اساتید در نگارخانه ایوان نمایشگاه نقاشی «چهره‌ها» ۴۰ اثر نقاشی از چهره‌های هنرمندان معروفی همچون استاد محمود فرشچیان، عزت ا.. انتظامی، پرویز مشکاتیان، مرتضی ممیز، شهرام ناظری، فریدون مشیری و... در نگارخانه ایوان در معرض دید عموم قرار گرفته است.این مجموعه را حمید رضا رستمی و نفیسه افتاده نقاشی کرده اند.آثار این نمایشگاه به سبک رئال در تکنیک‌های سیاه قلم، رنگ روغن، مداد رنگی و با موضوع پرتره تهیه شده است. شخصی نگاری ها روی آیینه در گالری خاک گالری خاک این روزها میزبان نمایشگاهی از نقاشی‌های نرگس هاشمی با عنوان «من،‌ در میان» است.هاشمی در یادداشتی بر آثارش نوشته است: من، اینجا در میان خانه قدیمی ،صدای آب ، هیاهوی جشن ، درخشش شیشه‌های رنگی، بستری گرم ،شادمان و سرخوش با حس ترس و ناامنی فریاد و همهمه جمعیت، هراس از رهاشدن در دل آب ، پیکره‌های معلق مانده در فضای شاد و سبک، گاه به خود نگاه می‌کنم، گاه به روزی دلنشین. گاه به خواب‌های مشوشم و گاه به دنیای هر دم بیل امروز .... به روزهای سپری شده. آرزوها و خواسته‌ها ، شادی‌ها وغم‌ها ،ترس‌ها و هراس‌ها، خواب‌ها و کابوس‌ها مرا در بر گرفته است.نقاشی‌هایم لحظه میان رویا و واقعیت ،لحظه میان دیروز و امروز، هر چه تاکنون دیده‌ام و هر آنچه در این لحظه می‌بینم. فضایی که در یک لایه همه چیز گذشته و تمام شده و در یک لایه همه چیز در حال تغییر است. دنیایی واقعی و رویاگونه...» اتوبوس ها،خاطره های کودکی نقاش در گالری طراحان آزاد «دایر - بایر» عنوان نمایشگاهی است که از روز گذشته در گالری طراحان آزاد گشایش یافت.در این نمایشگاه مجموعه‌ای از نقاشی‌های «بیژن اخگر» با عنوان «دایر- بایر» روی دیوار رفت.اخگر در یادداشتی بر آثار این مجموعه نوشته است: «اتوبوس‌ها موضوع اصلی در شور و شوق و هدف اصلی در پرسه‌زنی‌هایم در دوران کودکی بودند. خیره به اجزای هر بخشی از اتوبوس و شیفتگی محض نسبت به «رفتارها» و «حرکات تن‌‌اش» و صداهایش در موقعیت‌های مختلف(پارک کردن،ترمز کردن و ...) از طریق حضور و توجه مداوم در گاراژهای مسافربری، به مرور گنجینه ذهنی ژرف و یادآوری که با عطف توجه، نوعی تشرف حصول به موقعیتی آشنا و هستی شناختی را به ارمغان آورد.اولین هدف بیشتر آثار این مجموعه ، بازسازی و بازنمایی سر راست آن تجربه نیست، بلکه طراحی این مواد خام برپایه اصلاح و تغییر شکل و خلق آثاری به مثابه اندیشه ژرف کاوی در امکان و دلالت‌هایی به جهان درون ماندگار که همانا حس هستی باشد،است. ژرف‌کاوی‌‌هایی که نقطه عزیمت‌شان سطحی برتر و کاملا مشخص است.» رویاهای خاکستری در گالری دی گالری دی نیز از امروز به استقبال یک نمایشگاه عکس می‌رود. در این نمایشگاه عکس‌هایی از مجید دوخته‌چی‌زاده با عنوان «رویاهای خاکستری» روی دیوار می‌رود. محسن راستانی عکاس در یادداشتی درباره این نمایشگاه نوشته است:«ساده، آرام، طبیعی، مجید دوخته‌چی‌زاده یکی از عکاسان معاصر ایران در حوزه مستند اجتماعی است که با سودای تأمل در لحظات طبیعی زندگی «واقعیت» را به اشارتی فرم‌گرایانه تبدیل کرد.