سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: وقتی بهار توی دستان من شکوفه می‌زند. حالا اگر بهار هم نباشد، نباشد. به جوجه‌هایی می‌اندیشم که بر این شاخه‌ها می‌نشینند.

بهار می‌آید و حتماً درخت‌ها و حتماً گل‌ها شکوفه می‎دهند. همان طور که حتماً برگ و بار بسیاری از اشجار در پاییز بر زمین می‌ریزند. حالت که مساعد باشد با تمام فصول کنار می‌آیی و من درهر حال کنار می‌آیم.

آخرای اسفند هماره مرا و آخرای شهریور هم هماره مرا کمی دستپاچه می‌کند.

ایرانیان باستان پایانه‌ی هر شش ماه را جشن می‌گرفته‌اند. حالا چرا جشن نوروز بیشتر دوام آورده. شاید به خاطر آن بوده که طبیعت لباس تعویض می‌کند یا احتمالاً وقت فراغت و استراحت در نوروز بیشتر از جشنواره مهرگان بوده که هنگامه درس و بحث و به زنجیر کشیدن ضحاک بوده است. نمی‌دانم.

من جوجه‌ها را در هر حال می‌شمارم و می گویم، چه کرده‌ای در سالی که چون برق و باد برتو گذشت؟ آیا حق داری به خودت، به رفیقت تبریک بگویی؟

بعضی چیزها دست من نبود، نیست. مثلاً دست من نیست که دارم پیر می‌شوم. بالاخره هرچه قدر هم لجباز و جسور باشی گاهی مجبوری کوتاه بیایی.

دست من نیست. پیری باتمام مزایای خوبی که دارد، مثلاً خلوت نشینی و دوری گزینی از شهوات برافروخته. پیری بد است. خیلی از بهترین دوستان‌ات می‌میرند و تو نمی‌توانی برای آن‌ها کاری بکنی.

خیلی چیزها هم از حوزه اختیارات تو خارج است. اگر هم نباشد، دست تو نیست که ناشر کتاب‌های ترا مدتی ست از چرخه چاپ خارج کرده است و تو نمی‌توانی جوجه‌هایت را بشماری.

دست تو نیست که اوضاع جهان هرکی هرکی ست و اوضاع شعر و شاعری درب و داغون تر است. دست تو نیست که همسایه نان ندارد بخورد و یک مشت بی خیال دمکرات مرتباً موج سازی می‌کنند.

دست من نیست. من نمی‌توانم به دوستان هنرمندم بگویم. علم و بیرق کسی را پایین نیاورید. دست من نیست که بگویم، آقا کوتاه نیا بنویس. جوجه‌هایت را بشمار! مهم نیست که چاپ کنند یانه. مهم نیست واقعاً وقتی خودت را ارضا کرده ای و سرت مشغول بوده، کافی ست.

من که نمی‌توانم در تمام خانه‌ها را بزنم و به دوستی که در ورطه دقناک انزوا و تنهایی افتاده، بگویم برخیز. من فقط می‌توانم با این گل شب بو خوش باشم که به گل بودن خود می‌نازد و عطر می‌پاشد.

مخلص کلام: جوجه‌هایم را می‌شمارم و جوجه‌هایی که ازدست داده‌ام. و یادم به بهاری می‌آید که یک جوانه نزد ولی کلاغ برای جوجه خود لانه می‌ساخت. من برای جوجه‌های سال بعد لانه می‌سازم، حالا بهار بیاید یا نیاید مهم نیست.

من روزی سه صفحه می‌نویسم و در سال بیش از هزار می‌شود. بیش از نیمی را کنار می‌گذارم و سالی دوکتاب می‌نویسم.

می گویند: چرا این قدر می‌نویسی؟

می گویم: چرا این قدر نمی‌نویسی؟

عزیز دل! تو چه کار به جوجه‌های من داری.

مراقب جوجه‌های خود باش. که بهار می‌گذرد.

تا بهار عمر باشد باز در طرف وچمن، می‌نویسم، چون فعلاً کاری جز این بلد نیستم.