سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: ابلوموف نام رمانی است نوشته ایوان گنچاروف نویسنده روس که در سال 1859 نوشته شد.
ابلوموف ترسیم کننده زندگی مردم روسیه در قرن نوزدهم میلادی است. مردمی از طبقه اشراف که زندگی خود را با تنبلی و تنپروری میگذرانند. هرکس که این رمان را میخواند به نوعی با آن همذاتپنداری میکند و خود را کم و بیش در آینه آن میبیند. انتشار این کتاب دلیل پیدایش اصطلاح "آبلومویسم" در ادبیات روسیه و نیز ادبیات جهان شد.
ایلیا ایلیچ آبلوموف دوران کودکی را در املاک پدرش در روستا در کنار خانواده و دوستش آندره میگذارند. در جوانی در سن پترزبورگ به استخدام دولت در میآید و پس از سالها خدمت در کار دولتی، ابلوموف بازنشسته همه روز در خانه روی کاناپه میلمد. لمیدگی برای او نه از روی خستگی یا کسالت، بلکه عادت اوست. هر وقت در خانه است - که همیشه هست - بر روی کاناپه لمیده یا در خواب است.
آندره میکوشد ابلوموف را با زندگی اجتماعی آشنا کند و او را از سستی و خمودگی نجات دهد اما تلاش او بیثمر میماند. عشق اولگا هم نمیتواند او را از رخوت و سستی بیرون آورد. آبلوموف همچنان به زندگی راحت و خمودگی خود ادامه میدهد و...
بلینسکى درمقاله "ابلوموفگرایى چیست؟" این رمان را نخستین شکایت از نظم اجتماعى حاکم روس دانست و آن را شاهکار اصیل گنچاروف و آینه خصوصیات جامعه آن زمان روس نامید. تولستوی نیز این رمان را شاهکار بزرگ ادبی نامید.
گنچاروف را نماینده ادبیات واقعگرایی روسیه میدانند. رمانهای او کوششی است برای شناساندن روسیه آن زمان. واقعگرایی او بر اساس دیالوگهای دقیق و مفصل شخصیتهایش از موضعی روانشناسانه است. او ضعفهای قهرمانانش را با مهربانى و همدردى انسان دوستانه شرح میدهد.
برای گنچارف، زندگی ابلوموفهای فقیر و ثروتمند، هر دو عاری از هدف است. هر کدام از این طبقات خود را به سختی نمیاندازند برای اینکه کاری یاد بگیرند و روزگار خودشان را بدون هیچ هدفی سپری میکنند. آنها برای خود دلیلی پیدا نمیکنند تا کار کنند و در زندگیهای خود بدون هدف پیش میروند.
نیکیتا میخایلکوف، کارگردان روس، در ۱۹۷۹ بر اساس این رمان فیلمی با عنوان "چند روز از زندگی آبلوموف" ساخته است.
انتهای پیام/