سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: "نگران نباش" داستان شهری است که بنیادهایش متزلزل شده و هر چندی زلزله‌ای مردم و خانه هایش را می لرزاند. شهروندان وحشت زده و از ترس زلزله ای بزرگتر و ویرانگرتر، تلاش می کنند تا شهر را به مقصد منطقه‌ای امن تر ترک کنند. در این میان عده‌ای نیز علاقه‌ای به ترک وضعیت موجود ندارند. روایت این شهر؛ از یک خانواده و از نگاه و زبان "شادی" دختر جوان معتادی نقل می شود و کم کم به کوچه و خیابان های اصلی شهر می رسد. شادی با روابط خانوادگی، تحصیلات دانشگاهی، علائق هنری و در مجموع با وضعیت روحی خاص و... می‌‍تواند نماینده بخش مهمی از جامعه جوان باشد. تصاویر ارائه شده در طول داستان سرشار از کنش های اجتماعی و اخلاقی است تا خواننده را از یک زلزله و پدیده طبیعی به سمت تصور معضلات پیچیده‌تر شهری و اجتماعی سوق دهد. روابط انسانی، اخلاقی، امنیتی و... و حتی شکست‌های تاریخی و عقیدتی، بر معنای فیزیکی زلزله غالب می‌شود.

جغرافیای داستان در شهر تهران واقع شده اگرچه قابل تعمیم می‌نماید. زمان با اشاراتی از پدیده‌های تکنولوژیک (مثل موبایل، سایت اورکات، موسیقی‌ها و ترانه های هیت، انواع مقبول مواد مخدر و...)، زبان و تکیه کلام‌های شخصیت‌ها و اتفاقاتی مثل تقدم زلزله بزرگ بم، محدود به زمان حال و آینده نزدیک می‌شود.

شادی در تمام طول داستان در حالتی میان واقعیت و ذهنیت دیده ها و شنیده هایش را حکایت می کند. در واقع زبان شادی ترکیب دقیق و قابل تشخیصی از دخالت ذهنیات در واقعیات بیرونی است. به استثناء مواردی مثل فندک آوردن کراسوس برای روشن کردن سیگار شادی که نه قابل انتساب به واقعیت است و نه زائیده ذهنیت آشفته و سیال شادی. تکیه و تکرار زیاده از حد راوی بر اطلاعات به روز از آهنگ ها و نام هنرپیشه ها و... هم گاهی موجب حضور تحمیلی نویسنده در روند روان قصه می شود. در حالی که ارائه چند نمونه برای معرفی این شخصیت کافی بود. همانطور که نویسنده تنها با یک بار اشاره به فحش "خواهر..."، ذهن خواننده را بدون نیاز به تکرار مجدد در محدوده ادبیات گفتاری شادی و اطرافیانش قرار می‌دهد. اگرچه باید پذیرفت؛ قاعدتاً ضوابطی در فضای فرهنگی و نشر کشور، نویسنده را مجبور و محدود می کند. تصاویر و احساساتی که از مصرف و نیاز مواد در داستان آمده (برای معتادان واقعی را نمی دانم) اما برای مخاطب عادی کاملاً باورپذیر و البته گاهی جذاب است.

آیا زلزله های اجتماعی دوباره چریک های فراموش شده و فراموشکار را احیاء می کند؟ آیا این داستان حکایت انقلابی ناگزیر است؟ انقلابی که ریشه‌های اخلاقی و اجتماعی دارد؟ آیا این بنیاد شهر است که متزلزل شده و یا بنیادهای روحی و اخلاقی و عاطفی و اجتماعی؟ آیا این داستان حکایت نوستالژی زودرس جوانان است و یا پناه به آنچه این نیست؟ پناه به هرچیزی جزء آن چه هست. بعد از زلزله در شهر چه می ماند و چه می رود؟

مهسا محبعلی از نسل ماست. نسلی که چندان بین گذشته و حال آویخته که فرصتی برای آینده به دست نیاورده است. نسلی در آستانه گذاری سخت که روزگارش روزگار گیجی و گنگی است. نسلی که زبانش را حتی هم نسلان خودش هم به درستی نمی داند. نسلی که ارزش هایش متلاشی شده، بی این که آرمان تازه ای را جایگزین کرده باشد. نسلی که مستأصل است اما باری به هرجهت نیست. "نگران نباش" نگاه متحیر، متزلزل و ناباورانه چنین نسلی است.

چاپ اول نسخه تازه کتاب "نگران نباش" را نشر نیماژ با چند سال تأخیر، در سال 1395 به بازار کتاب عرضه کرده اما پیشتر جوایز متعددی از طریق نشرهای قبلی و ترجمه هایی از این کتاب به نویسنده اهدا شده است.

سعید فلاح‌فر