به گزارش سرویس معمارس هنرآنلاین؛ در اوایل دوران اسلامی، کاربرد گچ در تزئینات معماری، از جایگاه والایی برخوردار شد به طوری که اغلب سطوح بناها را با آن اندود میکردند و روی آن با گچبری رنگی تزئین میشد.
در قرن پنجم هجری قمری، تغییراتی در ظاهر گچبریها پدیدار گشت که محصول خلاقیت و ابتکار بود. در این دوره گچبری از نظر تنوع اجراء به مرتبه حیرتانگیزی دست یافت تا جایی که در اغلب موارد، در نحوه استفاده از این هنر تزئینی معماری دوره اسلامی تغییراتی به وجود آمد. اگر چه با تغییر در الگوهای ساخت و گرایش به سمت مصالحی دیگر همچون آجر، گچبری در دورهای جای خود را به آجرکاری داد اما این پایان راه این هنر تزئینی نبود.
در دوره سلجوقی به خاطر رشد عظیم تولید آجر و درخواست فراوان برای آجرکاری، مدتی توجه به هنر گچکاری کم شد اما این بدان معنا نبود که گچبری جایگاه والای خود را بطور کلی از دست داده است. گواه این نکته را میتوان در گچبریهای بنای گنبد علویان در همدان دید. نگاه دوبارهای به این بنای تاریخی نشان میدهد که هنر گچبری تا سالها به موازات آجرکاری در حال پیشرفت و تکامل بوده و بسیاری از شاهکارهای معماری تاریخ ایران را خلق کرده است.
بعدها هنر گچبری در کنار دیگر هنرهای تزئینی معماری اسلامی قرار گرفت و به خلق شاهکارهایی منجر شد که امروزه نیز به یادگار هستند. حضور گچبریهای بینظیر در کنار آجرکاریهای دقیق، یا آینهکاریها و یا کاشیکاریهای زیبا نشان از آن دارد که در معماری ایران، توجه به معماری داخلی صرفا جنبه تزئینی نداشته بلکه با شالوده اثر و تفکر حاکم بر آن هم داستان بوده است.
برای کشف این مهم باید به سراغ هنر کاشیکاری رفت، هنری که در دوره صفویه به آخرین حد زیبایی خود رسید. در قسمت بعدی از این هنر کم نظیر بیشتر سخن خواهیم گفت.
انتهای پیام/