حمید سوری درباره عکاسی هنری که این روزها یکی از شاخه‌های مهم عکاسی است به هنرآنلاین گفت: عکاسی هنری راحت‌تر از سایر شاخه‌های عکاسی نیست، بخشی از عکاسی به تکنیک بر می‌گردد و در عکاسی هنری و غیر هنری نیز این تکنیک وجود دارد. اما آنچه در عکاسی هنری هست و در سایر شاخه‌های عکاسی نیست و یا شدت کمتری دارد بخش تئوری آن است که ما در این بخش هم در بخش آموزش و هم در سایر موارد بسیار ضعیف هستیم. این هنرمند عکاس ادامه داد: عکاس هنری کارش به نسبت سایر عکاسان سخت‌تر است. اگر اقبالی هم در این بخش هست به نظر می‌رسد به این دلیل است که عکس در دنیا جنبه محوری یافته است. تا ۵۰ سال پیش اگر می‌گفتیم هنر، همه منظورشان نقاشی بود و باقی هنرها در حاشیه بودند. درحالی که امروز عکاسی، محوری و کلیدی ترین شاخه هنر شده و تعریف گسترده‌تری یافته است و دیگر ناب گرایی ۵۰ سال پیش را ندارد. سوری افزود: رواج عکاسی هنری به دلیل جایگاهی که در هنر معاصر یافته از اقبال بیشتری برخوردار شده است. در واقع عکاسی با عمیق‌ترین اندیشه‌های بشری ارتباطی تنگاتنگ دارد و این ارتباط با عرصه‌های انسان شناسی، جامعه شناسی، تئوری، فلسفه طبیعی و ... برقرار شده است و به نوعی می‌توان گفت جایگاه مهمتری را به این امر اختصاص داده است. وی تصریح کرد: با وجود عکاسی دیجیتال امروز همه می‌توانند عکس بگیرند . عکاسی دیجیتال امکاناتی را فراهم کرده است که با عکاسی آنالوگ امکانش فراهم نبود. وقتی عکاسی ابداع شد بسیاری تصور نمی‌کردند که بتوانند در این عرصه موفق باشند، عکاسی دیجیتال هم به همین شکل است اما در هر حال تکنیک‌هایش ارتقا یافته و باید دید عکاسان در این زمینه چه می‌کنند. البته کسانی هم هستند که وجوه زندگی معاصر و اندیشه‌های هنری را مطرح می‌کنند. ابزار خیلی مهم نیست، مهم اندیشه ای است که پشت هر کار هنری نهفته است. سوری معتقد است در عکاسی مسئله اصلی دوربین نیست بلکه اندیشه‌ای است که تصویر را بوجود آورده است. من نه تنها با عکاسی دیجیتال مشکل ندارم، بلکه معتقدم بسیاری از حرف‌های معاصر را با این تکنیک می‌توانیم ارائه دهیم. این بدان معنا نیست که جایگاه عکاسی آنالوگ از بین رفته است در تاریخ هم از ابزار جدید در جهتی که متعلق به خودش است استفاده می‌شود. همان طور که وقتی رنگ به دنیای هنر آمد برخی گفتند عکاسی سیاه وسفید دورانش تمام شده است در حالی که این طور نبود، همه این نوع نگرش‌ها جایگاه خود را دارند. وی ادامه داد: عکاسی هنری ایران را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد. یکی افرادی که در دنیای عکاسی مشغول فعالیت هستند مانند عکاسان، معلمین و منتقدین و از سوی دیگر نهادهایی هستند که در این زمینه فعالیت می‌کنند. در فضای عکاسی هنری معاصر یک وضعیت پر جنب و جوش و پویا را شاهد هستیم که متشکل شده از افراد خلاق و پویا که به لحاظ تکنیک ماهرند اما از نظر تئوریک کم هستند و در واقع با عشق نمونه‌های برجسته‌ای را بوجود آورده‌اند که مورد توجه جامعه هنری ایران