سرویس معماری هنرآنلاین: مسجد الایرسیاد با طراحی گروه معماران و شهرسازان pT اندونزی تحت نظارت ام. ریدوان کامیل با مساحت 8000 متر مربع و مساحت پروژه 970 متر مربع در سال 2010 ساخته شده است.

مسجد محلی است برای عبادت مسلمانان، مکانی برای نماز خواندن با خلوص دل. معمولا مسجد برای فعالیت‌های مذهبی متنوع دیگری نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اولین چیزی که در مورد این مسجد ممکن است توجه را جلب کند نبود گنبد است که تقریبا همیشه مظهر سرشت‌نشان مساجد بوده است. با این حال، معماران این بنا اعلام کرده‌اند که گنبد هویت فرهنگی مذهبی یک مسجد نیست، بنابراین وجود آن برای طراحی مکانی اسلامی برای عبادت الزامی نیست.

معماری مسجد الایرسیاد از این جهت منحصر به فرد است که توده‌های سنگ را به عنوان نمای اصلی به کار می‌برد تا اثری مشابه پوسته‌ی زمین ایجاد کند، در همان حال که متن خوش‌نویسی اسلامی را نیز به عنوان عنصری گرافیکی روی نما حک کرده است.

شکل اولیه‌ مسجد از یک مربع گرفته شده است، که از آن‌جا که مسلمانان در صف‌های مستقیم رو به قبله نماز می‌خوانند، بهینه‌ترین [شکل هندسی] است. ستون‌های سازه‌ای به گونه‌ای سازمان‌بندی شده‌اند که طوری به نظر می‌رسد که نما به هیچ چهارچوبی اتکا ندارد. این شکل همچنین اشاره‌ای تلویحی به کعبه، مهم‌ترین بنای اسلامی که تمامی نمازهای مسلمانان به سوی آن جهت‌گیری شده است نیز دارد.

مناره ـسازه‌ی بلند دیرک مانند کنار مسجد- عنصری مهم برای مسجد است. در گذشته [این عنصر] برای کسی که همه‌ مسلمانان را در زمان عبادت به نماز فرامی‌خوانده به کار می‌رفته است. امروزه مناره‌ها همچنان همان عملکرد را دارند، با این تفاوت که بلندگو جایگزین شده‌اند. مناره‌ها به نوعی تبدیل به شمایل مساجد شده اند؛ هر کس که به دنبال مسجدی بگردد، می‌تواند از دور آن را بیابد.

این مسجد با ظرفیتی برای جا دادن نزدیک به ۱۰۰۰ نفر، همچنین برای آمیخته شدن با طبیعت طراحی شده است. توده‌های سنگ بدون نیاز به دستگاه‌های تهویه‌ی مطبوع، اجازه‌ی تهویه‌ی طبیعی [فضا] را می‌دهند. دمای دربرگیرنده‌ی پیرامون مسجد که با آب احاطه شده است، در طول فصل گرم کم‌تر خواهد بود. با قرار گرفتن درون بنا، مردم می‌توانند بیرون را نگاه کنند و از چشم‌انداز تقدیر کنند.

آرک دیلی

انتهای پیام/

لاله عنبری