وی در ادامه با بیان اینکه از نگاه یک متخصص ،دیوارهای شهر آشفتگی در تهران ایجاد کرده است درباره راهکارهای این مسئله گفت: مدیرانی که در این زمینه برنامه ریزی می‌کنند باید شناسنامه ای برای دیوارهایی که باید نقاشی روی آنها انجام شوند ایجاد کنند. مهم است که بدانیم در اتوبان ها، خیابان ها، مناطق مسکونی، پارک ها و ... چه طور نقاشی کنیم. این هنرمند نقاش با تاکید بر اینکه زیباسازی شهر به برنامه‌ریزی کلان نیاز دارد اظهار داشت: باید اهداف نقاشی در شهر مشخص شود و بر این اساس سفارش داده شود. هر دیوار خالی نباید نقاشی شود. نقاشی دیواری با فرهنگ، کالبد شهری و خود مخاطب از نظر سلامت روانی و جسمی‌باید پیوستگی و رابطه داشته باشد. نقاشی دیواری می‌خواد پیامی‌را انتقال دهد. در اتوبانی که خودروها با سرعت ۱۰۰ کیلومتر حرکت می‌کنند نقاشی خاص خود را می‌طلبد. باید ببینیم وقتی نقاشی را در اتوبان کار می‌کنیم و خودرو بین یک تا سه ثانیه از جلویش عبور می‌کند آیا به لحاظ موضوعی دارای خوانش است یا نه. نقاشی در اتوبان ها رابطه‌اش با محیط و مخاطب چگونه است؟ واقعیت این است که احساس آشفتگی بیشتر از آرام سازی و منظر سازی دیده می‌شود. نوعی بی برنامگی احساس می‌شود که حاصل نبود قوانین در این زمینه است. وی درباره برخی از آثار که بر روی دیوار نقش می‌بندد گفت: برخی از آثار تا وقتی روی دیوار نیستند آثار ارزشمندی است مانند اثر مینیاتوری که وقتی در اندازه ۵ متری کشیده می‌شود از زیبایی اش کاسته می‌شود. کفشچیان مقدم با تاکید بر اینکه شهرداری متولی هنر شهری است اظهار داشت: ارگان‌های دیگر آزاد هستند تا دیوارنگاری را انجام دهند اما شهرداری متولی هنر شهری است به همین دلیل نباید در برخورد با هنر شهری چندگانگی دیده شود. در این صورت شهر از شکل منسجم خارج می‌شود. بنابراین ارگان ها باید از یک قانون و از یک مدیریت پیروی کنند تا نقاشی دیواری سامان پیدا کند. ارگان‌ها باید از یک قانون و از یک مدیریت پیروی کنند تا نقاشی دیواری سامان پیدا کند. وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به خلا هویت فرهنگی شهری در تهران گفت: در شهر تهران با خلا هویت فرهنگی روبرو هستیم این در حالیست که نقاشی دیواری به این خلا بیشتر دامن می‌زند. در جاهایی که شهر و معماری نتوانسته هویت فرهنگی را به نمایش بگذارد نقاشی دیواری وظیفه‌اش این است که خلا فرهنگی را جبران کند. در این زمینه هنرمندانی که در این زمینه حرفه‌ای هستند باید کار کنند نه اینکه شهر تهران را به آماتورها بسپاریم. شهرداری باید برای افرادی که به تازگی وارد این حرفه می‌شوند کارگاه هایی در نظر بگیرند تا هنرمندان و خود کارشناسان شهرداری با گذراندن این دوره ها تجربه و اطلاعا تلازمو اولیه را به دست آورند. کفشچیان مقدم هنرمندان را مخاطب قرار داد و گفت: هنرمندی که در زمینه نقاشی دیواری فعالیت می‌کند باید ببیند خودش تا چند وقت می‌تواند به آن نقاشی دیواری نگاه کند و چقدر حاضر است برایش هزینه پرداخت کند. در این زمینه نمی‌توان هر استاد نقاشی را وارد این مجموعه کرد. شهر خواستگاه دیگری است شاید خارج از دیوار یک نقاشی خوب باشد اما داستان نقاشی دیواری متفاوت است. وی افزود: مسئله دیگری که در نقاشی دیواری باید در نظر گرفت حقوق شهروندان است. شهرداری نباید هر وقت و هر جایی که خواست نقاشی دیواری کند. نقاشی دیواری متعلق به شهر و شهروندان است. بنابراین نقاشی روی دیوارهای شهر که متعلق به افراد حقیقی و حقوقی است باید ضابطه مند باشد.اداره زیباسازی حق ندارد هر دیواری را هر جور که می‌خواهد نقاشی کند و از حقوق شهروندی غافل باشد. باید در اداره زیباسازی شورای سیاستگذاری راه اندازی شود و تمام مناطق زیر نظر این شورا به نقاشی دیواری بپردازند نه اینکه به کارشناسان هر منطقه ای اختیار تام داده شود که هر جا و هر نقاشی را بر روی دیوار به تصویر بکشد. کفشچیان مقدم در ادامه افزود: ماندگاری یک اثر و سرمایه‌گذاری که بر این مبنا انجام می‌شود بسیار مهم است. هر نقاشی دیواری که قرار است انجام شود باید اول مشخص شود که تا چه مدت ماندگار خواهد بود و مکانی را هم که برای یک اثر ماندگار استفاده می‌کنیم هم مهم است. بر این اساس این کار به هنرمند خاص خود سفارش داده شود. وی پلاکار‌ت‌های تبلیغات را یکی از معضلات شهر تهران دانست و گفت: شهرداری باید تبلیغات را در جای مناست قرار دهد. محور تهران کوه‌های شمال است که این کوه‌ها پشت تبلیغات پنهان شده است. وقتی مخاطب خارجی وارد تهران می‌شود ظاهر شهر نشاندهنده این است که این کشور سخت مصرف گراست و در نگاه این افراد اصلا وجوه هنری دیده نمی‌شود. وی در پایان با اشاره به حضور افرادی در حوزه نقاشی دیواری که تخصص لازم را ندارند و تنها به واسزه شهرت توانسته اند در این زمینه فعالیت کنند اظهار داشت: چرا هنرپیشه‌ای که طرح‌های دانشجویان را می‌گیرد و شرکتی هم این کار را پیاده می‌کند و این هنرمند تنها به این دلیل که هنرپیشه است باید در این زمینه فعالیت کند بدون اینکه تجربه و مهارتی لازم را داشته باشد و تنها می‌تواند ساز و کار را پیش ببرد. این مسئله باعث می‌شود تا میان هنرمندان و مدیران شهرداری عدم اطمینان به وجود آید. اگر به درستی سیاستگذاری شود از هنرمندان با تجربه استفاده شود به طور حتم شهرمان شکلی دیگر خواهد بود. انتهای پیام/31/34