محمد امیریاراحمدی، درباره جایگاه نمایشنامه ایرانی در سطح بینالملل و میزان فعالیت های انجام شده تا به امروز از سوی نهادهای مسئول به خبرنگار تئاتر هنرآنلاین گفت: وقتی نمایشنامهنویسان به دلیل نبود حمایت های مالی گسترده از سوی بخش خصوصی نتوانند در عرصه بینالملل حاضر شوند، زبان منطقهای پیدا میکنند که نخواهد توانست نظر هنرمندان و مخاطبان خارجی را به خود جلب کند.
رئیس کانون نمایشنامهنویسان خانه تئاتر ادامه داد: در نمایشنامه، بسیاری از معانی در کالبد زبان پیچیده می شود و باید موضوعاتی از سوی نمایشنامه نویسان برای ورود به عرصه بین الملل پرورانده شوند که با تغییر زبان دچار تغییر معانی نشوند.
وی با اشاره به اینکه زبان فارسی کنایهای و ضرب المثلی است، بیان کرد: نه تنها ایران بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مشکل برگردان مطلوب نمایشنامه به دلیل نوع و گونه زبان آن کشور وجود دارد و خود در کشور سوئد شاهد بودم که تحقیقات گسترده ای درباره قابلیت های بازگشت نمایشنامه به زبان های دیگر و ارزیابی قدرت تفهیم به مخاطب خارجی انجام می شود.
این هنرمند ادامه داد: نمایشنامه چاپ می شود که در دست گروه های حرفه ای بچرخد و با جلب رضایت گروه به روی صحنه رود؛ باید بر این امر اذعان داشت تا زمانیکه یک نمایشنامه به روی صحنه نرفته و دیده نشود نباید توقع معرفی چه در سطح داخلی و چه خارجی داشت؛ در صورت اجرای موفق یک نمایشنامه ایرانی در صحنه های جهانی و با شرط حمایت مالی ارگان های خصوصی، بیشک متقاضیان بسیاری برای خرید متن اثر داوطلب می شوند و اینگونه راه برای ورود نمایشنامه ایرانی به خارج از کشور باز می شود.
رئیس کانون نمایشنامهنویسان خانه تئاتر با اشاره به نبود مکانیزمی مشخص برای جهانی ساختن نمایشنامههای ایرانی تصریح کرد: تا زمانیکه آثار برآمده از نمایشنامه ایرانی وارد صحنه جهانی در شکل حرفهای و بلندمدت نشود، نمایشنامه نمیتواند به فضای بین المللی وارد شده و رشد کند.
امیریاراحمدی بر لزوم ایجاد استانداردهای بین المللی در تئاتر کشور تأکید کرد و افزود: تجارت تئاتر با ورود شرکت های خصوصی میسر می شود و نیازمند یک سیاستگزاری فرهنگی در سطح کلان است؛ در ادامه باید نمایشنامه نویس و مترجم آثاری را برای صدور و معرفی جهانی انتخاب کنند که رفتارها، تفکرات و کنش شخصیتهای اثر جهان شمول باشد و اینگونه ویژگی های اقلیمی مانع اجرای این حرکت نمی شود.
انتهای پیام/52/53