به گزارش هنرآنلاین، عبدالحی شماسی، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرانی هرچند به لهجه تهرانی‌ها حرف می‌زند اما اهل شیراز است. از سال ۱۳۶۲ که «کاکلی» را در مرکز فرهنگی نشر رجا منتشر کرده است، تا کنون بیش از ۴۰ کتاب را در زمینه رمان و نمایشنامه برای بزرگسالان، نوجوانان و حتی کودکان پدید آورده. نمایشنامه‌های بسیاری را نوشته که برخی از آنها مثل «کودکان در حلبچه می‌میرند» بارها اجرا شده و هزاران نفر تماشاگرش بوده‌اند. امروز در آستانه ۵۸ سالگی با خبرنگار «ادبیات و هنر» هنرآنلاین، به پرسش‌های یک گفتگوی آزاد پاسخ داد که در زیر آورده شده است. آخرین کتابی که خوانده‌اید چه بود؟ چند تا را با هم می‌خواندم. یکی از آن‌ها روانشناسی رشد هیلگارد است که هنوز در حال خواندنش هستم. همیشه کتاب‌های روانشناسی می‌خوانید؟ بله. خیلی زیاد . چون خیلی کمکم میکند. در نوشتن؟ بله . از این کتاب‌ها ایده می‌گیرم. هر نویسنده‌ای حرفی برای گفتن دارد ؛همانطور که شما تا به حال حرفهای بسیاری را در نوشته‌های خود گفته اید. حرفی که راضی‌تان کند را گفته‌اید؟ کاملا نه . اما تا حد زیادی بله. روال نوشتن شما در روز چگونه است؟ زندگی آشفتگی‌هایی دارد . یک‌مرتبه قراری گذاشته می‌شود و آدم باید در ترافیک و شلوغی به کارش برسد. برای همین خیلی برنامه منظمی برای نوشتن ندارم. بیشتر صبح‌ها می‌نویسید و یا شب‌ها؟ هم صبح و هم شب. خیلی نظمی در این باره ندارم. ولی هر روز می‌نویسم. امروز چند کلمه نوشته‌اید؟ هنوز چیزی ننوشته‌ام. چه وقت بیشتر احساس شادمانی می‌کنید؟ وقتی شادی اطرافیانم را می‌بینم. وقتی هیچکدام از عزیزانم مشکلی ندارند و شاد هستند. بهترین نصیحتی که تا به حال از والدینت شنیده‌اید چه بوده است؟ پدرم همیشه تاکید می‌کرد که مواظب خودت باش و مادرم هنوز هم می‌گوید: به خودت برس. از چه وقت متوجه شدید که نویسنده هستید؟ در نوجوانی فیلم کوتاه می‌ساختم. بعد از آن احساس کردم که باید بنویسم. با سوپر ۸ فیلم می‌ساختید؟ بله. دقیقا. کار سختی برای یک نوجوان است . کدامشان را بیشتر دوست داشتید؟ پرواز در قفس. چند سالگی ساختیدش؟ در ۱۶ سالگی. نویسندگی یعنی چه؟ یعنی اندیشیدن و نوشتن. پیامی را در روز تولد خود به مردم بگویید. امیدوارم هر روز برای هر کسی یک تولد دوباره باشد . این تولد مساوی است با زندگی. امیدوارم زندگی همه پر از شادی باشد. لیلا جعفری پایان پیام/25