارتباط مردم با هنرهای تجسمی می‌گوید: در کشورهای اروپایی شبکه‌های تلویزیونی مختلفی به امر هنر اختصاص دارد و کشورهای منطقه هم تعدادی برنامه در این رابطه از شبکه‌های خود پخش می‌کنند اما متاسفانه در کشور ما برنامه‌های اختصاص داده شده به هنرهای تجسمی بسیار ناچیز است.

ایرج اسکندری یکی دیگر از هنرمندان نقاش و مجسمه‌ساز، با اشاره به وجود خلا توجه به هنرهای تجسمی بیان می‌کند: در سبد کالای خانواده‌های ایرانی، بخش فرهنگ و هنر نادیده گرفته شده است. در بیشتر کشورهای دنیا دیدار از گالری‌ها و موزه‌ها جزو برنامه‌های معمول و روزانه مردم است. در تهران گالری‌های زیادی وجود دارد اما اگر آماری گرفته شود که مثلا در محله‌ای که گالری در آن واقع شده، ساکنین همین محله چندبار از آن دیدن کرده‌اند، متاسفانه رقم بالایی نخواهد بود.

وی در خصوص عملکرد رسانه‌ها در عرصه هنرهای تجسمی یادآور می‌شود: در تلویزیون شاهد حتی یک برنامه در مورد هنرهای تجسمی نیستیم در حالی که مثلا ده‌ها برنامه ورزشی از شبکه‌های مختلف پخش می‌شود. در طول هفته چندین گالری در سطح شهر تهران برنامه افتتاحیه نمایشگاه دارند، اما فقط تعداد ناچیزی از این نمایشگاه ها بطور گذرا پوشش داده می‌شوند و آثار به نمایش در آمده به درستی معرفی یا نقد وتحلیل نمی‌شوند.

احمد وکیلی نقاش و عضو شورای سیاست گذاری اکسپوی 91، ضمن تاکید بر نقش مدارس و دانشگاه ها در پی‌گیری‌های هنری مردم و گسترش آگاهی‌های هنری، کم اقبالی مردم به خرید آثار هنری دارای اصالت را از زاویه دیگری نگاه و اظهار می‌کند: فرهنگ تصویری ایرانیان، پیش از این در فرش ها و گلیم‌ها تجلی پیدا می کرد و حتی هر قوم و منطقه ای دارای هنر تصویری خاص و متناسب خودش بود، بنابراین کمبودی از این نظر احساس نمی‌شد. ولی از زمانی که مدرنیته وارد ایران می شود و شهرنشینی و خصوصا آپارتمان نشینی گسترش می یابد، جایگزینی مناسب برای آن تصاویر منحصر به فرد در نظر گرفته نشده و در این زمینه کار اصولی نیز انجام نگرفته است.

وکیلی در پایان ضمن تاکید به نقش رسانه ها در پیوند مردم با هنرهای تجسمی، درباره نقش حضور آثار تجسمی در میان اسباب زندگی مردم معتقد است: با حضور آثار هنری در خانه ها و مکان های عمومی، فضای زندگی ما انسانها تلطیف می شود و به این ترتیب بخشی از تنش ها ی معمول روزانه تقلیل می یابد. یعنی همان نقشی که فرش ها و کاشی کاری ها در زندگی های پیش از این بر روحیات انسانها داشته اند.