علیرضا زرین دست در گفتگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: هنرهای تجسمی روی تمام عناصر زندگی انسان‌های اولیه و فعلی نقش مهم و اساسی بازی کرده است. زمانی انسان در غار زندگی می‌کرد، هرجا که این احساس را داشت که انسان‌های دیگر وادار به دیدن می‌شوند اقدام به خلق اثر کرده است. این فیلمبردار سینما ادامه داد: با نگاهی به نقاشی‌های قبل از کشف و پیدایش برق و بعد از آن تاثیر مستقیم هنرهای تجسمی را روی سایر هنرها نیز می‌بینید از جمله در تئاتر و نمایش قدیم و حتی در پیدایش و شکل گرفتن تعزیه. وی با اشاره به عدم رعایت اصول اولیه قاب بندی و ترکیب بندی تصاویر در سینما و عکاسی اظهار کرد: در حال حاضر عکاسی و فیلمبرداری زیاد پایبند این اصول نیست. چرا که با پیدایش موبایل و دوربین‌های دیجیتال اهمیت ترکیب‌بندی و قاب بندی از بین رفت و به نوعی ترکیبات بی‌قواره و بی‌شکل بدون منطقی بوجود آمد که نگاهی جدید را معنا می‌کند. زرین دست ادامه داد: تاثیر سینما در این نوع عکاسی موثر بوده است. با پیدایش گوشی‌های موبایل شما به راحتی می‌توانید فیلمبرداری و یا عکاسی کنید و این از مشتقات سینماست و از نوعی سینمای سهل و آسان بدون ابزارهای حرفه ای برای تاثیرگذاری این شکل از تصویرسازی بوجود آمده است. این دوران را باید سپری کرد تا به نقطه‌ای رسید که علاقمندان متوجه استفاده از الفبای درست شوند و چیزی را جایگزین دوران کلاسیک نکنند. همان طور که مکتب کوبیسم بوجود آمد ولی ماندگاری دوره کلاسیک را نداشت این نوع عکاسی هم مانند جریانی عبور خواهد کرد و آنچه می‌ماند الفبای درست و قاب درست کلاسیک و اثر گذار خواهد بود. وی با مقایسه با عکاسی و سینما در خصوص داشتن دانش سواد بصری عنوان کرد: این دو از هم جدا نیستند و با هم ارتباط دارند. انسان از زمانی که تصویر سازی را به صورت صنعتی یاد گرفت، آن را جزو ملزومات زندگی اش دانست و سینما رفتن و فیلم دیدن از ملزومات زندگی انسان شد. به نظر می‌رسد نباید این دو را با هم مقایسه کرد، هر کدام بنا به شرایط جامعه و دنیا به نوعی باید پاسخ مخاطب خود را بدهند و این خواست عام در جهان فعلی است. فیلمبردار فیلم ملکه درباره اهمیت داشتن سواد بصری سینماگران تصریح کرد: سینماگرانی که دارای نگاه و کلاس ویژه هستند طبیعی است این نگاه بصری را دارند، اما این نگاه عام نیست. باید این را در نظر داشت که همه این خصوصیات را ندارند و همه آنهایی که فیلم می‌سازند سینماگر نیستند. عده‌ای آمدند در این عرصه چرا که سینما عرصه مطلوبی است، اما تنها آنهایی که دید ویژه دارند می‌توانند در عکاسی و قاب بندی اثر گذار باشند. زرین دست گفت: ما شرایط خاص خودمان را داریم .هستند کسانی که از نقاشی آمده‌اند و در حرفه سینما مشغول هستند اما این اصل و ملاک نیست و خیلی از افراد هستند که از کنار این مشاغل رد نشده‌اند و مشغول فعالیت درسینما هم هستند. هر کسی که در هنرهای تجسمی فعالیت می‌کند قطعا هنرمند نیست، هنرمند کسی است که جامعه و مردم و کسانی که درآن حرفه هستند او را هنرمند خطاب کنند. وی ادامه داد: اصولا سواد بصری به خمیره شخصیت طالب آن سواد باز می‌گردد. سواد بصری یافتن در داشتن مدرک تحصیلی نیست و به خیلی عوامل دیگر وابسته است. به نوعی می‌توان گفت یک روانشناسی عمیق است به نام روانشناسی تصویر، که کار ساده‌ای نیست و اگر کسی بلد باشد حتی در کار خود نیز استثنا است و می‌تواند روی مخاطب خود به خوبی تاثیر بگذارد. فرق نمی‌کند که این شناخت در کدام عرصه هنری باشد. در واقع هر انچه که بتواند انسان‌ها را وادار به دیدن کند می‌تواند سواد بصری داشته باشد چرا که شما را به نوعی وادار می‌کند که آن هنر را ببیند و مهارت این واداشتن مخاطب درافراد مقداری فطری و غریزی است و اندکی هم به داشتن و یادگیری مهارت‌ها باز می‌گردد. زرین دست با اشاره به این که ابزار استفاده از هنرهای تجسمی بیش از هر چیز در سینمای حرفه‌ای دیده می‌شود تا سینمای مستند خاطرنشان کرد: در سینمای مستند شما بازآفرین اتفاقی را شاهد هستید که در زمانی رخ داده است و آن آفرینش‌ها نقش چندانی ندارد و تنها باید قابل قبول باشد. اما در سینمای حرفه‌ای نورپردازی، موسیقی، روانشناسی رنگ و تصویر همه از هم کمک می‌گیرند تا دیگری دیده شود و در مجموع اثری می‌آفریند که با دیدن آن شما را به هیجان، تحسین، گریه، خنده و همراهی با قهرمان وادار می‌کند که این مشخصه‌ها در فیلم مستند دیده نمی‌شود. برخی ازتصاویر تنها در سینمای حرفه ای بوجود می آیند و در سینمای حرفه‌ای دیده می‌شوند.