سرویس معماری هنرآنلاین: کارلو اسکارپا از معماران برجسته مدرن ایتالیا، هنرمند و طراح خلاقی بود. اسکارپا بیشتر با آثار معماری خود شناخته شده، اما در طول کار حرفه‌ای خود تلاش‌هایی در بسیاری از رشته‌های هنری دیگر چون کار با شیشه، نقاشی و طراحی مبلمان نیز داشته است.

این ویژگی‌های پیچیده صنایع دستی و طیف متنوع از مهارت‌های اوست که اغلب در تکنیک‌ها و زبان طراحی معماری وی بسط داده شده است. آثار معماری او، موضوع بحث‌های فکری بسیاری بوده است و او به عنوان یکی از اسرارآمیز‌ترین شارحان مدرنیسم، کماکان مهم می‌باشد.

اسکارپا در دوم جوئن ۱۹۰۶ در ونیز به دنیا آمد. پدر او، آنتونیو اسکارپا معلم مدرسه ابتدایی بود. هنگامی که کارلو تنها دو سال داشت؛ خانواده‌اش به ویچنزای نقل مکان کردند؛ جایی که در آن کارلو به دبیرستان فنی فرستاده شد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۹۱۹، خانواده اسکارپا به ونیز بازگشتند و کارلو توانست با حضور در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا، مطالعات خود را بر روی طراحی معماری متمرکز نماید. پس از دریافت دیپلم در سال ۱۹۲۶ و شاگردی معمار وینسنت رینالدو، اسکارپا در آکادمی مشغول به تدریس طراحی معماری گشت. او این سمت را تا سال ۱۹۲۹ حفظ نمود.

دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، زمان‌های محوری زندگی حرفه‌ای اسکارپا را شکل می‌دهند. کارلو اسکارپا هیچ‌گاه مدرک رسمی معماری خود را به پایان نرساند. او به قواعد سفت و سخت آموزش رسمی طراحی و قوانین علمی آن بی‌علاقه بود. عدم پذیرش اصول طراحی استاندارد به خصوص در مورد نحوه استفاده یا عدم استفاده از متریال‌ها، به شخصیت اصلی آثار وی بدل شد.

حساسیت او به متریال‌ها و جزئیات، از او یک استاد ماهر و هنرمند ساخت. در سال ۱۹۲۷، او کار خود را در جزیره مورانو با سبک استاد شیشه‌گری آغاز کرد. همکاری در کاپلینی و موقعیت مدیر خلاق در کارگاه آثار ونینی از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۷، اشتیاق و مهارت او در کار با متریال‌ها را کامل نمود تا از تمایل خود برای از بین بردن مرزهای معمولی متریال‌ها و راندن قابلیت‌های فرا‌تر آن‌ها استفاده نماید.

در این زمان بود که او به تلاش‌هایی حرفه‌ای در زمینه‌های مختلفی از ظرفیت‌های متنوع طراحی صنعتی و طراحی داخلی دست زد. علاقه بسیار او به روش‌های متنوع ساخت، مجموعه‌ای از فرم‌های و جزئیات خاص معماری را برای وی به ارمغان آورد.

گورستان برایون- وگا، یکی از مهم‌ترین و جامع‌ترین آثار کارلو اسکارپا است که جزئیات شگفت‌آور و عمدتا بتونی آن به روشی باورنکردنی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در این گورستان به طور گسترده‌ای از آب استفاده شده است.

معمار در مورد این پروژه گفته است: اگر بخواهم آرامگاه برایون را توصیف کنم باید اجازه دهید که بگویم به نظر من این آرامگاه جای خوبی ست که در طول زمان بهتر خواهد شد. من سعی نمودم که تخیلات شاعرانه‌ای را وارد طرح کنم و هرچند نه به منظور ایجاد معماری شاعرانه، بلکه برای ساخت نوع خاصی از معماری که می‌تواند یک حس شعر را تجلی دهد.

