سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: "ماجراهای شگفت انگیز" ادگار آلن پو، ماجراهایی است که رمز و راز هرکدام از آن نشان دهنده گوری است موقتی و تنگ که آلن پو با علم به حیات موقتی خویش؛ شوریدگی و جنون را در آن سرازیر کرده و تجربی بسیار باورپذیر از آن( و هرآنچه که آدمی از آن گریزان است) به دست می‌‍دهد اما تفاوت در این است که چاشنی زیباشناختی آثار پو دیگر رخصت و اجازه فرار کردن از اینگونه هراس‌ها را به ما و شـــما نمی‌دهد.

"پو" شما را ملزم می‌کند که در چشم وحشت و مرگ با دقت نگاه کنید و شما در این نقطه مجذوب هراس و دلهره می‌شوید. مجذوب اشتراک ترس و اضطراب. از این نظر جنایت، قتل و رسوم تاریک و پنهان داستان‌های آلن پو سمت و سویی ذهنی دارد. سویه‌های ذهنیِ که بن مایه داستان‌های او را از ترکیب‌های صرفا ژانری، پلیسی و گوتیک فراتر برده و به نوعی چیستی پذیری حال و هستی شناسی احساسات شرانی بشری مرهون می‌کند.

بدین سبب پو را صرفا یک داستان نویس یا ستون نویس پلیسی روزنامه نمی‌توان پنداشت. آلن پو با مصالح داستانی خویش ما را به ژرفای رازآلود ادراک و سویه های پنهان تجربه بشری می‌برد. پو در هرکدام از داستان‌های خویش، نویسنده‌ای است که تلویحا ارواح را احضار می‌کند و هر داستانش نبش قبر کردن ماجرایی است اسرار آمیز.

آلن پو گور و مرگ ما را، آینده ما را که تنگ و تناهی است، مقابل حیات و جهان حاضر که نامحدود و نامتناهی است قرار می‌دهد. این تقابل‌ها و این وجوه متضاد و پاردوکس‌هایی از این دست (که بسیاری از این موارد بر جهان ما حاکم است )هر کدام در داستان پو نقش کلان، معرفتی و کنش زایی را ایفا می‌کنند. عناصری که در قصه های او امری جادویی می‌شوند تا آنچه از او می‌خوانیم، ما را در بهت و ژرفای ناشناخته فرو ببرد و غرق کند.

ادگار آلن پو در نیمه اول قرن 19 میلادی زمانی که رمانتیسیسم تازه در اروپا ظهور کرده بود، بسیاری از نوشته‌های متفاوت و مقالات انتقادی خود را منتشر کرده بود. به نقل از بودلر او ستاره‌ای نوظهور و زود رسیده بود که از زمانه خود بسیار بزرگ‌تر بوده و آمریکای آن زمان به هیچ عنوان با او همسطح نبود.

آلن پو زمانی که از مجله آقای وایت جدا می‌شود، در اوج بحران مالیخولیایی و مشکل الکل به سر می‌برده است. مالیخولیا از این تاریخ به بعد به مرور این شاعر و نویسنده خوش سیما و عبوس را زمین گیر می‌کند و مشروب خواری او به این ضایعه روحی سرعت بخشید. آلن پو بارها در حالت صرع و سیاه مستی تصویرهای جهنمی دیده بود که در جاهای مختلف نقلی از آنها برده است.

هرچند در یک مقطع کوتاه پو به وضعیت نرمال زندگی بازگشت و حتی مورد تقدیر عموم هم قرار گرفت اما این دوران زیاد نپایید. پایان کار پو هرچند به بیماری صرع او نسبت داده می‌شود اما به تبعیر دقیق بودلر "مرگ او نوعی خودکشی بود". نوعی سرازیر شدن خود نویسنده در جهان کابوس وار داستان‌های خویش و همنشین شدن با شخصیت‌های نفرینی قصه‌هایش. کاراکترهایی که در مجموعه داستان ماجراهای شگفت انگیز مسخ شده نبودند اما به این جهان تاریک و بی در و پیکر هم تعلق نداشتند. همچون نویسنده خود که بسیار زود از این کره خاکی و آبی به بیرون گریخت.

انتهای پیام/

آرش رضایی