گروه سینما و تئاتر هنرآنلاین،نخستین مواجه تماشاگر با نمایش «بدل» این چنین آغاز میشود. فضای رئالیستی بیمارستان، مریضی خوابیده بر تخت، پزشک و پرستاری ایستاده در اتاق، فضای غالب سفید و روپوشی سبز و آشنا با نوری که هنگام بیان مونولوگ ها توی چشم بازیگر می زند. سِرُمی به میله فلزی آویزان است. کپسول اکسیژن، چارچوب آشنای فلزی که پارچه سفیدی آن را پوشانده است. همه اشیا آشنا هستند. تصاویری ناخوشایند از فضایی که برای هر یک از تماشاگران درجه سختی متفاوتی دارند. بسته به تجربه های تلخ و نه چندان غیرمعمول در طول زندگی اش. تنها عنصری که با یادآوری تئاتری بودنش یک آسودگی نامحسوس و پرسش برانگیز را در خود جا داده است " چرا پارچه های سفید به کار رفته روی تخت و یا چارچوب جدا کننده فلزی مرسوم وصله پینه شده اند؟" این دوخته ی درشت و توی چشم زننده برای چه منظوری است؟ و این کنجکاوی شاید کاشت ابتدایی ترین کد نظام معنایی تصویری نمایش «بدل» است.

بدل1

«بدل» قصه رودرویی انسان با بدن، با معنای زندگی، با تلاش برای کشف حقیقتی ناگوار است. «بدل» اجرایی متن محور است با گر ه هایی که گشایش هر یک از آنها با تعلیقی سرگرم کننده همراه است و اطلاعاتی که به صورت قطره قطره از لا به لای مونولوگ های سه بازیگر نمایش آهسته و پیوسته به مخاطب داده میشود. قصه ای که نه آن قدر شتابزده است که فرصت درنگ ندهد و نه آن قدر کند و کسالت آور که ریتم را از دست بدهد. گمانم این بود با دیدن تصاویری محدود از اجرای نمایش پیش از دیدن آن و خواندن جمله ای حاوی اهدا کنندگی عضو قرار بود با قصه ای از پیش حدس زده شده مواجه شویم. اما آن چه که نویسنده این اثر نمایشی به خوبی به کار میگیرد همراه کردن مخاطب قدم به قدم، لحظه به لحظه به ویژه در دو سوم پایانی نمایش است. مهران و مهرزاد دوقلوهایی با تفاوت های شخصیتی جدی. حالا مهران مرده است و این مرگ برای همه دردآور است، از پزشک معالجی که میشناسیمش تا پرستار این گروه پزشکی، برادر و پدر و مادری که هرگز ندیدیمشان و تنها با مونولوگ های بازیگران به قلب پر دردشان آگاهیم.

بدل2

«بدل» نمایشی از دردهای روزانه تک تک آدمهایی است که به قول دکتر نظامی استرس های ذره ذره اش را تجربه کرده اند و گاه چه بسا از پا درآمده اند. ایده اصلی نمایش «بدل» به نظرم میتواند آن قدر دست نویسنده و کارگردان را باز بگذارد که در اجراهای متفاوت و با تنوع زمانی و فاصله دار از زاویه های مختلفی بتوان به آن پرداخت. شاید شروعی متفاوت، فضایی غیررئالیستی با رمزگان نشان های متفاوت. بازی بی ادعا و غلو آمیز پرستاری که در اندازه های نقش خود دلنشین و صادق است. پزشکی که آرزوی داشتن فرزندی ماجرا جو دارد و برادر درد کشیده ای که زندگی با او سر سازش نداشته است. فضای ساده و خودمانی تالار انتظامی و اجرایی در خور احترام و تشکر که شریان نمایش را در روزهای پرتلاطم هنر این روزگار قابل قدردانی میکند.