سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: مستور در آغاز سخن از نحوه ارتباط گیری نویسنده با مخاطب گفت و اظهار کرد: ارتباط نویسنده با خواننده ارتباط دور اما نزدیک است، دو انسان بدون اینکه همدیگر را بشناسند یا دیده باشند با هم ارتباط برقرار میکنند و دراین ارتباط دو روح و دو ذهن با هم ترکیب میشود، در هر شهری که میروم و با خوانندگانم صحبت میکنم درک میکنم که آشنایی غریبی بین من و خوانندگان به وجود آمده است وهمین آشنایی ما را به هم نزدیک میکند و این چیزی است که از هیچ راه دیگری به غیر از ادبیات به دست نمیآید.
رمان یا داستان کوتاه
این نویسنده معاصر در جواب سوالی سخت تر بودن داستان کوتاه یا رمان افزود: تفاوت سختی این دو سبک امروز تبدیل به یک چالش شده است، در داستان کوتاه انسان سربازی است که از گلولههای محدودی برخوردار است که باید با استفاده از آن از این نبرد بیرون بیاید، تک تک کلمات مهم است که چگونه استفاده شود، دررمان اما این مشکل وجود ندارد و یک نوع فراغت به انسان دست داده و این احساس راحت تری به نویسنده میدهد ، این مسئله روی شخصیت هم تاثیر می گذارد یعنی در داستان کوتاه شخصیت هایی مطرح می شود که مجال پرداختن به آنها وجود ندارد، شخصیتی له شده و آس وپاس و شخصیتهایی که با بخشی از بعد وجودی خود میتوانند مطرح شوند در داستان کوتاه مطرح می شوند و این هم یکی دیگر از سختیهایی است که در داستان نویسی کوتاه مطرح میشود.
تولد دوباره شخصیتها
مستور در رابطه با شخصیتهایی که در داستانهایش تکرار شدهاند تاکید کرد: معمولا وقتی داستان کوتاه می نویسم یک شخصیت اصلی پرداخته می شود اما بعد از آن احساس می کنم که به شخصیتهای فرعی به طور کامل پرداخته نشدهاند و داستان دیگری می نویسم که این شخصیت های فرعی به طور کامل مطرح شوند اما هیچ وقت از قبل برنامه ای برای اینکار ندارم، بعد از مدتی احساس میکنم که شخصیت هایی که زیر سایه شخصیت اصلی قرار دارند جای کار بیشتری دارند اما به دنبال پیوستگی بین داستان ها نبودهام.
پایانِ باز
مستور در پاسخ سوالی در رابطه با دلیل پایان باز داستان های خود بیان کرد: داستان های من فقط یک رویکرد و یک دریافت از زندگی است، چیزی که من از این زندگی میفهمم این است که سازگاری و درک این زندگی سخت است، اینکه انسان در درجه اول زندگی را درک کرده و بعد خود را با آن سازگار کند، من در نادر فارابی به این رسیدم که این آدم نه می تواند از زندگی جدا شود و خود کشی کند و نه می تواند مانند با شرایط سازگار شود، و ترجیح می دهد غیب بشود یعنی در دنیا باشد اما آن را نپذیرد، این ها تنها یک پیشنهاد انسان است به عنوان نویسنده به مخاطب است.
بارها گفتهام دو گروه از انسانها راحت هستند آنهایی که هیچ چیز نمیدانند و آنهایی که خیلی میدانند، این را مستور گفت و افزود: گروهی از انسانها هستند که اصلا سوالی برای آنها مطرح نمی شود و دردنیای کوچک خود و بدون دغدغه زندگی می کنند و گروه دیگری هستند که بسیار می دانند و بین این دو سر طیف گروهی هم هستند که با سوال های بسیاری مواجه می شوند که برای رسیدن به پاسخ آن رنج زیادی می برند. او تصریح کرد: من جز انسان هایی نیستم که همه چیز را میدانند و یا دسته ای از انسان های نادان به معنای خوب که با سوال های بسیاری در ذهن خود مواجه نیستند و بابت این دانایی باید تاوان سنگینی داد ، درواقع این اتفاق مانند عشق است که برای هر قدمی که انسان برمی دارد باید تاوان زیادی بدهد.
مستور با بیان اینکه خواندن کتاب لزوما مشکل شما را حل نمی کند، بیان کرد: خواندن کتاب هایی که یک راهی را باز می کنند که معلوم نیست انتهای آن کجاست اصلا اتفاق خوبی نیست، من اگر یک دو راهی باشد که یک راه حقیقت و یک راه ارامش باشد قطعا به مسیر حقیقت می روم، برای اینکه حقیقت بسیار دردناک است.
داستان سبک را برمیگزیند
این نویسنده معاصر در پاسخ به سوالی در رابطه با شیوه و سبک یکسان در نوشته های خود اذعان کرد: سبک نویسنده بعد از مراحل دیگری شکل می گیرد، این نگاه وارونه است که نویسنده تصمیم بگیرد اول سبک داشته باشد و بعد داستان و محتوا را آغاز کند، فردیت انسان تا شکل نگیرد سبک صورت نمی گیرد، در وهله اول باید انسان تصمیم بگیرد که مقصد چیست و کجاست و بعد از آن وسیله نقیله ش را انتخاب می کند در نویسندگی هم به راه و روش به این صورت است.
به اعتقاد مستور اگر در کتابی مانند "روی ماه خداوند را ببوس" حال خوشی دارم به روحیات همان دوران برمی گردد و اصلا از قبل تصمیم نداشته ام که 20 سال بعد در "رساله ای درباره نادر فارابی" حال دیگری را داشته باشم و اگر چیزی نوشته نمی شود نشان می دهد که حال و روز خوشی دارم، نوشتن حرکت روی کاغذ سفید است و هیچ تصمیم از پیش تعیین شدهای برای آن وجود ندارد.