سرویس معماری هنر آنلاین: دیوارهای بلندی که پارک را - در بویوک چکمک، محله‌ای خارج شهر، واقع شده در حاشیه استانبول پیرامون حیاط بالایی محصور کرده‌اند، مرزی مشخص میان دنیای آشفتهٔ بیرون و فضای آرام پارک عمومی ترسیم می‌کنند.

سایت پرو‍ژه در چمن‌زاری واقع شده است که به وسیلهٔ بزرگراهی شلوغ از جامعه محصور حاشیه‌ای دربرگیرنده آن جدا می‌شود.

سایبان درازی که از پارک گسترده می‌شود، تنها عنصری است که از بیرون قابل دیدن است. ساختمان، پایین این سایبان واقع شده است و به وسیله یک مسیر از طریق حیاط بالایی، از میان پارک قابل دسترسی است. ساختمان کاملا با توپوگرافی در می‌آمیزد و همچنان که شخص برای وارد شدن به مسجد از میان منظر پایین تپه و میان دیوار‌ها حرکت می‌کند، دنیای خارج را پشت سر می‌نهد.

فضای غارمانند ساده داخل مسجد، تبدیل به فضای الهام‌بخشی چشم‌گیر و مهیب برای عبادت و تنها بودن با خدا می‌شود. شکاف‌ها و شکستگی‌ها در راستای دیوار قبله، جهت‌دار بودن فضای عبادت را فراهم می‌کند و اجازه می‌دهد که نور خورشید به درون سرسرا پالایش شود.

این پروژه دائما در کشاکش میان طبیعی و انسان‌ساز در نوسان است. تضاد میان پله‌های طبیعی سنگی در امتداد شیب طبیعی زمین و صفحهٔ نازک بتن مصلح با دهانهٔ بیش از شش متر که سایبان را شکل داده است، این ارتباط دوگانه را تسهیل می‌کند.

آرک دیلی

انتهای پیام/

لاله عنبری