عکس‌های دوخته‌چی‌زاده ضمن نمایندگی یک دوران جدی در عکاسی معاصر ایران، به ما نشان می‌دهد که هیچ تخیلی شریف‌تر و شایسته‌تر از خود واقعیت پیش‌روی نیست. شاید توفیق عکس‌های برسون، ژیل پرس و ویلیام کلین در این است که آن‌ها آموخته‌اند «واقعیت» طرح ساده‌ای دارد مثل خود «دیدن» که نباید با عکاسی آن را دگرگون کرد. برای همین است که عکس‌های آن‌ها طبیعی و عکاسانه بنظر می‌رسند و این راز بزرگ نگاه در عکاسی متفاوت و صاحب‌سبک است. این تصاویر به خوبی نشان می‌دهند که عکس‌های خوب، محصول مطالعات و مطالبات اجتماعی ذهن عکاس و پیگیری نقادانه نسبت به واقعیت‌های پیرامون است. کنترل فرم‌ها و بکارگیری آن‌ها در جهت هرچه طبیعی‌تر کردن فضای حضور از مشخصه‌های بارز این مجموعه از عکس‌ها است که به کارهای او امتیازی ویژه می‌بخشد.» مجید دوخته‌چی‌زاده، متولد سال ۱۳۳۶ در تهران، فارغ التحصیل رشته عکاسی و گرافیک از مدرسه عالی تلویزیون و سینما در سال ۱۳۵۶ است. اولین نمایشگاه انفرادی او سال ۱۳۵۹ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. طی سال‌های ۵۹ تا ۶۲ به عکاسی از جنگ تحمیلی پرداخت. سپس به مدت سه سال آثار موزه‌های ایران باستان و دفینه را عکاسی کرد. او سپس به عکاسی معماری و تبلیغاتی مشغول شد. سه کتاب در اوایل دهه ۶۰ از مجید دوخته چی‌زاده توسط انتشارات سروش به چاپ رسیده است. کتاب راویان نور، گزارش مصوری از جبهه‌های جنگ۱۳۶۱، کتاب لبیک (گزارش مصور از رویدادهای پس از انقلاب) به همراه دکتر محمود گل محمدی ۱۳۶۳ و کتاب نگاهی به ماسوله روستا، ۱۳۶۳ آخرین موفقیت بین المللی دوخته چی‌زاده کسب مقام دوم سی‌ و چهارمین جشنوارهٔ بین‌المللی عکاسی Knokke-Heist بلژیک در سال گذشته بود. مجسمه های استیل در گالری شیرین نمایشگاهی از مجسمه‌های «هومن مهدی‌زاده جعفری» از امروز در گالری شیرین گشایش یافت. هومن مهدی‌زاده در یادداشتی بر آثارش نوشته است: « این نمایشگاه تلاش من برای گفتن گوشه‌ای از حقیقت زندگی‌ام است،‌این پرتره‌های زیبا یا زشت،‌داستان افرادی است که در طول سال‌های گذشته، فضایی از ذهن یا زندگی من را به خود مشغول کرده‌اند، هیجانی در من برانگیخته‌اند و به سرعت ناپدید شده‌اند و یا بهتر بگویم خواستم که ناپدید شوند. اما امروز دوست دارم احساس پوچی حاصل از تلاشم برای ارتباط با هر یک از آن‌ها را برای شما در میان بگذارم و دوست دارم بدانید که هر یک از این افراد را به شکلی که همیشه دوست داشتم ببینمشان تصویر کرده‌ام نه آن چه که واقعاً بوده‌اند.» امروز در پیوند با گذشته در گالری ایده عقیق درنگی زندگی امروز آدم‌ها را با زندگی گذشته و با تاریخ این مرز و بوم در نقاشی هایش روی دیوار گالری ایده برد. وی درباره این نمایشگاه نوشته است: دنیای مدرن و پر از هیهاهوی امروزی، آدم‌ها را سیاه و سفید، خسته و مایوس کرده است و آنها از آنچه قبل‌تر بوده‌اند دور شده‌اند به خصوص مردم ایران که از دنیای رنگی و شاد گذشته خود فاصله گرفته‌اند.در مسیر طی شده برای خلق این مجموعه جدید به آدم‌هایی رسیدم که تفاوت زیادی با انسان‌هایی که در گذشته ایران وجود داشتند فرق می‌کردند. مردمی که در راه ساختن دنیا کار می‌کردند امروزه سیاه و سفید و خاکستری شدند و برای خود و درون خود زندگی می‌کنند. انتهای پیام/31