به گزارش هنرآنلاین به نقل از ایسنا؛ این داستان‌نویس درباره معرفی برنده جایزه نوبل ادبیات گفت: خیلی باب دیلن را نمی‌شناسم و از انتخاب او به عنوان برگزیده نوبل ادبیات تعجب کردم. فکر می‌کنم کارهای او تینیجری است و کارهایش چیزی نبوده که آن‌ها را دنبال کنم.

او درباره انتخاب های این جایزه در سال‌های اخیر بیان کرد: چیزی که من فهمیده‌ام این است که رویه انتخاب اثر برگزیده در این جایزه شبیه اتفاقاتی است که در جوایز ادبی کشور خودمان می‌افتاد؛ یعنی چیزی که بیشتر از همه خود جایزه‌بگیرها را متعجب می‌کند. این اتفاق هم به خاطر این است که ادبیات به سیاست و قدرت وصل شده است؛ به همین خاطر نمی‌شود بیش از این از این جوایز انتظار داشت.

غفارزادگان در ادامه اظهار کرد: از همان زمانی که جایزه نوبل به نجیب محفوظ مصری تعلق گرفت من کنجکاو شدم و پیگیر این جایزه و برگزیدگانش شدم. وقتی کتاب‌های نجیب محفوظ را خواندم و با آثار دیگر نویسندگان آن زمان دنیا مقایسه کردم، مطمئن شدم نجیب محفوظ در سطح نوبل نبوده است و آن‌ها این جایزه را بیشتر به خاطر قرارداد کمپ دیوید به او داده‌اند. در همان دوره من کتاب‌های نجیب محفوظ را خواندم و متوجه شدم که حتی آثار بسیاری از نویسندگان متوسط خود ما از آثار این نویسنده بهتر است. آثار او انقدر بد بود که من نمی‌توانستم از فصل دوم کتاب‌هایش جلوتر بروم.

این نویسنده گفت: به نظرم در این چندساله جایزه نوبل زیادی با سیاست و قدرت عجین شده است و من چنین احساسی نسبت به آن پیدا کرده‌ام، چون می‌بینم وقت‌هایی به کسانی جایزه می‌دهند که با جریان قدرت جهانی همسو شده‌اند، بنابراین وقتی چنین انتخاب‌هایی دارند خیلی متعجب نمی‌شوم. فکر هم می‌کنم چند سالی است جهان سوم از گزینه‌های انتخاب آکادمی نوبل خارج شده است. لابد با خود فکر می‌کنند چرا باید به کسانی که در خاورمیانه آن‌ها را می‌کشند، جایزه نوبل بدهند؟ چرا باید به آدونیس جایزه داد؟ تا زمانی که میلان کوندرا یک نویسنده تبعیدی بود او را دوست داشتند ولی زمانی که مستقل به راه خودش ادامه داد و از جریان سرمایه‌داری حمایت نکرد ولش کردند و او را دیگر تحویل نگرفتند. نویسندگانی مثل امبرتو اکو، تولستوی و... هم به همین خاطر جایزه نگرفتند و همین‌ها مسئله را پیش پا افتاده کرده است.