سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین : شاعر معاصر به هنرآنلاین گفت: به یک بدنه اصلی شعر باور ندارم اما به اصل خلاقیت و نوآوری در فرم شعر معتقدم و می‏‌دانم بدون چنین رویکردی، حرف زدن از شعر، بی‏‌معنی است.

محمد آزرم، شاعر معاصر گفت: نخستین گام خلاقیت، عبور از قید و بندها ست؛ اما این عبور و حدزدایی زیباشناختی خواه ناخواه با حدگذاری جدیدی همراه است. تمامی نوشته‏‌های بنجلی که زیر جلد کتاب و اسم شعر رفته‌‏اند، اصلا از حدی زیباشناختی عبور نکرده‏‌اند تا حد جدیدی برای شعر بگذارند.

او ادامه داد: متاسفانه قید و بندهایی هم که از طرف وزارت ارشاد نسبت به کتاب‏‌های شعر اعمال می‏‌شود، فقط مانع کتاب شعرهای خلاق می‏‌شود که حدود زیباشناختی را تغییر داده‌‏اند و کاری به کار بنجل‏‌نویسی ندارد. اگر دنبال ساز و کاری برای ارتقا کیفی کتاب‏‌های شعر باشیم، بهتر است این مسئولیت مشترک ناشران و شاعران باتجربه و خلاق به عنوان مشاوران نشر شعر باشد. بی‏‌توجهی به اصل خلاقیت و نوآوری در شعر و توجه صرف به بازار عامه‏‌پسندی، نتیجه‏‌اش شعر در وضعیت تهی است.

آزرم درباره مکتب‌گرایی در شعر گفت: نوشتن مانیفست با تاکید بر اصول و مبانی خاص همراه است و اتفاقا چیزی که ساده‌‏نویسی نامیده می‏‌شود، فاقد آن است. مانیفست روشن می‏‌کند که از چه چشم‌‏اندازی به شعر نگاه می‏‌کند؛ چه رویکردی دارد و چه افقی را متصور است.

آزرم ادامه داد: پس اگر چشم‌اندازی وسیع با رویکردهای متکثر به سوی افقی بی‏کرانه داشته باشد، پیشاپیش امکان خلاقیت و نوآوری و تغییر حدود زیباشناختی را برای خود فراهم ساخته است.

او گفت: معضل ساده‌‏نویسی این است که سلیقه و روش نوشتن یک نفر با استناد به حرفی از نیمایوشیج که می‏‌خواسته زبان شعر را به دکلماسیون طبیعی کلام نزدیک کند، چسبانده می‏‌شود و به عنوان رویکردی جمعی به آن صحه گذاشته می‏شود تا سبک نوشتن یک نفر تبدیل به سبک رایج شود.

آزرم در پایان گفت: شعری که بتوان بی‏‌نهایت رونوشت از آن تهیه کرد که در موارد متعدد رونوشت از اصل، اصیل‌تر به نظر می‏‌رسد، شاخصه فردی ندارد.