این طرح، مکانی برای مرده در یک باغ است. می‌خواستم به طرقی مرگ اجتماعی و مدنی را نزدیک به شما نشان دهم و چیزی که در معنای مرگ وجود دارد؛ که کم دوامی زندگی چیزی بیش از این قوطی‌های کفش نیست.

اسکارپا در سال ۱۹۷۸ در یک حادثه ساخت و ساز سایت، جان خود را از دست داد. او در همین گورستان و در حالت ایستاده در مکانی قابل توجه و پنهان به خاک سپرده شد؛ در فضایی میان بافتی که در بین در و دیوار میان گورستان قدیمی و جدید ایجاد شده است.

پروژه بازسازی موسسه کوییرینی ستامپالیا، یکی دیگر از آثار کارلو اسکارپا است. این بنا یکی از بهترین نمونه‌های آثار معماری کارلو اسکارپا در ادغام تازه و کهنه است. کارلو اسکارپا، یک معمار مدرن با ادای احترامی مقدس گون برای معماری باستان بود. این دیدگاه، ‌زاده کار طولانی مدت او در زادگاهش ونیز بوده است. فرهنگ کهن و زیبای ونیز و همزمان چهره‌های بزرگ معماری قرن بیستم، تاثیر بسزایی بر او داشته‌اند.

کتاب تازه منتشر شده انتشارات رابرت مک کار‌تر، به طور جامع اما بسیار منحصر بفرد به مطالعه این معمار پرداخته و توضیح می‌دهد که آثار وی بیانگر این امر است که چگونه معماری مدرن را نه به عنوان آینده ساده تخریب‌گر قدیم بلکه به عنوان "بخش تشکیل دهنده لاینفکی از فرهنگ و محل تاریخی" در نظر داشته است.

اسکارپا این حساسیت خود را در بسیاری از آثار خود در ونیز به ارمغان آورده است. مثال عملی توانایی اسکارپا در ایجاد ارتباط میان گذشته و حال، در بخشی به عنوان جشن اتصالات بحث شده است. در سال ۱۹۵۹، اسکارپا به نوسازی یک کتابخانه و مجموعه هنری واقع در یک پالازوی قرن شانزدهم متعلق به موسسه کوییرینی ستامپالیا مشغول شد که در ورودی آن یک کانال آب باریک قرار داشته است.

او با اشاره به اینکه درگاه تنگ و تاریک نامناسب برای مکانی عمومی است، پیشنهاد می‌دهد که ورودی تازه‌ای با یک پل ایجاد شود که به طور مستقیم از معبر اصلی به پنجره‌ای در طبقه اول در نمای اصلی ساختمان متصل گردد. به گفته او، این امر یک پنجره قدیمی را به یک پنجره زنده، یک درگاه بدل ساخته است.

در ابتدا، اجازه ساخت پل به اسکارپا داده نشد، اما در سال ۱۹۶۳، این تصمیم توسط شهردار ونیز تغییر کرد. این پل از سنگ، فلز و چوب ساخته شده است و در سایز و شکل همانند اما از نظر سبک در تضاد با پل سنتی مجاور خود می‌باشد. تفاوت بین دو پل مشهود است اما مغرضانه نمی‌باشد.

در این پروژه نیز همچون آثار دیگر اسکارپا، او خود را به طور فزاینده‌ای در تقابل با تعریف رسمی معمول از "مرمت" یافت، که بیشتر همچون تقلید تعبیر می‌شود به جای زنده کردن کیفیت معماری که اسکارپا آن را استدلال می‌نمود. این امر نشان دهنده تصور اسکارپا از مرمت ساختمان به عنوان یک فرایند یادگیری از آنچه دیگران قبل از ما ساخته‌اند، است.

همان طور که اسکارپا گفته است، مفاصل و اتصالات بین عناصر "نقاطی هستند که هر سازنده‌ای به آن‌ها علاقه داشته و خواهد داشت؛ اما راه حل آن در دوره‌های مختلف، متفاوت است."

هر بازدید کننده‌ای از ونیز باید خلاصه‌ای از امضاهای اسکارپا و تاثیر عمیق او در این شهر را به خوبی دنبال کند.

انتهای پیام/