هنرآنلاین- وقتی کتابی نوشته می‌شود ، یعنی اندیشه‌ای به جریان افتاده و کلمات و جملاتی روی صفحه‌ای به رشته تحریر درآمده است . هر چه این کتاب درونی‌تر و عمیق تر باشد و به اصطلاح معناگراتر و به عبارت بهتر معنوی‌تر باشد، اندیشه ‌ای که در پس آن قرار دارد، عمیق‌تر است. هر شخصی بنا به درخور روحیات و معنویات با کمی تمرکز و تامل و کمی درون‌نگری جرقه‌هایی از معنویت را درمیابد و برخی نیز می‌توانند آنها را روی کاغذ پیاده کنند . حالا در این بین وقتی یک نفر، یک انسان، یک انسان درونگرا و یک انسانی که به انسانیت و بشر دوستی نسبت به هم‌عصران خودش زبانزد است، چهل شبانه روز، گوشه ای بنشیند و به هستی فکر کند ، نوشته‌ها و اندیشه‌هایش قوی‌تر هم می‌شود. اما اگر این انسان گوشه‌ای از غار را اختیار کند و چهل شبانه روزش را در آن سپری کند ، این اندیشه ناب‌تر می‌شود . درواقع دیگر اندیشه که نه، نگاه درونی‌اش به هستی عمیق تر و واقعی‌‍‌تر می‌شود. این نگاه به قدری عمق پیدا می‌کند که می‌تواند روح را به پرواز درآورد، تاجاییکه به عرش برود و خدا را ملاقات کند. این‌ها توهم نیست . واقعیت است . واقعیتی که از نگاه جسمانی ما آدمها که به آن عادت کرده و خو گرفته‌ایم، متفاوت است . جنس این دو هیچ سنخیتی با هم ندارد. اگر ما توانایی این نگاه را نداریم ، اگر ما نتوانسته‌ایم این درک را از هستی پیدا کنیم، دلیلش نبودن آن نیست. دلیلش نشناختن ماست. دلیلش ناتوانی ما در درک این واقعیت است؛ واقعیتی که جسم و کالبد فیزیکی ما هرگز امکان درک آن را ندارد. در این حال وقتی یک مرد که جنس متفاوتی نسبت با مردم هم‌عصرش دارد، شعور معنوی اش در سطح شعور هستی قرار دارد، این قدرت را پیدا می‌کند که نشانه‌های هستی را از منبع این درک و شعور دریافت کند، عده‌ای برآشفته می‌شوند و این نشانه‌ها را بنا بر درک جسمی خود بند بند شعری می‌پندارند که راوی‌اش در تنهایی آن‌ها را سروده است. برای همین به راوی این نشانه‌ها می‌گویند شاعر، دیوانه و...... اما آنکه این نشانه‌ها را از منبع دریافت کرده، به آنچه هستی در اختیارش قرار داده، ایمان دارد. برای همین، او لحظه‌ای تردید را به قلب پر از درک و نور خود راه نمی‌دهد. او مطمئن است که چه می‌گوید و آنچه می‌گوید را از کجا دریافت کرده است. برای همین به این کار ادامه می‌دهد. تا جاییکه هر بار نشانه‌های جدیدی به قلبش وارد می‌شود و آنهایی هم که به قلب او ایمان دارند، این نشانه‌ها را روی کاغذی می‌نگارند و برای دیگران منتشر می‌کنند . این نشانه‌ها ، سطر به سطر نوشته می‌شود و کتابی می‌شود پر از دریافت و معنویت . نام این کتاب می‌شود: «قرآن». راوی‌اش می‌شود: محمد. نویسنده‌اش می‌شود:یاران محمد . مرکز انتشار می‌شود: غار حراء. تاریخ نشر آن می‌شود روز بعثت. مخاطبش می‌شود: هرکسی که قلبش به منبع نور هستی گرایش دارد. پایان پیام/۲۵