به گزارش سرویس معماری هنرآنلاین ؛ این روزها کمک گرفتن از ایده طراحان داخلی در فضای زندگی، بیش از پیش مشاهده می‌شود. ایده‌هایی که گاه خوب و خلاقانه هستند و گاه ناهمگونی فضا و وسایل آن توی ذوق می‌زند. در حالی که روز به روز به شمار فعالان این حرفه افزوده می‌شود؛ به سرغ فرناز جهان‌بین، دکوراتور با سابقه رفتیم تا او نظرش را درباره طرح‌ها و طراحان جدید بگوید.

در سال‌های اخیر شاهد ورود ایده‌های جدید به حوزه دکوراسیون داخلی بوده‌ایم مثلا آشپزخانه اپن؛ شما چقدر با این ایده‌های نو موافقید؟

مسئله اینجا است که اگر ایده‌ای از اروپا یا آمریکا گرفته می‌شود باید کاری تلفیقی روی آن انجام شود تا در فرهنگ ایرانی قابل استفاده باشد. مثلا آشپزخانه اپن ایده خوبی بود چون فضای آشپزخانه را به فضای عمومی خانه وصل می‌کرد و این باعث می‌شد هم کسی که در آشپزخانه مشغول کار است، از فضا دور نباشد و هم خانه بزرگ‌تر به نظر برسد به همین خاطر جواب داد و از آن استقبال شد. من این را مثبت می‌بینم اما بهتر است تغییراتی صورت گیرد که به فضای زندگی افراد در خانه کمک کند. تغییراتی که در چند سال اخیر کم نداشتیم.

مثلا چه تغییراتی؟

مثل استفاده از رنگ‌های شاد برای فضای خانه، کاشی‌های یک تکه برای آشپزخانه که طرح‌های خاصی دارند و یا استفاده از کاغذ دیواری‌های قابل شستشو با طرح‌های متنوع که حتی برای فضای دستشویی هم قابل استفاده است. علاوه بر این‌ها معمار باید ببیند فضایی که دیزاین می‌شود چه ویژگی‌هایی دارد. مثلا برای فضای کوچک آپارتمان‌ها در شهر باید از وسایل و فضاسازی‌ای استفاده شود که تمام محیط قابل استفاده باشد. وسایلی چون مبل‌های تخت خواب‌شو یا میز و صندلی‌هایی که صندلی کاملا زیر میز پنهان می‌شود و... یا حتی استفاده از کارهای هنرمندان تجسمی. اینکه دائما آرشیتکت‌ها و مهندسان سازه درباره فضا نظر بدهند، باعث تکراری شدن کارها می‌شود. تماما آلبوم‌های خارجی را ورق زدن، کار درستی نیست. باید خودشان با توجه به فضا ایده‌پردازی کنند.

فکر می‌کنید در حال حاضر حدودا چند درصد طراحان داخلی به این نکاتی که شما گفتید، عمل می‌کنند و از خودشان، ایده وارد کار می‌کنند؟

تا آنجا که من دیده‌ام، زیر 50 درصد. مشکل دیگری که وجود دارد، استفاده از محصولات کاملا خارجی است. در هر فروشگاه مبلمانی که بروید، مبل‌های خارجی می‌بینید به خصوص در قسمت اداری. امیدوارم تحریم‌ها برداشته شود تا مواد اولیه برای تولید‌کننده ارزان‌تر باشد و بتواند با قیمت مناسب، جنس خوبی را به بازار عرضه کند. البته در حال حاضر هم بعضی کارخانه‌ها هستند که فعال‌اند. مثلا خودم برای مبلمان خانه‌ام از مبل ایرانی استفاده کردم ولی به سازنده، طرح دادم و مبل به سلیقه من تغییر کرد. دیزاینرها واقعا می‌توانند سلیقه بیشتری نشان بدهند و حساسیت‌شان را بالا ببرند.

رشته معماری داخلی حدود 10 سال است که وارد رشته‌های دانشگاهی شده. چقدر این مسئله را در کیفیت کارهای ارائه شده در این حوزه، اثرگذار می‌دانید؟

از آنجایی که خودم جزء این گروه نبودم به درستی نمی‌دانم ولی مطمئنا این افراد تحصیل کرده ایده‌های خوبی خواهند داشت. دیگر تقلید از فضاهای خارج ایران به خصوص در زمینه کلاسیک مصنوعی شده و افراد تحصیل کرده‌ای که این رشته را در ایران خوانده‌اند، می‌توانند طرح‌هایی ارائه دهند که به هویت و فرهنگ ایرانی کمک کند و اعتدال رعایت شود. به علاوه همان طور که پیشتر هم گفتم می‌توانند در طراحی‌هایشان از مواد تولید داخل استفاده کنند. مثلا وقتی در کشورمان سنگ خوب داریم، می‌شود در دیزاین‌ها بیشتر از سنگ کمک گرفت.

خب از طرفی هم شاهد هستیم کسانی که سواد این کار را ندارند، با ورق زدن چند آلبوم، طراحی داخلی انجام می‌دهند و اتفاقا موفق هم هستند. این مسئله را چطور ارزیابی می‌کنید؟

بله، متاسفانه این اتفاق در این حوزه می‌افتد. چون می‌بینند برد دارد. بخشی از طبقه مرفه جامعه که سلیقه بازاری دارند و پول فراوان، از دکورهای حاضر و آماده‌ای که به تقلید از از قصر فلان پادشاه است، استقبال می‌کنند؛ هرچند تجملی و هر چه قدر هم تکراری. خوشبختانه در این بین افراد مشکل پسند هم هستند و هر طرحی را قبول نمی‌کنند. این افراد به سراغ تحصیل کرده‌هایی که کار خود را بلدند، می‌روند. به نظرم موفقیت یک طراح بستگی به نوع مشتری‌ای دارد که هزینه می‌کند. در واقع نمی‌شود گفت دیزاینری که فقط تقلید می‌کند، موفق است چون مشتری‌هایی که به سراغ‌شان می‌روند از خود ایده و سلیقه خاصی ندارند.

انتهای پیام/