سرویس سینما هنرآنلاین: برگزاری نکوداشت برای بزرگان هنر در اکثر کشورهای جهان مرسوم است. این بزرگداشت‌ها ادای احترامی است به آنانی که عمر خود را پای هنر و مردم ریخته‌اند. برای همین این گونه مراسم باید در شان آنان برگزار شود. این مهم را نمی‌توان بدون برنامه‌ریزی انجام داد، زیرا ممکن است به جای احترام به شخص موردنظر به وی بی‌احترامی شود. در کشورهای جهان اول برای برگزاری بزرگداشت‌ها برنامه‌ریزی‌های مفصلی انجام می‌شود. گاه این برنامه‌ریزی‌ها یک سال پیش از مراسم انجام می‌شود. آن قدر این کار دقیق صورت می‌گیرد که کوچک‌ترین مشکل و خللی در آن دیده نمی‌شود. تمام مهمانان نیز یک به یک انتخاب شده و بسیار زود دعوت‌نامه برای آنان ارسال می‌شود تا بتوانند برنامه‌های خود را تنظیم کرده و با فراغ بال در بزرگداشت موردنظر حضور یابند. باید برای هنر و هنرمند ارزش قائل شد و آنچه در شان است انجام داد.

در کشور فرهنگ خیز ما نیز از این دست بزرگداشت‌ها بسیار برگزار می‌شود، منتهی اکثر این نکوداشت‌ها در حد نام این بزرگان نیست. این بر می‌گردد به عدم برنامه‌ریزی و تعجیل در کار. برای برگزاری بزرگداشت یک هنرمند استخوان خرد کرده و صاحب هنر، نمی‌توان با تعجیل و بدون برنامه‌ریزی عمل کرد.

متاسفانه بسیاری از این بزرگداشت‌ها در سالن خلوت برگزار شده و تنها چند نفری از آشنایان و یا مسوولان در آن شرکت کرده‌اند.

نام این بزرگداشت نیست، کوچک‌داشت است! گاهی نیز دیده می‌شود بی‌دلیل برای شخصی بزرگداشت برگزار می‌شود که به هیچ وجه شایسته او نیست. اگر قرار باشد برای هر کسی بزرگداشت برگزار کرد دیگر نمی‌توان نام آن را بزرگداشت گذاشت.

ناگفته نماند برخی از بزرگداشت‌ها در حد معقول و قابل قبول برگزار شده، اما تعداد آنها بسیار کم است. باید تعداد این گونه مراسم را بیشتر کرد، مراسمی باشکوه که در تاریخ ثبت شود.

برخی از بزرگداشت‌ها را نگارنده خود به چشم دیده که بسیار حقیرانه و فقیرانه برگزار شده است، آن قدر حقیر که هنرمند مورد اشاره به زبان آمده و از حقارت مراسم شکوه کرده است. این سوال مهمی است، آیا باید برای هر کسی که در عرصه هنر فعال است بزرگداشت گرفت؟ مطمئناً پاسخ این سوال یک "نه" بزرگ است.

برای کسی باید بزرگداشت گرفت که تاثیر زیادی بر هنر کشور گذاشته و از خود آثاری شایسته باقی گذارده باشد. کسی که تمام عمر در عرصه ادبیات و هنر فعالیت کرده و زندگی خود را بی‌ادعا و بی‌شکوه وقف شاخه هنری و ادبی خود کرده است شایسته بزرگداشت و گرامی‌داشت است. این کار، هم این بزرگان را بیش از پیش به مردم و نسل جوان می‌شناساند، هم جوانان را تشویق می‌کند با تلاش خستگی‌ناپذیر پا جای پای این بزرگان بگذارند. گرفتن بزرگداشت‌های فرمالیته دردی را از جامعه هنری دوا نخواهد کرد. متاسفانه گاهی نیز دیده شده، وقتی هنرمند یا ادیبی حالش به وخامت گراییده و پزشکان از وی قطع امید کرده‌اند، مسوولان با تعجیل فراوان برای وی بزرگداشت برگزار می‌کنند تا خود را از زیر تیغ انتقادات رهایی دهند، این عمل واقعاً ناشایست است و دور از شأن هنر و هنرمند. مسوولان اگر می‌خواهند برای کسی بزرگداشت برگزار کنند، تمام سعی خود را به کار بگیرند تا در حد شأن بزرگان باشد، نه کثرشأن‌شان!