سرویس معماری هنرآنلاین : آتلیه اسپانیایی "باروزی/ ویگا" تأسیس ٢٠٠٤ با ایده‌های هوشمندانه و راه حل‌های خردمندانه‌ بومی گرا و منحصر بفرد در طرح‌هایش در دنیا شناخته شده است. نمونه آن پروژه فیلارمونیک‌هال اِسشژین است که برنده جایزه "میس وندروهه" شده است. در مصاحبه ارائه شده توسط آرک دیلی که برگرفته از گفتگوی چاپ شده در مجله "ایندین ارکیتک" و "بیلدر" است، فابریزیو باروزی در مورد برنده شدن پروژه فیلارمونیک‌هال اِسشژین ، ارتباط بین مطالعات و طراحی این گروه و چگونگی اجتناب از عام‌گرایی در سخن می‌گوید. سرفصل‌هایی از اظهارات او در این مصاحبه را در سطرهای بعد می‌خوانید.

کانسپت های طراحی‌های باروزی/ ویگا

ماهمیشه تلاش بر "طراحی ضرورت‌ها در معماری" داریم. این نوع طراحی برای ما، معماری عمومی محسوب می‌شود. معماری ای که تغییرات مثبتی را در جامعه ای امروزی ایجاد کرده و از بستری بدون زمختی و با شاخص گرایی نسبت به محیطش حاصل می‌شود. ما معتقدیم که در چنین معماری ای می‌توان کاراکترهای هر سایت و دامنه ای از ایده‌های موجود در جهان را نتیجه گرفت. خاص گرایی راهی برای خروج از عام گرایی است و این عام گرایی ازنظر ما یونیفرم ثابتی دارد که افکارمعمارانه امروزی را به رکود می‌رساند. یافتن" خاص" در معماری به معنای احیای مشخصه‌ی منحصربفرد بودن یک چیز، برای بازیابی و نگهداری از فرهنگ هر مکان است. این کلیدی است برای اتصال آنچه بعنوان رویکرد مستقل (خلاصه ای از ایده‌ی پشت هر طرح و پروژه) و احتمالات و واقعیت ملموس و حقیقی از یک مکان آغاز می‌شود .برای دستیابی به این امر، ازهمان پروژه‌های اولیه، ایده‌ی "خاص بودن"، موضوع اصلی پروژه‌های ما بوده است. ما خاص گرایی را بعنوان جز جدایی ناپذیری تعریف می‌کنیم که بین معماری و محیط ارتباط برقرار می‌کند.

پروژه‌های باروزی/ ویگا

شاید موزه کانتونال فاین آرت در لایوسان پیچیده‌ترین پروژه ای باشد که ما انجام داده‌ایم چون ترکیبی از موضوعات جامعه، شهر و فرهنگ بود. همه آن‌ها در مقیاس کلان بودند. هرچند کار بروی این پروژه سختی‌های خود را داشت اما کار کردن بروی پروژه ای که آیتم‌های مختلفی دارد برای ما بسیار مهیج بود. ما باید مدام تلاش به الزام گرایی هر موقعیت می‌کردیم، چون هر موضوع کوچکی که در هر پروژه دیگری شاید تاثیرگذار نبود؛ در این پزوژه بدلیل مقیاس و تعدد انسان‌هایی که در آن دخیل بودند؛ خود را بشدت نشان می‌داد. مطمئناً پروژه‌های کوچک‌تر از این پروژه شامل پیچیدگی خاصی بوده‌اند اما این قبیل پروژه‌ها راه‌های هوشمندانه ای را می‌طلبند. وقتی در مورد افکار و بازتاب و ایده‌ها صحبت می‌کنیم دیگر برای ما پروژه، کوچک تعریف نمی‌شود.

موزه کانتونال فاین آرت در لایوسان

فیلارمونیک‌ هال اِسشژین برنده جایزه میس اواردز ٢٠١٥

این ساختمان در یک سایت تاریخی در کنزرتائوس که در طی جنگ جهانی دوم ویران شده بود، واقع شده است. این ساختمان سالن سمفونی ١٠٠٠ تماشاچی ، سالن ٢٠٠ نفره برای موسیقی ، فضای چند منظوره برای نمایشگاه و کنفرانس و یک مرکز اجتماعات برای مناسبات مختلف را درخود جای داده است. ترکیب بندی پلان با یک حلقه محیطی تعریف می‌شود که اکثر فضاهای خدماتی را در خود جای داده است. از طرفی این عنصر ، وید بزرگی را ایجاد کرده که سالن سمفونی و سالن اصلی هم در آن جای گرفته، از طرفی دیگر، این ساختمان و محیط اطرافش را بهم ربط می‌دهد. مدول های ریتم دار و ادامه دار سقف، بیانگر عنصر دیگری است که اجازه ادغام این ساختمان جدید را با بستر شهرسازی شهر داده است. از نظر متریال، سعی شده که از متریالی استفاده شود که ساختمان سبک بنظر برسد. به همین منظور از نمای شیشه ای استفاده شد که داخل ساختمان مشخص باشد و براساس نوع عملکردش دریافت بصری متفاوتی را ارائه دهد. فضای خارجی ساده و ترکیب بندی ساده‌ فضاهای حرکتی داخلی در تضاد با سالن اصلی است. دکوراسیون این ساختمان مطابق با سالن‌های کنسرت کلاسیک سنتی اروپای مرکزی، کاربردی و تزیینی می‌شوند.

فیلارمونیک‌ هال اِسشژین برنده جایزه میس اواردز ٢٠١٥