سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: گفتی خاطره؟ از نمایشگاه کتاب چه خاطره‌ای می‌توان داشت، هست، زیاد هست اما آن خاطره‌ها مال نمایشگاه نیست، مال آدم‌ها است و باز آدم‌ها، حالا که فکر می‌کنم می‌بینم بله چه خاطره‌هایی هم، که خیلی‌ها را نمی‌شود نوشت، خیلی‌ها آنقدر تلخ‌اند که خودم هم خواسته‌ام که یادم برود. اما شیرین‌هایش؛... اولین تصویری که توی ذهنم می‌آید، تصویر دوست و همسایه‌ام علی‌رضا بهنام است؛ دوستی که در سختی‌ها و دردها کنارم بود و ناگهان دیدم که دوراست و نفهمیدم چرا و چه شد که دور شد اما خاطره‌ حرف‌های جالبی که می‌زد و کمک‌هایش همیشه با من و آن‌همه دوستان دیگری است که داشت و همیشه برایم سوال بود که چطور یک آدم وقت می‌کند این‌همه دوست و آشنا داشته باشد! می‌رفتیم نمایشگاه کتاب و او مدام با آدم‌ها سلام و احوال‌پرسی می‌کرد همه را به هم معرفی می‌کرد و درباره هر کدام، کارها یا کتاب‌ها و زندگی‌هایشان کلی حرف برای من و بقیه تعریف می‌کرد. چه قصه‌هایی که ساخته نمی‌شد، و چه خنده‌ها و دعواهایی که راه نیفتاد.

یکی از اتقاقات نمایشگاهی در آن دوران برای من آشنایانی بودند که ناگهان بی‌مقدمه زنگ می‌زدند و می‌خواستند که با آنها به نمایشگاه کتاب بروم. اوایل برایم سوال بود و بعدها چیزهایی به گوشم می‌رسید و فهمیدم که نمایشگاه کتاب کاربردهای نمایشی دیگری هم داشت!

غرفه‌ نشر مرکز را هم هیچ‌وقت یادم نمی‌رود. خاطرات فراموش‌نشدنی با دوست صمیمی‌ام پیام یزدانجو که از صبح تا شب توی غرفه نشر مرکز کار می‌کرد و گاهی انقدر خسته می‌شد که نای حرف‌زدن یا غذاخوردن هم نداشت. یادم هست یک روز که رمان "سلطان گل زرد" من تازه درآمده بود، رفتم یواشکی کنار غرفه ایستادم تا ببینم چه کسانی کتاب من را برمی‌دارند یا می‌خرند. احساس کارآگاه فضولی را داشتم و وقتی کسی کتابم را برمی‌داشت جلوتر می‌رفتم و گوش تیز می‌کردم تا گفت‌وگو‌ها را بشنوم. یکبار حدود ده دقیقه آنجا ایستاده بودم و پیام که درست روبه‌روی من نشسته بود، انقدر سرش توی کتاب بود که من را ندید و سر همین دعوای مفصلی راه انداختم و آن دعوا یکی از شیرین‌ترین خاطرات زندگی‌ام شد.

از خانم خجسته کیهان هم خاطره‌ بسیار شیرینی در نمایشگاه کتاب دارم که آن‌هم فراموش‌ناشدنی است. یادم هست که عاشق شده بودم و نامه‌ای نوشته بودم که اصرار داشتم یک آدم درست و حسابی که از ما خیلی سن‌وسال‌دارتر باشد آن را برساند به آن طرف، اتفاقاً به‌تازگی با دوست خبرنگاری آشنا شده بودم به اسم مژگان عیاری که خیلی سرو زبان‌دار بود و با جرأت از خانم کیهان خواست که نامه من را به دست آن طرف برساند. من آن‌روز می‌خواستم از خجالت آب بشوم بروم توی زمین اما خانم کیهان در کمال مهر و فروتنی قبول کرد و به جای اینکه خودش را بگیرد و بگوید که در شأن‌اش نیست که وارد یک ماجراجویی بچگانه بشود، نامه من را برد و به دست آن آقا رساند. من خیلی تحت تاثیر شخصیت خانم کیهان قرار گرفتم و هنوز هم بعد گذشت سال‌ها خیلی لحظه‌ها به ایشان فکر می‌کنم و حرف‌هایشان در ذهنم نقش می‌بندد.

یکروز ناشری یک پوستر خیلی خیلی بزرگ از دخترش چاپ کرده بود و گذاشته بود وسط نمایشگاه و رویش نوشته بود، بزرگترین شاعره‌ ایران! آن‌روز ما خیلی خندیدیم و من گفتم که شاعرشدن هم مثل بعضی چیزهای دیگر کیلویی شده!

چقدر خوردن آن غذاهای بدمزه در نمایشگاه مزه می‌داد! ساندویچ‌های گران آشغالی! بستنی یخی‌های آب‌حوضی، اصلا نمی‌دانم چه سرّی بود که هیچ‌وقت یک خوردنی درست‌وحسابی توی نمایشگاه پیدا نمی‌شد. اما ما می‌خوردیم و خوش هم بودیم. نمی‌دانم من خیلی سنتی‌ام یا خیلی عاشق، اما هیچ جای دنیا رستوران و ساندویچ مثل ایران به من مزه نداد. در بهترین رستوران هم فقط پول زیادی می‌گیرند اما غذا مزه واقعی ندارد، انگار به زور غذا را مزه‌دار کرده‌اند، یا غذای توی ظرف انقدر کم است که آدم نمی‌فهمد چه می‌خورد. توی ایران ساندویچ می‌خوردیم پر از ملات، گنده که برای فردا هم می‌ماند، یا چلو که انقدر زیاد بود که می‌توانستی با دوستت شریکی بخوری. می‌گویند عاشق کور است اما من جایی خواندم که فقط عشق است که می‌بیند، این دو جمله در حقیقت یکی هستند، عاشق کور است برای دیدن بدی‌ها و عشق تنها خوبی‌ها را می‌بیند، من کدامم؟ خودم هم نمی‌دانم. شاید هیچ‌کدام. کاش می‌توانستم که باشم.

الهه رهرونیا