به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی فرهنگسرای سرو؛ این برنامه با هدف معرفی آثار طنز و طنزپردازان جوان معاصر امروز ایران از چند ماه پیش کار اجرا را در فرهنگ سرای سرو آغاز کرده و به لحاظ جذب مخاطب و معرفی شاعران و آثار این حوزه، برنامه موفقی محسوب شد.
در پنجمین نشست که با اجرای سعید بیابانکی و علیرضا لبش آغاز شد، برنامه اصلی نشست رونمایی از کتاب شعر ملاقات پشت سعدیه، مجموعه سرودههای محمدرضا شالبافان بود که با حضورخود شاعر همراه بود.
به سمت و سوی صدایی که هی دراز نمیشد که کودک سینه تو یک دقیقه... باز نمیشد
این ابیات بخشهایی از شعر قرار ملاقات پشت سعدیه است که با شعری به همین نام در کتاب شالبافان منتشر شده است. در ابتدا برنامه سعید بیابانکی ضمن عرض سلام و خیر مقدم به حاضرین، درگذشت استاد ابوالحسن نجفی را تسلیت گفته ویاد او را گرامی داشت. و ازکتاب غلط ننویسیم استاد نجفی به عنوان مرجعی هم برای ویراستاری یاد کرد. هم چنین از کتابها و سایر آثار تألیفی و ترجمه او نیز را معرفی کرد.
سپس علیرضا لبش با قرائت شعری برنامه را ادامه داد: با این عنوان، که مکتب من عشق است و سروده مرحوم عمران صلامی بود. ولی گزیدهای از زندگینامه ابوالحسن نجفی را از بدو تولد در نجف بازگو کرد و اظهار داشت نجفی از اعضای حلقه ادبی اصفهان بود که بزرگان دیگری نیز از هنرجویان و شاعران معاصر در این حلقه حضور داشتند. ابوالحسن نجفی به دلیل اشراف به زبان فرانسه غنیترین ترجمه را از کتاب شازده کوچولو انجام داده است.
سعید بیابانکی به معرفی محمدرضا شالبافان پرداخت که ایشان شالبافان سالهاست شاعر است، اما اولین بار است که کتاب شعر منتشر میکند. بیانکی گفت در برنامه سرو چمان تلاش میکنیم هم شعر هم موسیقی تکنوازی و هم معرفی کتاب داشته باشیم.
نخستین شاعر مدعو که پشت تریبون رفت، لیلا کردبچه بود که دارای دکترای ادبیات فارسی است و از شاعران شعر سپید محسوب میشود. ولی شعری از کتاب خود به نام غم زیستی خواند و سپس به معرفی کتابهای شعر خود در سالهای گذشته پرداخت. ولی سپس خود را با بیت زیر آغاز کرد:
از شهرهای بزرگ که در قصههای تو نبودند میترسم از خیابانهای که پایم را به راههای نرفته بستهاند، و... میترسم. هر صبح اضافه بالهایم را در آینه میچینم و به زندگی در میان آدمها بر میگردم. که زندگی در اداره، در مترو در خیابان هیچ کس به چیزی شک نمیکند.
علیرضا شبی در ادامه شعری از بیژن جلالی قرائت کرد:
نوعی زیستن است، زیستن در کلمات، مثل ماهیها که در آب زندگی میکنند. در ادامه دکتر عباس احمدی که استاد رشته منابع طبیعی در اراک برای شعرخوانی دعوت شد. عباس احمدی کتاب شعر طنزی با نام مثنوی دانشجویی دارد و کتاب دیگری به نام مخزن الاشرار بیشتر شعرهای این کتاب نقیضه است. احمدی در ابتدا شعری از کتاب مخزن الاشرار شعر خواند که این گونه شروع شد و نقیضهای از شعر معروف عباس یمینی شریف بود. من یار مهربانم اما کسی گرانم چون جنس یاد کرده در دست شاعرانم
سپس نقیضه دیگری از مصطفی جوادی خواند با عنوان سنگ قبر:
روی قبرم ننویسید خل و چل بودست بنویسیدیک عارف کامل بودست در ادامه بیابانکی شعری قرائت کرد از نیلوفر بختیاری بود و مصرع انتهایی آن این بود که شرمسارم که در تهران به دنیا آمدم.
شاعر بعدی برنامه امید روزبه که برای شعر خوانی دعوت شد. روزبه در مورد ترانه اظهار داشت این حوزه بیشتر وابسته به موسیقی است. اما شعر محاوره خیلی به موسیقی بستگی ندارد.
وی ابتدا شعری با عنوان عشق خواند، که نام آن با جیب خالی عاشقی سخته بود.
ضمن شعرخوانی امید روزبه، درباره فعل سرودن، ساختن یا نوشتن شعر و ترانه بحثی در میان مجریان و حاضران جریان داشت و اینکه واقعاً باید گفته شود که شعر را مینویسم و یا میسرایم. از نظر ادبی صحیح است.
در ادامه بیابانکی شعری با لهجه سمیرمی از احمد شاملو قرائت کرد.
سپس فرهاد عواطفی برای اجرای موسیقی با تار و سه تار دعوت شدند. وی متولد ۱۳۶۸ است و ۶ سال است که با استاد وحید منطقی در همدان سه تار کار میکند. وی اظهار داشت سه تار تکامل یافته تنبور و دوتار است که از منطقه بین النهرین ریشه میگیرد.
اساتید معروف سه تار عبارتاند آ زا استاد عبادی، کسائی، لطفی و حسین علیزاده، بابایی و استاد کلهر هستند.
وی قطعهای را در دستگاه نوا اجرا کرد.
در ادامه برنامه محمدرضا شالبافبان میهمان بودند ایشان که یک پزشک است، طبع شاعری داشته و کتاب شعر قرار ملاقات پشت سعدیه را سروده است.
وی گفت: که سختترین سؤال این است که این شعرهای تو چیست. اما واقعیت این است که من خیلی سال است که در میان شاعران نفس میکشم و در جلسات و کنگرهها شرکت کردهام.
وی درباره کتاب خود گفت که مجموعه شعری است که در دهه هشتاد سروده شده و بقیه غزلها پست مدرن است. طرح جلد کتاب از حبیب محمدزاده است که اقتباسی از طرحی دیگر بود، اما خواست که نام وی در کتاب درج نشود.
شالبافان در پایان شعری خواند که با مصرع زیر شروع میشد:
عروسکی که زمین خورد، من بودم..... ولی غزل دیگری هم با نام یک ستاره در آسمون را خواند و گفت در هر منطقه جغرافیایی این شعر را باید با همان لهجه خواند. در انتها شعری از سروده خود را خواند: تو باد را به خیابان میآوری هر بار به شود وسوسه نرم روسری هر بار