به گزار هنرآنلاین؛ نساجی همواره به عنوان یکی از کلیدی ترین صنایع تولیدی به شمار می رود که نه تنها شکل دهنده فرهنگ و هویت ملی است بلکه ابعاد گسترده اقتصادی را نیز در حوزه اشتغال و سرمایه هر کشوری شامل می شود. کمرنگ و محو شدن صنایع نساجی کشور در شرایطی شکل می پذیرد که امسال بنا بر گفته مقام معظم رهبری سال تولید ملی شناخته شده است در حالیکه صنایع نساجی گیلان در بستر مرگ به انتظار ارائه تسهیلات از جانب دولت به سر می برد. با توجه به سیاست های دولت درباره شکل دهی به فرهنگ پوشش ملی و هویت بخشی بر اساس مد اسلامی- ایرانی هنوز شاهد کار چندانی برای رونق بخشی به اقتصادی این صنعت فراموش شده در کشور نیستیم اما جالبترین بخش ماجرا اینجاست که با وجود نبود امکانات اولیه اقتصادی انتظار داریم که کشورهای وارد کننده پارچه ویژگی های ایرانی و ملی ما را در تولیداتشان لحاظ کنند و فرهنگ پوشش ما با وجود نقص عظیم در این حوزه روز به روز غنی تر شود! نوسانات حاد صنعت نساجی کشور به نحوی شکل گرفت که از تعداد ۶۲ کارخانه بزرگ نخی و ۱۵ کارخانه پشم بافی که در سال ۶۲ در کشور فعال بوده اند، واحدهای چندانی پا برجا نمانده.

مشکلات حاد اقتصادی نساجی هایی چون گیلان، قائمشهر، چیت ری، اصفهان و ... منجر به تعطیلی و بیکاری تعداد زیادی از کارگران این واحدهای صنعتی شد که خود سبب ساز ورود عده ای از دلالان سودجو به بازار پارچه شد تا جایی که این عده با واردات انبوه کالاهای خارجی توانستند بازار داخلی را از این محصولات پر سود انباشته کنند و همین چند نساجی باقیمانده از بحران های حاضر کشور را نیز به خاطر عدم توان رقابت با پارچه های وارداتی دچار ورشکستگی کنند. رشد ۴۰ درصدی واردات پارچه با وجود تحریم هایی که بر بدنه اصلی اقتصاد کشور برای واردات مواد اولیه فشارهای سنگینی را وارد می کند اما هنوز آمارهای سنگینی از واردات کالاهای خارجی به خصوص در حوزه نساجی کشور شنیده می شود. این آمار که به گفته مسئولان گمرک کشور طی سال اخیر ۴۰ درصد نیز با رشد روبه رو بوده است بیانگر اتفاقاتی است که در جهتی مخالف با خواسته های تولید ملی حرکت می کند. مدیرکل دفتر صنایع نساجی و پوشاک وزارت صنعت، معدن و تجارت نیز در این باره گفت: در دو ماه نخست امسال رشد هزار درصدی صادرات پرده، رشد ۱۰۰ درصدی صادرات موکت، سایه‌بان چادر و اشیای دوخته شده و لباس، همچنین انواع کیفهای بسته‌بندی و نیز دیوارکوبها و قلاب‌دوزیها،‌ رشد ۱۲۰ درصدی صادرات پتو،‌ رشد ۳۸ درصدی صادرات پوشاک غیرکش‌باف و رشد ۳۰ درصدی صادرات پوشاک کش‌باف رقم خورد. همچنین صادرات پارچه پنبه‌ای بیش از ۹۹ درصد افزایش یافت و صادرات پارچه مخلوط با الیاف پنبه‌ای نیز افزایش ۱۱۰۰ درصدی را تجربه کرد. به گفته مهدی اسلام‌پناه، صادرات کفش نیز طی دو ماه نخست امسال رشد ۱۲.۵ درصدی و فرش ماشینی و موکت رشد ۴۲ درصدی داشتند. در همین حال براساس گزارش نشریه وال استریت ژورنال، صادرات ترکیه به ایران در سال جاری میلادی به دلیل تشدید تحریمهای بین‌المللی علیه کشورمان با کاهش مواجه شده که این وضعیت به صنایع نساجی و پوشاک ترکیه آسیب زده است. به نوشته این نشریه تنزل ۵۵ درصدی ارزش ریال در برابر دلار موجب کاهش تعداد گردشگران ایرانی در ترکیه شده و این امر خود در کاهش صادرات پوشاک ترکیه به ایران تاثیر داشته است. افزایش ۹۹ درصدی واردات پنبه به کشوری که یکی از مرغوبترین نوع این محصول را تولید می کند و حتی با سرمایه گذاری درست در این عرصه امکان صادرات آن، پس از نفت برای کشور امکانپذیر است، جای علامت سوال دارد. چرا که در چنین شرایطی که کشور ترکیه از کاهش واردات ما ضربه خورده است به نظر می رسد که کشورهایی چون چین و کره گوی سبقت را در این عرصه از یکدیگر می ربایند به نحوی که امروز شاهد واردات لباس های دوخته و آماده چینی نیز در بازار هستیم.

به روز نبودن ماشین آلات نساجی کشور نبود ماشین آلات پیشرفته در کنار مشکلات تهیه مواد اولیه از جمله مهمترین گلایه های مسئولین و فعالان عرصه نساجی در کشور است چرا که بدون وجود چنین امکاناتی، رقابت با کالاهای خارجی عملا امکانپذیر نیست. رییس سازمان صنایع و معادن استان یزد نیز با تاکید بر مشکلات حاد در حوزه نساجی کشور از استقرار ۵۰ واحد نساجی بزرگ کشور در یزد خبر ‌داد و گفت: در کشور بالغ بر۹ هزار واحد نساجی و پوشاک وجود دارد که ۷ درصد آنها در استان یزد قرار دارد. پورفلاح مهمترین مشکل موجود را کمبود نقدینگی در واحدها دانست و گفت: صنعت نساجی سرمایه در گردش بالایی را لازم دارد و این موضوع نقش اساسی بر عهده دارد، اما متاسفانه نزدیک به دو سال است که تعامل بین بانک‌ها و واحدها کاهش یافته و واحدها با مشکل مواجه‌اند. وی با اشاره به قدمت صنعت نساجی گفت: در برخی کارخانه‌های نساجی بالغ بر ۵۰ درصد ماشین‌آلات و دستگاه‌ها فرسوده شده‌اند و نمی‌توانند در بازار بزرگ نساجی به رقابت بپردازند و نیاز به بازسازی دارند؛ از طرفی با توجه به این قدمت، نیروی کار حاضر نتوانسته‌اند با علم و تخصص روز کار کنند؛ چرا که نیازی احساس نمی‌شده است. صنعت نساجی که امروز چون بیمار قلبی در بستر بیماری به سر می برد امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند نگاه های دلسوزانه مسئولان کشور و احیاء مجدد است. پیشگیری از واردات بی رویه کالاهای بی کیفیت از کشورهایی که هیچ شناختی از فرهنگ و هویت ملی ما ندارند یکی از راهکارهای موثر است اما قاعدتا برای پیشگیری از مشکلات بعدی و شکل دادن به این صنعت پیش نیاز ارائه تسهیلات و حمایت از این واحدهای صنعتی ضروری است چرا که بدون به روز کردن ماشین آلات نساجی ها و امکان رقابت با کالاهای خارجی میسر نیست. گزارش از سمیه باقری انتهای پیام/۶۱