سرویس معماری هنرآنلاین: شروع جلسه با پخش فیلمی از سخنان بزرگان معماری معاصر به ویژه دکتر هوشنگ سیحون معمار، طراح، نقاش، مجسمهساز و رئیس سابق دانشکده هنرهای زیبای تهران، آغاز شد. در ادامه جلسه مهندس علیرضا قهاری معمار و عضو انجمن مفاخر معماری و دبیر پنل درباره کتاب " اندیشه معماران معاصر 3" گفت: این کتاب از اندیشه و گفتارهای ۴۰ معمار معاصر و به یاد دکتر سیحون تدوین و جمع آوری شده است و گردآوری آن به دست آقای مهندس علیرضا عظیمی حسن آبادی و انتشار آن به دست خانم منصوری است که هر ساله کتابهای زیادی در رابطه با معماری توسط این ناشر به بیرون عرضه می شود. در ضمن جلد چهار این کتاب هم در حال تدوین است.
دکتر ناهید توسلی دکترای فرهنگ و ادب در زبان انگلیسی و باستانی و مدیرمسئول نشریه ادبی و فرهنگی گفت: من با معماری و مهندسی رابطه خاصی ندارم، ولی این کتاب را مطالعه کردم و معماران و مهندسین زن توجه من را به خود جلب کرد و همین باعث شد تا من راجع به زنان صحبت کنم.
وی ادامه داد: اولین معماران جهان زنان بودند. آنها اولین مهندسین بودند، خیاط ها و غذاپزها. از دوره بربریت که انسان رو به مدرن شدن رفت، زنان به دلیل مادری از صحنه زندگی برابری که طبیعت برای آنها قرار داده بود خارج شدند. آقای ویل دورانت تاریخشناس که معتقد است زنان پیش از تاریخ توانایی خود را نشان داده اند که بطور مثال با آزمایشهای دیانای مشخص شده اولین انسانی که توانست روی دوپای خود بایستد یک زن سیاه پوست آفریقایی بود.
منصوری در ادامه گفت: مادر و مادر سالاری در دوران توحش انسان وجود داشته است چرا که مادر بوده که فرزند به دنیا می آورده و برای او خوراک و سرپناه درست می کرده. این در حالی بود که مردان مشغول شکار و صید بودند و زنان به کشاورزی می پرداختند پس زن، زمین و زایندگی همیشه باهم بودند ولی به نظر مارکس تاریخ علیه زن شد، وقتی مرد کشاورز شد.... و در آن هنگام بود که زن در خانه محبسوس شد. زنی کار دیوار چینی برای سرپناه را به وجود آورد و کاری بود کاملا زنانه و یا بر پایی چادر برای استراحت شبانگاهی.
دکتر صادق سمیعی ناشر انتشارات کتابسرا گفت: تا زمان کریم خان زند و اوایل دوره قاجار کسی از وجود مقبره کوروش و داریوش خبر نداشت و در واقع مقبره کوروش را به عنوان قبر مادر سلیمان می شناختند. به راستی نیاکان ما چرا اینقدر بی اطلاع بودند؟ چون ما هیچ نوشته مکتوب از زمان گذشته نداشتیم و لوحه ها ترجمه نشده بودند. ولی به محض اینکه در سال ۱۸۳۷ میلادی اولین روزنامه ی ایران منتشر شد، نوشته های تاریخی ما ثبت شد پس هر چیزی که مکتوب شود، ماندگار است.
سمیعی ادامه داد: من خوشحال هستم که اندیشهها و گفتههای بزرگان معماری مکتوب شده و برای آیندگان ما رفرنس خوبی خواهد بود و در پایان بگویم که انتشارات ما دو خیابان اصلی تهران را یعنی لالهزار و استانبول که مرکز زندگی روشنفکران و بزرگان بوده است در کتابی چاب کرده است.
دکتر گیتی اعتماد مهندس معماری در پایان جلسه به سخنرانی پرداخت و گفت: ما الان دچار یک بحران معماری هستیم. البته این بحران در هر دورهای به شیوه خودش وجود دارد، اما مسئله این است که ما چندین برابر کشوری مثل آمریکا دانشکدههای معماری داریم. چرا با وجود این همه معمار، کیفیت معماری ما اینقدر پایین آمده است؟ وقتی کنکاش میکنیم میبینیم معماران واقعی ما در واقع ساختمانی نمی سازند. به هر حال کتابی که در آن اندیشه ی پیشکسوتان را مطرح می کند بسیار مفید خواهد بود ولی این کافی نیست. باید فرهنگسازی کنیم هم برای دانشجوهای معماری و هم برای مردم که ما واقعا در حق مردم کوتاهی کردیم و به آنها آگاهی لازم را ندادیم.
انتهای پیام/