به گزارش هنرآنلاین، «مسعود حسینی» عکاس افغان و خبرنگار خبرگزاری فرانسوی AFP است ( این خبرگزاری یکی از سه خبرگزاری قدیمی جهان محسوب می شود ) که جایزه امسال عکاسی پولیتزر را از آن خود کرد. حسینی در سال ۱۳۶۰ در کابل به دنیا آمد. خبرگزاری فرانسوی جدیدترین مطلب صفحه خود را به مصاحبه ای با این عکاس اختصاص داده است: مسعود حسینی ، عکاس سی ساله ای است که به خاطر عکس دختر دوازده ساله ای که در میان اجساد خانواده اش ایستاده و در حال جیغ زدن بود به عنوان عکاس برتر شناخته شد. این عکس در دوازده دسامبر سال ۲۰۱۱ گرفته شده است. مصاحبه وی با خبرگزاری فرانسوی را می خوانیم : «خبرنگار»: آن روز چه اتفاقی رخ داد؟ شما چگونه به محل وقوع حادثه رسیدید؟ «حسینی»: افغانستان کشوری جنگ زده است، کشوری که اختلاف بین دو مذهب، بهانه ای را به دست تروریست ها می دهد. در روزهای خاصی همانند روزهای عاشورا و تاسوعا معمولا شاهد حملات تروریستی هستیم. انفجارهای مهیبی که قربانیان آن تنها مردم بی پناه افغان هستند. آن روز نیز یکی از همین روزهای عاشورا بود. بمبی با صدای وحشتناکی منفجر شد. دود و غبار فضای اطراف را فرا گرفت و جایی دیده نمی شد. در اثر شدت انفجار بمب به سویی پرتاب شدم و دستم دچار خونریزی شده بود اما نه خیلی زیاد. بلافاصله از زمین برخاستم تا اطرافم را نگاه کنم. اجساد بی شماری روی زمین بودند، زنان، مردان ، کودکان ... ناگهان متوجه دخترکی شدم که بین اجساد خانواده اش ایستاده بود و با تمام وجودش جیغ می زد، حتی لحظه ای سکوت نمی کرد. اشک در چشمانم حلقه زده بود. نمی توانستم کاری انجام دهم فقط به سختی دکمه شاتل بالای دوربین را فشار دادم تا این صحنه را ثبت کنم. اشک از چشمانم جاری شده بود نمی توانستم مانع از ریزش اشک هایم شوم ، اشکهایم بی وقفه فرو می ریختند... در تمام سال هایی که عمر کرده بودم با چنین لحظه ای روبرو نشده بودم . حتی نمی توانستم عکس العملی نشان دهم. نمی توانستم به هیچ کس کمک کنم، نمی توانستم از محلی که روی آن افتاده بودم تکان بخورم، نمی توانستم قدم از قدم بردارم.... شک زده شده بودم و قادر به انجام هیچ کاری نبودم.... «خبرنگار»: لطفا، در رابطه با عکسی که از دختر بچه گرفتید، بیشتر توضیح بدهید: «حسینی» : نگاهم دائما در حال چرخش در محیط انفجار بود که دختر بچه ای توجهم را جذب کرد. زمانی که دود حاصل از انفجار کمتر شد، تازه دخترک متوجه شد چه فاجعه ای برای مادرش، برادرهایش، عموهایش و مادر بزرگش رخ داده، نمی دانست چه کاری باید انجام دهد فقط بی وقفه جیغ می زد. دخترک با مشاهده این صحنه شوم کارهای دیگری نیز انجام داد که من فقط به انعکاس خبری این صحنه اکتفا کردم. این صحنه بیانگر شک و ضربه ناگهانی بود که به یک دختر بچه وارد شده بود و من خواهان پوشش خبری این صحنه بودم . من قبل از این انفجار در آنجا حضور داشتم و شاهد تمام وقایع آن روز بودم. تا ساعتها، حتی نمی توانستم چشمانم را برای لحظه ای روی هم بگذارم و دائما خاطره های آن روز به یادم می آمد و صحنه های آن روز را با خودم مرور می کردم. یک سوال به طور مداوم در ذهنم تکرار می شد :چرا نتوانستم به کسی کمک کنم ؟ اما بعد از اینکه متوجه شدم این عکس به سرعت تبدیل به عکس اول تمام خبرگزاری ها و روزنامه های امریکایی و اروپایی شده است، فقط از خدای بزرگم تشکر کردم... خداوند را شکر کردم که حداقل توانسته بودم به نوع دیگری به مردم افغانستان کمک کنم ... خداوند را شکر کردم که من در آن لحظه خاص در آن مکان حضور داشتم... لازم به ذکر است، در انفجار آن روز، حدود هشتاد تن جان شان را از دست دادند. عکس حسینی که بلافاصله در صفحات اول روزنامه های معتبر امریکایی و بریتانیایی قرار گرفت، یک دختر افغان را نشان می دهد که در میان اجساد به خون خفتهء نزدیکانش ایستاده و از شدت ترس و اضطراب فریاد می کشد. گفتنی است،«پولیتزر» جایزهای در روزنامهنگاری، ادبیات و موسیقی است که بخشهای گوناگون دارد. این جایزه معتبرترین جایزه روزنامهنگاری در آمریکا است. همچنین هر ساله بنیاد پولیتزر جوایز نیم میلیون دلاری خود را به بهترین عکس های خبری در زمینههای مختلف اهدا میکند که در میان تمام عکسهای خبری جهان به عنوان بهترین عکس خبری افشاگرانه و جسورانه معرفی می کند. قسمتی از مصاحبه را به زبان فرانسه به نقل از Agence France-Presse می خوانیم " La "fillette ne s'arrêtait pas de hurler", raconte Hossaini, prix #Pulitzer Massoud Hossaini, ۳۰ ans, photographe de l'AFP qui a remporté le prix Pulitzer (catégorie "photo breaking news") pour la photo d'une fillette en pleurs après un attentat suicide à Kaboul en décembre, a raconté dans une interview publiée à l'époque l'horreur de la scène : . ?Q: Que s'est-il passé ce jour-là R: "Il y a eu une énorme explosion .Je n'ai d'abord rien compris, j'ai juste eu mal partout, je suis tombé par terre. J'ai vu tout le monde s'échapper en courant, ma main saignait mais je n'avais pas mal. C'est mon travail de savoir ce qui se passe alors j'ai couru en sens inverse. Quand la fumée s'est dissipée, j'ai vu que j'étais debout au milieu de cadavres, les uns sur les autres. J'ai appuyé sur le bouton, je pleurais. C'est bizarre, je n'avais jamais réagi ainsi avant. Je n'aidais personne. Je ne le pouvais pas, j'étais sous le choc . ?Q: Comment avez-vous pris la photo de la petite fille Je me suis tourné et j'ai vu la petite fille. Quand la petite fille s'est rendue compte de ce qui venait d'arriver à son frère, ses cousins, ses oncles, sa mère, sa grand-mère, les gens autour d'elle, elle ne s'arrêtait pas de hurler. Elle a fait d'autres choses mais sur mes photos, elle ne fait que hurler. Cette réaction de choc, c'est ce que je voulais montre . Dieu merci j'étais là et j'ai pu envoyer la photo aussi vite que possible پایان پیام / ندا فراهانی /91
کد خبر:
11953
مصاحبه ای با منتخب ˝پولیتزر˝
عکسی از˝مسعود حسینی˝ که بازماندگان یک بمبگذاری انتحاری در افغانستان را به تصویر می کشید، برندهٔ جایزه ˝پولیتزر˝در سال ۲۰۱۲ شد.