سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: عید فطر، همچنان که ماه صیام و روزه، در شعر کهن فارسی بروز و ظهور بسیار داشته است. فرخی سیستانی، خاقانی، حافظ، بیدل، مولانا و سنایی از شاعرانی هستند که ذیلا پاره‌ای از شعرهای آنان را در این زمینه می‌خوانید.

فرخی سیستانی:

روزه از خیمه ما دوش همی شد به شتاب عید فرخنده فراز آمد، با جام شراب چه توان کرد اگر روزه ز ما روی بتافت نتوان گفت مر او را که ز ما روی متاب چه شود گر برود گو برو و نیک خرام رفتن او برهاند همگان را ز عذاب

خاقانی:

صبح خیزان کز دو عالم خلوتی برساختند مجلسی بر یاد عید از خلد خوش تر ساختند هاتف میخانه داد آواز کای جمع الصبوح پاسخش را آب لعل و کشتی زر ساختند چون به زر آب قدح کردند مژگان را طلی میخ نعل مرکبان شاه کشور ساختند و از این پس ، مدح ادامه می یابد:

حافظ:

ماه شعبان مده از دست قدح ، کاین خورشید از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد *** روزه یکسو شد و عید آمد و دلها برخاست می ز خمخانه به جوش آمد و می بایدخواست

بیدل:

عید آمده هر کس پی کار خویش است می نازد اگر غنی وگر درویش است من بی تو به حال خود نظرها کردم دیدم که هنوزم رمضان در پیش است

سنایی غزنوی :

ای ماه صیام ارچه مرا خود خطری نیست حقا که مرا همچو تو مهمان دگری نیست از درد تو ای رفته بناگه ز بر ما یک زاویه ای نیست که پرخون جگری نیست ای داده به باد این مه بابرکت و باخیر مانا که از این آتش در دل شرری نیست

مولانا:

آمد ماه صیام سنجق سلطان رسید دست بدار از طعام، مائده جان رسید جان ز قطعیت برست، دست طبیعت ببست قلب ضلالت شکست ، لشکر ایمان رسید *** عید آمد و عید آمد وآن بخت سعید آمد برگیر و دهل می زن ، کان ماه پدید آمد