هنرآنلاین // هر چیز که به نیمه رسد، می‌گویند دیگر در سرازیری افتاده است. یعنی نیمه راه را رفته و مانده، خرج کردن کمی همت برای رهسپاری ادامه راه . یعنی چیزی نمانده به پایان یافتنش. وقتی ماه به نیمه می‌رسد تازه قرص می‌شود و زیبا . تازه خواستنی می‌شود. همه می‌خواهند نگاهش کنند . اصلا وقت دیگر خیلی لطفی ندارد دیدنش. هیچ شبی به اندازه شب نیمه یا یک ریزه کمتر از آن، شب چهارده، دیدنش جذاب نیست. اصلا در این چهارده‌ها و پانزده‌ها یک چیزی است که اگر به نیمه هم نرسیده باشد، یک چیزی برای عرضه و دلبری دارد. حالا اینکه یک ماه از ماه‌های سال هم در نیمه خود چه رازی دارد را کسی نمی‌داند . البته هیچ کس که نه ؛ خیلی‌ها نمی‌دانند. اما هستند کسانی که مفهوم این نیمه‌ها و اعداد را بدانند و درواقع آن‌ها را فهمیده باشند . ماهی به نیمه می‌رسد و ماه آسمان هم در همین روز بالغ می‌شود . شاید به ظاهر هیچ ارتباطی بین این دو نباشد، اما مگردر هستی چیزی هست که بدون ارتباط با هم باشد . همه می‌گویند شعبان ماه عزیزی است . هر کسی هم یک جوری تعبیرش می‌کند . اسلام آن را به خاطر عزتش، تشیع به خاطر تولد امام غایبش و خلاصه هر کسی به خاطر یک چیزی. اما حالا چرا شعبان، آن هم در نیمه خود؟ شاید ارتباط معناگرایی بین این روز و کیهان و شعور هستی برقرار است که انقدر از آن با عظمت یاد می‌شود. شاید هستی در این روز و ماه مثل ماه آسمان به درجه‌ای از بلوغ می‌رسد و شاید.... البته این‌ها فرضیه است. فرضیه‌ای برای کشف کردن و پیدا کردن راه. فقط باید هوشیار بود و توجه کرد . به اعداد، به روزها ، به زمان به ساعت. این توجه ما را هدایت می‌کند این توجه به ما راه را نشان می‌دهد . دستمان را می‌گیرد تا از راه‌های درست که به مسیر ما را می‌رسانند حرکت کنیم. در این روز و در این زمان حکمتی هست که ما را هدایت می‌کند در واقع در این روزها و ساعت‌ها چه خبر است؟ هر چند خیلی‌ها اعتقاد دارند که تولد یک امام غایب دور از ذهن است و حرف‌هایی از این قبیل. اما حتی اگر این اعتقاد را هم ندید بگیریم ، باید این را در نظر گرفت که چرا این روز و این ساعت را برای تولد این غایب در نظر گرفته‌اند ؟ چرا اول ماهش را نه؟ چرا روزهای درگیر را نه؟ خوب ، پس یک چیزی در آن هست . یک واقعیت. یک شگفتی. شگفتی یک راز. یک راز که همه نمی‌فهمندش. توجه به فهمیدن این راز و خواستن دانستنش هم برای همه پیش نمی‌آید . حالا اگر ذهن با درگیری‌ها و مشغولیاتش نتوانست به این تقارن‌ها و موازات معناگرای آن پاسخ دهد که نباید به راحتی روی آن خط کشید و به آن برچسب زد و با یک جمله که من اعتقادی به این غایب ندارم ، خود را از فشار و سنگینی پیدا کردن پاسخی برای این روابط خلاص کرد . حالا توی یک سرازیری افتاده‌ایم، در پانزدهم شعبان . چیزی نمانده به آخر راه برسیم . باید به زمان توجه کرد . امروز تولد امام زمان است. امامی که ما را به یاد زمان می‌اندازد، به یاد حال . به یاد در لحظه بودن. روشنای امام زمان از اسمش روشن است . با کمی توجه می‌توان روشنی معنایش را دید: توجه به زمان، توجه به موهبت زمان. توجه به موهبت هستی. توجه به چیزی که به راستی زمان حال را بیداد می‌کند. به یادمان می‌اندازد که باید در حال، به هستی، به آفرینش و به خلقت توجه کرد . فقط باید کمی همت کنیم. آنوقت می‌بینیم غایب زمان، در نیمه راه به سراغمان آمد، تا به یادمان بیندازد حواسمان را جمع کنیم. چیزی نمانده راه به پایان برسد و خمار لذت‌ها باشیم . نیمه راه رفته، پس به خود آئیم و به خدا رهسپار شویم . زمان را از دست ندهیم و به آن توجه کنیم. برای عزیمت به هستی زمان را از دست ندهیم. پایان پیام/۲۵