و جهان قرار گرفته است. سوری توضیح داد: نهادهای ما چه در بخش آموزشی چه در بخش موزه و همه نهادهایی که به نوعی با عکس سر و کار دارند نیز اکثر قریب به اتفاق، تلقی ۷۰ سال پیش را از عکاسی دارند، چرا که ۵۰ سال پیش نگرش‌هایی در جهان بوجود آمد که متاسفانه ما هنوز آن را تجربه و پشت سر نگذاشته‌ایم و به دلیل تنگ نظری، فقدان برنامه بلند مدت و درک کم از این عرصه باعث شده عکاسی برنامه نداشته باشد و تنها هر چند سال یک بار بینالی برگزار شود. نیازهای عکاسی در زمینه تالیف کتب و ترجمه نیز به جای خود که اگر اندک تالیفی هم دراین عرصه دیده می‌شود کار دلسوختگان این عرصه است . این مدرس دانشگاه اظهار کرد: عکاسی ما فارغ از سوژه فعالیت می‌کند. این در بینال هم دیده می‌شود بینال و فراخوان دومقوله متفاوت است و اگر شور و هیجان نخواهیم نیاز به فراخوان برای دوسالانه‌ها نیست. بینال جای عکاس پیشرو و خلاق است. ما در حوزه عکاسی به یک بازنگری درباره سیاست‌های هنری نیاز داریم. در ادامه این گفتگو سوری که گرداننده نمایشگاه بینابینیت نیز هست با اشاره به هدف برگزاری این نمایشگاه گفت: هدف ما تاملی نو به روند حاضر در هنر معاصر بود و ایجاد تعامل؛ نمی‌توانم ارزش یابی کنم که به آنچه می‌خواستیم رسیده ام یا نه؟ چرا که در بحث‌ها نوشته‌ها نقدهایی مطرح شده و این نشان می‌دهد که مخاطبان بی تفاوت از آن نگذشته‌اند. همین که این نمایشگاه موجب گفتگو شده است جای خوشحالی دارد اما امیدواریم بحث‌های جدی تری در این زمینه اتفاق افتد و بیشتر شاهد دیالوگ‌های تئوریک و نظری دراین زمینه باشیم. وی ادامه داد: اما اینکه این هنر و این نمایشگاه تا چه اندازه اصیل هست یا نه؟ ابتدا باید بررسی کرد که منظور ما از اصیل چیست. در واقع می‌توان این طور مطرح کرد که منظور ما از اصالت، ناب و خالص بودن چیست؟ما آدم‌های اصیلی نیسیتم و هویت ما گسسته شده است چه بخواهیم و چه نخواهیم در فضایی متاثر از اندیشه‌های فلسفی، اجتماعی، فرهنگی، رویکرد پوشش زبان، مد و ... قرار داریم. به همین خاطر هیچ کس نمی‌تواند ناب باشد و نباید توقع داشت هنر هم ناب باشد. وقتی این امر اجتناب ناپذیر نیست چرا بر آن اصرار داریم، در واقع همه ما تحت یک جریان هستیم و به طبع آن یک امریکایی هم دیگر امریکایی نیست و جوامع تحت شرایط مختلف قرار گرفته اند. می‌توان گفت همه جوانب آن هویت ناب آرمانی را که فکر می‌کردیم نمی‌توانیم داشته باشیم. سوری در پایان خاطرنشان کرد: عکاسی ناب مسئله ای است در قرن ۲۰ که می‌تواند به عنوان گرایش وجود داشته باشد. تعریفی از نقاشی- عکاسی و ... که گسترده شده و این هنرها در جایی یکدیگر را قطع می‌کنند که اهمیتی ندارد کجاست، بخشی از آن می‌تواند نقاشی باشد. اما اگر منظور از برپایی این نمایشگاه یک مد است، باید گفت مد به سرعت از بین خواهد رفت و اعتقاد دارم آن چه که در این نمایشگاه به نمایش درآمد چیزی برآمده از زندگی و تجربیات معاصر ما است که متاثر از آن است. انتهای پیام/زینب السادات افتخاری/31