نازنین مفخم در گفت‌وگو باهنرآنلاین درباره ویژگی‌های تدوین فیلم «کیمیا و خاک» به کارگردانی عباس رافعی گفت: «کیمیا و خاک» یک فیلم جمع و جور و ساده است که به بررسی یک واقعه اجتماعی می‌پردازد. من نیز چون وقایع دوران انقلاب اسلامی را از نزدیک دیده بودم تلاش کردم حس و حال آن دوران در تدوین فیلم دیده شود.
وی درباره اهمیت ضرب‌آهنگ در تدوین فیلم عنوان کرد: فیلم «کیمیا و خاک» شخصیت محوری ندارد و این نوع فیلم‌ها در بحث تدوین شیوه خاصی را نیاز دارند. یک موقعیت تاریخی باعث وصل شدن تعدادی آدم می‌شود که یکدیگر را نمی‌شناسند. در تدوین هم این مسئله را رعایت کردم و تدوین به نوعی آن روی سکه روایت است و من تدوین‌گر اگر شیوه روایت فیلم را نفهمیده باشم می‌توانم به تدوین فیلم لطمه بزنم. در حین تدوین فیلم تلاش کردم حس و حال اتفاقات سال ۵۷ در فیلم قابل بازخوانی باشد و به اتفاق کارگردان از فلاش بک در روایت فیلم استفاده کردیم تا دلتنگی‌های آدم‌ها درست به مخاطب ارائه شود. مفخم در بخش دیگر سخنانش در باره تعامل میان کارگردان و تدوین‌گر در جهت ارائه یک تدوین خوب و اصولی گفت: در دهه هفتاد موقعی که سینمای ایران در اوج قرار داشت نقش تدوین‌گر برجسته بود. به تدریج با تحلیل‌های عباس کیا رستمی نقش تدوین‌گر کم رنگ شد و سینما از شکل گروهی‌اش تبدیل به یک کار فردی شد. این تدوین‌گر در بخش دیگر سخنانش با تاکید بر شباهت‌های کار تدوین با کار یک ویراستار گفت: شما اگر ویراستار خوب نداشته باشید نمی‌توانید متن و یا نوشته خوب‌تان را ارائه کنید. در واقع تدوین‌گر باعث می‌شود مخاطب ارتباط بهتری با فیلم برقرار کند. من تدوین‌گر در حین کارم این کشف را انجام می‌دهم که چه تصمیمی برای روایت فیلم انجام شود. تدوین‌گر نگاه مولف اثر (کارگردان) را کشف می‌کند و خالق چیزی نیست.