به گزارش خبرنگار هنرآنلاین؛ پوشش و لباس در هر جامعه‌ای جدای از نیاز کاربردی و اصولی آن مبحثی است که می‌تواند علاوه بر شکل دهی به روحیات مردم، قابلیت انعکاس فرهنگ و دیدگاه‌های ارزشی را نیز داشته باشد. این میزان اهمیت برای حوزه لباس، در کنار نیاز کاربردی به این مساله برای زندگی روزمره نشان از ابعادی گسترده‌تر از مسائل هنری و زیرساخت‌های فرهنگی دارد. چرا که این روزها واردات لباس با وجود قدرت خرید پایین در اقشار مختلف جامعه، بسیار به صرفه‌تر از تولید در این عرصه است. عدم فعالیت نساجی‌های داخلی و صد البته نبود متخصصین برای پژوهش در حوزه فرهنگ و مردم شناسی نه تنها به بیکاری عده زیادی از فعالان حوزه علوم انسانی انجامیده، بلکه سبب ساز مشکلات عدیده دیگری شده است که امروزه به عنوان تعارضات فرهنگی و یا ضد ارزش‌ها از آن نام می‌بریم. بستن درهای واردات در حوزه خودرو کشور و یا قرار دادن تعرفه‌های سنگین برای واردات آن یکی از مواردی بوده که تا امروز این صنعت را با وجود تمام کم و کاستی‌ها در ایران زنده نگاه داشته است. حال مساله این است که آیا با فرهنگسازی و برگزاری هزاران جشنواره و یا حمایت از طراحان و مسائلی از این دست می‌توان به رقابت با بازاری پرداخت که به یمن وجود کشور چین و باز بودن درهای واردات کالاهای فرهنگی به کشور توانسته بر اساس توان مالی مردم، بازار پوشاک را نظیر سایر موارد قبضه کند؟ صد البته که تنها بستن درها کشور به روی کالاهای خارجی راه حل برطرف کردن این معضل نیست. واقعیت این است که رشد اقتصاد در هر کشوری، شرایط فرهنگسازی و شکل دادن به اندیشه و ارزش‌های آن جامعه را فراهم می‌کند. حال با چنین شرایطی که بخش اعظمی از نساجی‌های ایرانی یا از کار بازمانده‌اند و یا تنها به تولید پارچه‌هایی چون چیت که در حوزه پوشاک عملا کاربردی ندارند، می‌پردازند، چطور می‌توان انتظار داشت که طراحان و تولید کنندگان داخلی با تمام قوا به این عرصه جان ببخشند تا شاهد رشد لباس- ایرانی اسلامی باشیم؟ آیا صرفا فعالیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی فرهنگی این امر می‌تواند جوابگوی جامعه ۷۰ میلیونی ایران و توان اقتصادی که مشخصا تعیین کننده سلیقه و خواسته افراد است، باشد؟ به نظر می رسد که در این میانه فرهنگسازی تنها می‌تواند مباحثی را نظیر شناخت و شکل دهی سلیقه مخاطب مطرح کند تا دیگر کشورها با استفاده از آن بهتر به بازار بکر ایران و خوشنودی مشتریانشان دست یابند!!! یادداشت از سمیه باقری انتهای پیام/۶۱