سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: حاج میرزا سید یحیی دولتآبادی در سال 1241 به دنیا آمد و در سال 1318 درگذشت. او از موسسان نهادهای نوین آموزشی در ایران چون انجمن معارف مدرسه سادات بودهاست. او همچنین ازجمله رجال سیاسی عصر مشروطه و دوران پس از آن تا اوایل حکومت رضا شاه به شمار میآید و پستهای سیاسی چون چندبار نمایندگی مجلس شورای ملی را در مقاطع متعدد تجربه کرد. وی پس از مرگ صبح ازل رهبری ازلیان را پذیرفت.
یحیی در سال ۱۲۴۱ خورشیدی در دولتآباد اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج سید میرزا هادی دولتآبادی از مجتهدین موثر محلی بود.
وقایع منتهی به انقلاب مشروطه فصل جدیدی در زندگی یحیی دولتآبادی و برادر کوچکترش علی محمد گشود. آنان در میان اولین اعضای حلقهای کوچک ولی اثرگذار از معتقدین ازلی بودند که جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین را نیز شامل میشد. یحیی به طور همزمان پیوندهای دوستانهای با شمس الدین بیگ، سفیر عثمانی که امیدوار بود همدلی او جنبش مشروطه خواهی در ایران را برانگیزد، برقرار کرد.
در جریان اعتراض مهم علما در حرم شاه عبدالعظیم که نهایتا منجر به صدور فرمان مشروطیت در سال ۱۳۲۴ شد، یحیی در نقش دلال سیاسی بین جناح اصلاحگرا به رهبری عبدالله بهبهانی و دولت عین الدوله را ایفا میکرد. بنا به شرح خود او از آن وقایع، او نخستین کسی بود که در درخواستهای ارسال شده از سوی علما درخواستی کلی مبنی بر "اصلاح در تمام امور" را گنجاند که بدون آن جذابیت چندانی نداشت. این اصل به زودی توسط او و همکارانش به عنوان اساسی برای ایجاد دیوان عدالت و مشورت خانه ملی در آمد تا قانون مساوات در همه بخشهای ایران اجرا شود. هیچیک از این ایدهها به هیچ نحو در جو مخالف آن روز بدیع نبود.
"تاریخ معاصر یا حیات یحیی"، "تربیت اراده"، "روان نامه"، "نهال ادب" و "لبخند فردوسی" از آثار این نویسنده است.
انتهای پیام/