هنرآنلاین//اسماعیل عباسی در برگزاری دوسالانه‌ها به دو گونه می‌توان برخورد کرد؛ یا با دیدی صرفا آرمانی و یا با دیدی واقع گرایانه؛ اما نکته مهم دراین است که ابتدا بیاییم آسیب شناسی کنیم و ببینیم چرا عده‌ای دراین دوسالانه حضورندارند؛ آیا چون حالت مسابقه دارد؟ چون دولتی است؟ یا علت‌های دیگر. تا وقتی این ریشه یابی به درستی صورت نگیرد پاسخ‌های ما خیالبافانه خواهد بود. عده ای به گمان نبود هنرمندان پیشکسوت براین اعتقاد هستند که دوسالانه دوازدهم دوسالانه آماتورها بود اما باید گفت این از همان نوع اظهارنظرهای بدون تحقیق است ریشه مشکلات درجای دیگری است.چه انجمن عکاسان برگزار کننده باشد و چه نهادی دیگر، مگر در دوسالانه‌های دیگر که کار را به انجمن سپردند شاهد عدم حضور برخی از هنرمندان آن رشته نبودیم؟ این موضوع فقط به دوسالانه بر نمی گردد. ما در تمامی جشنواره‌ها پولی به شرکت کننده‌ها می‌دهیم و اسمش را هم می‌گذاریم حق تالیف! این تمامی مسابقه‌ها و جشنواره‌ها را تبدیل کرده است به بخت آزمایی. درحالی که دوسالانه باید از این امر مستثنی باشد. دوسالانه عکس باید نمایشگاهی باشد از دوسال فعالیت عکاسی که برآیند و راوی دوسال کوشش هنرمندان عکاس دراین عرصه است. این امر با مسابقه انجام شدنی نیست. افزون بر این‌ها باید نکته‌ای را یاد آوری کنم که شاید بدان بی‌توجه بوده‌ایم، مگر نه این که بیشتر اعضای شورای سیاستگذاری، دبیر و داوران دوسالانه یا عضو انجمن عکاسان هستند و یا از اعضای هیات موسس یا هیات مدیره فعلی انجمن؛ که فقط حضورشان تحت نام انجمن عکاسان نبوده است. درهر حال من امیدوارم برگزاری دوسالانه‌ها را انجمن‌ها به عهده بگیرند و دولت از آنها پشتیبانی کند .طبعا اگر دولت از این حرکت‌ها فقط پشتیبانی کند، نتیجه خوبی بدست خواهد آمد اما یک شرط اساسی دراین میان نباید فراموش شود، این که انجمن برگزار کننده دوسالانه باید انجمنی فراگیر، فراجناحی و مورد تایید همه قشرهای جامعه خود باشد.

انتهای پیام/۳۲/۳۱